Loslaten is krachtig

Wat een bijzondere week heb ik achter de rug.
Al maanden was ik bezig met onrecht wat mij aangedaan werd te bestrijden.
Iets waarvoor ik een bureau ingeschakeld had en verder los kon laten.
Maar toch bleef het hangen in mijn hoofd.
Voelde het niet eerlijk!
Maar had ik er ook in mijn dagelijks leven heel veel last van.
Elke week moest ik opletten op hoe ik mijn geld besteedde.

Het voelde zo oneerlijk!
Constant leverde ik een gevecht om er te zijn voor mijn kindjes.
Maar ook om rond te komen, en niet andere mensen tot last te zijn.
Ik ben zo dankbaar met de lieve mensen om mij heen.
Mijn vriend waarmee ik hierover kon praten.
Die mij telkens op het juiste liet focussen, zodat ik door kon.
Het heeft mij nooit gebroken mede door hem.
Elke keer wist hij mij op te vrolijken, en wat hebben we elkaar hierdoor leren kennen.
Ik blijf het mooi vinden hoe hij mij versterkt, laat groeien, maar ook laat zijn wie ik ben.
Dat is soms meer als ik van mezelf dacht.
Gelukkig was daar ook een lieve vriendin die mij telkens hielp, die mijn achterban was, die gewoon tot midden in de nacht bij mij kwam omdat ik bang was.
Wat een kanjers in mijn leven!
Het heeft mij op de been gehouden.
Alle keren dat jullie mij vertelden dat ik het zo goed deed.
Dat jullie trots op mij waren.
Afgelopen periode heb ik heel veel geleerd.
Ik wil en mag best met mensen praten, sta daar zeker voor open, ook als wat zij willen ver weg liggen van wat ik wil.
Maar zodra mensen gaan dreigen en continu mij lastig vallen, dan mag ik best mijn grens neer leggen.
Ik was duidelijk en kwam voor mezelf op.
Wat een nieuw stukje Petrina heb ik mogen zien.
Ooit was ik de kameleon, de aanpasser, maar dat is maar een stukje van mij.
Ik ben veel meer, en ik mag veel meer.
Ja ik ben het waard.
Maar meer nog in dit verhaal, mijn kindjes zijn het waard.
Zij hebben niets te maken met het scheidingsgebeuren, het raakt hen al op zoveel vlakken.
Maar hun leven moet door kunnen gaan, ondanks dat er dingen veranderen.
Mijn kindjes verdienen een vader en moeder die voor hen zorgen.
Ook al zijn wij niet meer bij elkaar.

Lang was ik van dit alles zo moe en in mijn hoofd ging er van alles om.
Avonden heb ik nagedacht, hoe verder.
Verschillende mensen gesproken, tot midden in de nacht een oplossing besproken die echt had geholpen.
Maar die ik niet uit mocht voeren, omdat het uiteindelijk niemand zou helpen.
Het zou deze situatie oplossen, maar meer volgende oproepen.
Uiteindelijk besloot ik vorige week dinsdag het los te laten.
Al mijn gepieker en gedenk, het veranderde mijn situatie niet.
Wel kon ik mijn situatie veranderen door los te laten.
Want dan zou ik mij beter gaan voelen!
Deze verandering werkte wel.
Daar schreef ik woensdag ook over in mijn blog: Moeheid
Ik besloot mijn denken te veranderen en ik koos ervoor dat mijn gevoel niet bepaald hoe ik de dag door gaat.
Natuurlijk mag ik voelen wat ik voel, maar het hoeft niet mijn hele doen te beïnvloeden.
Het hielp!
Misschien was dat wel juist de oplossing voor alles!!



Mijn moeheid verdween.
Afgelopen week heb ik veel gebeden, had weer ruimte en tijd in mijn hoofd.
En dit weekend had ik van het bureau een storting op mijn rekening.
Juist dat was wat ik mocht leren.
Laat je ja een ja zijn en je nee een nee.
Maar doe dit samen met God.
Laat het los en geef het aan Hem.
Hij zal alles ten goede keren.
Dan zong ik gisteren, tijdens de collecte, maar later ook op verzoek, het volgende nummer wat voor mij zo van toepassing is geweest: