Doorgaan naar hoofdcontent

Lezerservaring 1: Het kruis

Vandaag de eerste reactie op mijn oproepje van afgelopen vrijdag.
Een heel bijzonder mailtje kreeg ik, en de schrijfster wil het graag anoniem met jullie delen.
Bijzonder voor mij was dat de schrijfster er al een poosje mee liep om dit te delen, maar door verschillende redenen toch niet toe kwam.


Lieve schrijfster dank je wel voor het reageren en dank je wel dat ik jou verhaal hier mag delen!

Hier het eerste ervaringsverhaal van een lezeres


Het kruis...



Ik kwam de kerk binnen. 
M'n ogen vielen op het prikbord. 
Er hing een uitnodiging op voor een paas zangdienst. 


Het thema: Wie hangt daar zo deerlijk... 


Op de poster een afbeelding van de Heere Jezus,  bijna naakt aan het kruis... Ik werd er misselijk van...
Ik dacht terug aan m'n laatste therapie -sessie. 
Ik MOEST terug in de tijd. 
Terug in de tijd,  toen ik als klein meisje MOEST luisteren naar die ene volwassene. 
Ik MOEST voor de therapie terug denken aan die keer dat ik niet naakt was, zoals de Heere Jezus aan het kruis,  maar wel dat een volwassene zo intiem werd dat ik me zo voelde,  bekeken...

Ik walgde ervan. 
Werd misselijk. 
Waarom? 
Waarom hing de Heere Jezus daar op die manier.
Die week kwam het beeld van de poster regelmatig op m'n netvlies. 
Ik raakte in paniek,  voelde me opnieuw misselijk. 
Ik begreep niets meer van God. 
Als we zo'n God hebben,  die Zijn eigen Zoon zo liet hangen,  half naakt,  ten spot... 
Zo'n God... 
Ik was zwaar teleurgesteld.
Ik had net geleerd dat ik kostbaar was voor God, dat Hij van me houdt en voor Zijn kinderen zorgt...


Laat Hij dit ook gebeuren? Bij Zijn eigen Zoon?


Ik begreep niets meer van Pasen. 
Had ik er ooit wat van begrepen?  
Wat praten mensen makkelijk over dat de Heere Jezus voor hun zonden stierf. 
Wat hangen ze makkelijk een poster op met een afbeelding van Hem?????
God, ik kom tot U. 


Ik begrijp niets meer van U...


Honger kreeg ik om Gods bedoeling hiervan te gaan begrijpen. 
Voor het eerst ging ik me echt verdiepen in het kruis. 
Ik luisterde naar de afleveringen van Vrij Zijn. 

Het wonder van het kruis. 



Ik maakte er samenvattingen van. 
Probeerde op een creatieve manier uitdrukking te geven aan wat God bedoelde. 
En als ik het begreep,  of dacht een beetje te begrijpen legde ik het uit aan onze kids.

Ik leerde dat de Heere Jezus in de hof van Getsemane onze zonden op zich wilde nemen. 
Ook de zonden van de volwassene die zich vergreep aan een klein meisje,  Hij voelde de walging die ik pas voelde na jaren,  de walging en misselijkheid die ik al die jaren zo goed kon verbergen voor anderen. 
Hij werd in de hof van Getsemane tot zonde gemaakt...
Hij weet hoe ik me voel... 
Er is Iemand die mij begrijpt. 
Die mij wilde begrijpen. 
Zodat Hij mij kan helpen.

Heel langzaam ging ik beseffen dat Hij wel van me houdt. 
Dat Hij mij zo goed begrijpt. 
Hij wil mijn Trooster zijn,  Hij wil mij schoon wassen van alle vuiligheid,  de vuile daden...
De keren daarna moest ik opnieuw terug in de tijd tijdens de therapie . 
En voor het eerst kon ik Hem toelaten in mijn pijn. 
Ik leerde dat Hij wachtte totdat Hij mij kon genezen, mij kon helpen. 
Toen ik het aandurfde om mijn angsten en pijn aan Hem te vertellen,  voelde ik dat Hij mij niet afwees,  Hij begreep mij en troostte me. 
Van toen af,  wist ik dat Hij me nooit alleen had gelaten. 
Hij hield me voortdurend in het oog. 
Hij wachtte totdat Hij voor me kon zorgen!

En soms doet het nog pijn,  om Hem te zien hangen. 
Hij deed dat voor ons... 

Voor mij... 


Ik kan het soms nog niet begrijpen. 
Zo lief had Hij ons. 
Hij wilde ons in alles gelijk worden,  zodat we zouden weten dat we een Hogepriester hebben Die ons begrijpt.
Het doet nog pijn,  maar ik probeer de pijn nu ook om te zetten in gebed. 
Voor mensen die pijn hebben door allerlei misbruik. 
Mijn gebed is dat ze genezing mogen ontvangen van diepe,  diepe wonden... Bid je mee?


Tekst: HEBREE√čN 4: 14-16. 

Dewijl wij dan een groten Hogepriester hebben, Die door de hemelen doorgegaan is, (namelijk) Jezus, de Zoon van God, zo laat ons deze belijdenis vasthouden. Want wij hebben geen Hogepriester, Die niet kan medelijden hebben met onze zwakheden, maar Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, (doch) 
zonder zonde. Laat ons dan met vrijmoedigheid toegaan tot den Troon der Genade, opdat wij barmhartigheid mogen verkrijgen, en genade vinden, om geholpen te worden ter bekwamer tijd.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…