Gezinsmoment: de toren van Babel

Het is hier wat met zieken in huis.
De één na de ander word erdoor geraakt.

Vorige week kon het niet doorgaan door mijn dochter, en omdat mijn ogen ontstoken waren.

Afgelopen week werd ik er ook door getroffen, koorts, pijn in mijn hoofd en ruggewervel.

Ik herkende het nog van december vorig jaar.
Toch wilde ik vandaag niet overslaan.
Omdat het goed is, en zo belangrijk is om te delen, te praten over God, Zijn bedoelingen en onze ervaringen.

Vandaag ging het over de toren van Babel.
Wat bijzonder is, want juist afgelopen maandag mocht ik boeken ophalen om te lezen, die heel mooi aansluiten bij dit onderwerp.
De serie van Hemelteken, Hemeldragers en Hemeltoorn.
Ik heb ze in één stuk uitgelezen (wat ik nog meer allemaal gelezen heb kan je vinden via deze klikbare link: gelezen boeken ).

Ik maakte de hele kapla bak leeg op de tafel, pakte de Bijbel en vroeg aan de kinderen, oke als je dit ziet, wat gaan we dan doen?
Geniale antwoord was: bouwen?
Ja inderdaad.
Wij gaan bouwen en het verschil voelen.

Als we samenwerken, of het allemaal zelf moeten doen, wat doet dit met je, dat is een belangrijke vraag.

Het gaat over de toren van Babel!

De stad Babel, het was vooral een stad van trots.
En tegelijk, niet zoveel anders als onze steden.

Steden vol leed achter de voordeur, waar anderen zo min mogelijk van willen zien of weten.

Ieder doet wat hij/zij moet doen, zolang we ons best doen, dan overkomt je niks.
Gebeurd je wat?
Dan is het eigen schuld, dan heb je er vast om gevaagd.
Steden vol mensen die als makke lammen een leider volgen.
Vaak degene die het hardst blaat, of mensen het hardst kan raken.

Babel?
Doen wij daar ook niet aan mee?

Er waren ook mensen die niet in die stad wilde wonen, die de macht en trots van mensen afkeurde en zich afzonderde.
Zij gaven alleen God de macht over hun leven, en alleen Hem gaven ze eer.

Waar wonen wij?
Dat was een vraag die best lastig was.
Want hoe makkelijk gaan we mee, met de dingen die voor de wereld normaal zijn.
Het word als zo normaal neergezet dat het ook steeds minder zichtbaar is of het nu wel of niet goed is.

Wij hadden het verlangen om af te zonderen van deze stad en God de macht en eer in ons leven te geven.

Wel erkende wij dat we heel moeilijk vinden, dat we veel niet begrijpen en dat we dit ook echt niet kunnen of durven zonder God.

Volgende vraag was, wie geven wij de hoogste eer?
Wat is eigenlijk belangrijk voor de mensen in de stad Babel, daar moesten we even naar op zoek.

We kwamen er achter dat ze trots waren, en macht wilde, omdat ze met elkaar waren konden ze veel bereiken daarom voelde ze zich hetzelfde als God.
Ze wilde groot, veel, macht, en pracht en praal.
De keerzijde daarvan is toch dat er mensen verdriet word gedaan, onrecht ligt op de loer, mensen worden gebruikt, gekwetst....

Als we de wereld eer geven dan komt er altijd wel ergens ellende om de hoek.

We willen God de eer geven in ons leven, Hij is meer als welk mens ook, wij Zijn dankbaar dat Jezus wilde sterven voor al onze fouten en voor al onze misstappen en verkeerde keuzes.

Zo kwamen we er achter dat de stad Babel, de wereld, echt wel invloed op ons heeft.
Toch erkende we met z'n drieën dat God veel sterker is.
Dat is een belangrijke kern.

De mensen in Babel gingen namelijk zo samen werken, dat ze veel voor elkaar konden krijgen, niet dat iedereen daar blij van werd, maar waar krachten bundelen kom je verder en bereik je meer.
Het doel?
Die hadden ze heel hoog gelegd.

Helemaal tot aan de Hemel.
Ze wilde op gelijke hoogte komen met God.

Wij gingen samen werken en bouwen.
Allemaal evenveel blokken, omstebuurt neerzetten, en er één toren van maken.
Hoever kwam die toren?

De blokken waren nog niet op en toen zei ik, stop, vanaf nu moeten jullie verder bouwen volgens de volgende manier:

hatieka drie tika vier en hatieka zes.

Ze keken mij aan en snapte mij niet meer.
Ik zei het nog een keer, ze wisten niet meer hoe ze de toren verder moesten bouwen.
Nu kunnen we niet meer samen werken.
Vanaf nu moeten we ons dan maar verspreiden, allemaal onze eigen dorpen bouwen.
We kunnen niet meer met elkaar praten, we snappen elkaar niet meer, dus nu moeten we zelf gaan bouwen.
Dat deden ze goed.
Met de blokken die over waren gingen ze huizen bouwen.

Daarna gingen we even napraten, wat was nu makkelijker?

De toren met elkaar, want er was iemand die bepaalde hoe we verder gingen.
Overigens telkens om de beurt om allemaal te ervaren hoe het is om leiding te geven.

Wat voor gevoel je daardoor krijg.

Waarom was het daarna moeilijker?
Toen moest je het zelf gaan doen en we wisten niet wat handig was.
We hadden ook niet meer zoveel blokken, want we mochten alleen onze eigen blokken gebruiken.

Mijn laatste vraag was:
Wanneer heb je God meer nodig?

Als je elkaar niet zo goed meer kan begrijpen en verstaan.

Daardoor gingen mensen ook op verschillende plekken wonen, en niet meer allemaal bij elkaar.

Het was leuk om zo bezig te zijn!

Even heel wat anders als een geprint werkje.
Merk dat ze bij mij deze afwisseling erg leuk vinden.

Wil je meer gezinsmomenten bekijken?
Dat kan via deze klikbare link: Gezinsmomenten