zaterdag 6 februari 2016

Hoe gaan we door de woestijn?

Heb je ook weleens het gevoel, waarom gaat het zo lastig in mijn leven?
Of dat je het idee hebt dat er telkens weer een ander probleem omhoog komt?
Maak je dan geen zorgen.
Juist dan, als het moeilijk is, mag je vertrouwen.
Ik zag opeens de Israëlieten, lopend door de woestijn.
God schonk hun manna, hun kleding versleet niet.
Hij zorgde voor hen.
Duidelijk, zichtbaar was Hij aanwezig in de vuur en de wolkkolom.
Maar was de reis makkelijk voor de Israëlieten?

Voor ons zorgt Hij ook.
Ook voor ons is Hij duidelijk en zichtbaar aanwezig.
Wat moesten de Israëlieten doen?

Doorgeven aan hun kinderen.


Hun eigen ervaringen delen, maar ook zichtbaar maken.
Hoe delen wij aan onze kinderen?
Aan de mensen om ons heen?
Maken wij het voor de mensen, die op reis zijn, dwars door de woestijn van het leven, makkelijker?
Door hen te wijzen op de dingen van God?
Al deze vragen zorgde ervoor dat ik vorig jaar begon met het hebben van gezinsmomenten.
Met elkaar praten, stilstaan en denken over een Bijbelgedeelte.
Wat denken de kinderen erbij?
Hoe denken ze dat God dingen bedoeld heeft, maar ook wat merken ze ervan bij mensen om hen heen.
Welke mensen kunnen onze kinderen gebruiken als voorbeeld?
Als de oudste, waar vroeger raad gehaald kon worden?
Ze zijn er!
Gelukkig wel.
Maar er kunnen er meer opstaan.
Deel en praat over de ervaringen die je hebt in je geloofsleven.
Het kan heel veel betekenen voor iemand die loopt in de woestijn.
Even de blik boven het zand verheffen, omhoog mogen kijken.
Of even een stop bij een oase.


Of kijken we net als de wereld, zien we een woestijn, zand, warmte, ellende.
Waarom leven wij eigenlijk?
Om te sterven in deze woestijn die de wereld nu geworden is?
Waarom?
De al bekende vraag, waar nog steeds zo weinig antwoorden door komen.

Ik hoor de Israëlieten in de woestijn.
Zovaak kwamen ze naar Mozes.
Telkens opnieuw, keerde Mozes zich voor het volk naar God.

Dat was de taak van Mozes!


De taak van degene die Zijn kind was.
Wat zijn wij?
Zijn er nu ook niet vele kinderen Gods?
Welke taak ligt er voor ons?
Is het niet onze taak om voor ons volk naar God te gaan.
Ga ik voor ons volk naar God?
Als mensen naar mij toekomen met gebedsverzoeken, dan neem ik dat serieus.
Voor deze mensen bid ik, en ik leg hen aan Zijn voeten.
Maar daarnaast?
Heel eerlijk, vaak heb ik een hele waslijst met verlangens die ik bij God wil leggen.
Ik wil heel graag mijn dank uitspreken voor de mooie dingen in mijn leven.
Neem ook echt nog wel stille tijd, omdat ik verlang om dichtbij Hem te zijn.
Hoeveel ruimte is er voor anderen?
Maar voorbede voor ons volk, ja mijn mede geloofsgenoten?
Ze hebben gebed nodig om te kunnen volhouden.
Maar ook voor de mensen die door dezelfde woestijn van dit leven lopen.
En daarbij denken dat ze het zelf wel kunnen.
Of dat God niet bestaat, of die geen interesse hebben in God.
Zij hebben het nodig dat iemand voor hen pleit bij God.
Ik merk dat dit veel lastiger is.


Het heeft echt invloed


Heel lang geleden keek ik samen met mijn vriendin de film de ontmoeting.
Ons gebed heeft kracht, God kan levens veranderen.
Het was niet Mozes die zijn volk keer op keer wist te redden.
De reden dat ze het gered hebben door de woestijn, dat was enkel:

Gods liefde!

En de reden dat wij het mogen en kunnen redden door de woestijn?
Ach het antwoord staat er al.
Ook enkel door Gods liefde!
Dat is iets waarvan we mogen delen, zonder dat we er zelf iets door verliezen.
Deze woestijn, deze wereld, het kan veel liefde gebruiken.
Liefde kan zoveel veranderen.
Bidden jullie mee?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com