Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe gaan we door de woestijn?

Heb je ook weleens het gevoel, waarom gaat het zo lastig in mijn leven?
Of dat je het idee hebt dat er telkens weer een ander probleem omhoog komt?
Maak je dan geen zorgen.
Juist dan, als het moeilijk is, mag je vertrouwen.
Ik zag opeens de Israëlieten, lopend door de woestijn.
God schonk hun manna, hun kleding versleet niet.
Hij zorgde voor hen.
Duidelijk, zichtbaar was Hij aanwezig in de vuur en de wolkkolom.
Maar was de reis makkelijk voor de Israëlieten?

Voor ons zorgt Hij ook.
Ook voor ons is Hij duidelijk en zichtbaar aanwezig.
Wat moesten de Israëlieten doen?

Doorgeven aan hun kinderen.


Hun eigen ervaringen delen, maar ook zichtbaar maken.
Hoe delen wij aan onze kinderen?
Aan de mensen om ons heen?
Maken wij het voor de mensen, die op reis zijn, dwars door de woestijn van het leven, makkelijker?
Door hen te wijzen op de dingen van God?
Al deze vragen zorgde ervoor dat ik vorig jaar begon met het hebben van gezinsmomenten.
Met elkaar praten, stilstaan en denken over een Bijbelgedeelte.
Wat denken de kinderen erbij?
Hoe denken ze dat God dingen bedoeld heeft, maar ook wat merken ze ervan bij mensen om hen heen.
Welke mensen kunnen onze kinderen gebruiken als voorbeeld?
Als de oudste, waar vroeger raad gehaald kon worden?
Ze zijn er!
Gelukkig wel.
Maar er kunnen er meer opstaan.
Deel en praat over de ervaringen die je hebt in je geloofsleven.
Het kan heel veel betekenen voor iemand die loopt in de woestijn.
Even de blik boven het zand verheffen, omhoog mogen kijken.
Of even een stop bij een oase.


Of kijken we net als de wereld, zien we een woestijn, zand, warmte, ellende.
Waarom leven wij eigenlijk?
Om te sterven in deze woestijn die de wereld nu geworden is?
Waarom?
De al bekende vraag, waar nog steeds zo weinig antwoorden door komen.

Ik hoor de Israëlieten in de woestijn.
Zovaak kwamen ze naar Mozes.
Telkens opnieuw, keerde Mozes zich voor het volk naar God.

Dat was de taak van Mozes!


De taak van degene die Zijn kind was.
Wat zijn wij?
Zijn er nu ook niet vele kinderen Gods?
Welke taak ligt er voor ons?
Is het niet onze taak om voor ons volk naar God te gaan.
Ga ik voor ons volk naar God?
Als mensen naar mij toekomen met gebedsverzoeken, dan neem ik dat serieus.
Voor deze mensen bid ik, en ik leg hen aan Zijn voeten.
Maar daarnaast?
Heel eerlijk, vaak heb ik een hele waslijst met verlangens die ik bij God wil leggen.
Ik wil heel graag mijn dank uitspreken voor de mooie dingen in mijn leven.
Neem ook echt nog wel stille tijd, omdat ik verlang om dichtbij Hem te zijn.
Hoeveel ruimte is er voor anderen?
Maar voorbede voor ons volk, ja mijn mede geloofsgenoten?
Ze hebben gebed nodig om te kunnen volhouden.
Maar ook voor de mensen die door dezelfde woestijn van dit leven lopen.
En daarbij denken dat ze het zelf wel kunnen.
Of dat God niet bestaat, of die geen interesse hebben in God.
Zij hebben het nodig dat iemand voor hen pleit bij God.
Ik merk dat dit veel lastiger is.


Het heeft echt invloed


Heel lang geleden keek ik samen met mijn vriendin de film de ontmoeting.
Ons gebed heeft kracht, God kan levens veranderen.
Het was niet Mozes die zijn volk keer op keer wist te redden.
De reden dat ze het gered hebben door de woestijn, dat was enkel:

Gods liefde!

En de reden dat wij het mogen en kunnen redden door de woestijn?
Ach het antwoord staat er al.
Ook enkel door Gods liefde!
Dat is iets waarvan we mogen delen, zonder dat we er zelf iets door verliezen.
Deze woestijn, deze wereld, het kan veel liefde gebruiken.
Liefde kan zoveel veranderen.
Bidden jullie mee?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Rouwen is een werkwoord

Achter elke traan van verdriet,
schuilt de glimlach van herinneringen.        Foto gemaakt door Sandra Keereweer Vier het leven fotografie


Mijn wereld is veranderd, en daarin moet ik een nieuwe koers leren varen. Dat uit zich in vele verschillende vormen. Nieuwe rituelen maken voor bijvoorbeeld de Moederdag, die ik voor het eerst heb meegemaakt zonder een moeder te hebben. Maar ook in vele andere dingen loop ik ertegenaan dat er een gat geslagen is. Dat het anders gaat, dat ze gemist word. Eigenlijk al heel snel merkte ik dat het daadwerkelijk een groot verschil was in mezelf.

Leven zonder moeder
Mensen vragen aan mij nu weleens: Hoe is het nu zonder moeder? Twee maanden geleden is zij overleden. Ik merk dat ik nog steeds geen antwoord kan geven. Ik heb rust en vrede, vooral omdat ze zolang heeft gevochten. Omdat ik haar de rust gunt die ze nu mag hebben. Er is voor haar geen betere plek dan in de armen van onze Vader in de Hemel. Maar andere momenten mis ik haar hier bij mij, of rak…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Genade alleen...

Geloven is geen prestatie van ons.
Niemand kan het zelf verdienen! Het is genade. Een spontane, niet zelf verdiende Goddelijke gunst.Het is genade door God geschonken, die de weg van geloof opent. Hij begint deze weg niet alleen, Hij houdt het ook in stand! Dwars door alle problemen die dit leven kan geven.

Efeze 2:8-9
Want uit genade zijt gij zalig geworden door het geloof, en dat niet uit u, het is Gods gave. Niet uit de werken, opdat niemand roeme. (Statenvertaling 1618-1619)


                              Brede en smalle weg Genade niet verdiend Het is juist die genade die je leven totaal omkeert! Ik mocht Zijn genade aannemen, en niet eenmalig maar telkens opnieuw, mag ik dat overweldigende gevoel ontvangen. Ik kon het niet grijpen, nemen of eisen. Het kon alleen aan mij geschonken worden, en door mij worden ontvangen. Om niets van mij, en door alles van God! Want wanneer je het verdiend hebt, dan is het een 'logisch' vervolg dat je een beloning krijgt. Nee ik had het tegeno…