Doorgaan naar hoofdcontent

Orgaandonor?

Ik wil even beginnen met te zeggen dat niet iedereen het met mij eens zal zijn.
En dat jullie er echt ook anders naar mogen kijken.
Het is een onderwerp wat voor veel mensen kwetsbaar ligt.
Daarom wil ik ook zeggen dat ik niet tegen ben, maar wel dat ik vragen heb.
Wil je weten welke vragen?
En hoe ik denk?
Dat kun je lezen in deze blog!
Mijn vriend denkt hier ook anders over en dat is prima.
Hierdoor hebben wij er juist hele mooie gesprekken over.
Dat is wat ik mooi vind!

Keuze


Wat mij opvalt is, hoe gemakkelijk we sommige keuzes maken.
Ook als christenen.
Ja ook ik zelf hoor!
Zoveel is er uitgevonden en is er voor ons heel makkelijk voor handen.
Zoveel dingen doen we, en vinden we eigenlijk normaal.
Toch is het best wel eens interessant om te kijken, waarom doe ik dit eigenlijk?
En wat zit er allemaal achter.
Is dit ook wat God voor mij wil?
Of is het eerder wat ik voor mezelf gewoon wil?


Gesprek



Afgelopen week zaten mijn vriend en ik te praten.
Omdat er in het nieuws weer aandacht voor was.
Dit vonden we toch ook belangrijk om van elkaar te weten.
Het ging over orgaandonatie, en of dit automatisch ja moet zijn.
En dat als je het niet wilt je dit dan aan kan geven.
Op dit moment is dit nog steeds niet door zoals ik begreep.
In het begin hadden we eigenlijk alleen over of we wel of geen donor waren.
Ik heb het nu staan op: Mijn nabestaanden mogen beslissen.
Ook omdat het voor hun invloed heeft, maar als ik gestorven ben het voor mij geen invloed meer heeft.
Dit istoch best een serieus onderwerp!
Dus later pakte we het verder op, maar dan op een serieuzere manier.
Hoe zie jij dat eigenlijk, en vooral waarom?

Waarom heb je jou keuze gemaakt?


Ik vertelde dat ik dit een best een moeilijk onderwerp vind.
Er worden heel veel mensen door geholpen.
Het is ook zo bijzonder, hoe de medische wereld dit gevonden heeft.
Dat dit tot de mogelijkheden behoort.
Wat is, zeker op medisch gebied veel ontwikkeling geweest.
Toch zit er voor mij ook een andere kant.
En is er de vraag voor mij dan ook:


Is dit wat God wil?


Mensen genezen en herstellen, ja zeker.
Daar geloof ik dat dit Gods wil is.
Ik zie God ook als een geneesheer, op gebed heeft God mij genezen van nierstenen!
Ook heeft Hij veel in mijn leven mogen herstellen, iets waar ik steeds vaker over schrijf.
Maar is dit, orgaandonatie, een manier die Hij wil?
Als ik bedenk, dat God mijn lichaam gemaakt heeft.
Uniek en bijzonder!
Mij organen gegeven heeft.
Is het Zijn bedoeling dat als ik er niet meer ben, ik mijn organen beschikbaar maak voor iemand anders?
Wat doen we met mensen die problemen hebben met hun organen?
Als ze niet genezen?
Hun leven kan gered worden met een orgaan van iemand anders.
Maar zitten we hierdoor niet steeds vaker op de stoel van God?
Wat is Gods plan in het leven van deze mensen?
Vaak kwamen mensen naar Jezus toe, ze brachten zieken en mensen met allerlei soorten problemen.
Jezus genas hen, op die manier liet Hij de macht van God zien.
Hij bracht een stukje Hemel op aarde.
Want waarom is het erg om te sterven?
Als je in Hem geloofd, dan wacht je een nieuw lichaam en een eeuwig leven zonder pijn en verdriet.
Zoveel vragen rondom dit onderwerp.





Gods woord


En dan lees ik in Gods woord en net voor de bekende tekst over dat alle haren op ons hoofd zijn geteld vond ik iets anders.
Dat raakte mij op dit onderwerp.
Je kan het lezen in Mattheus 10 vers 28:

Wees niet bang voor hen die wel je lichaam kunnen doden, maar niet je ziel.
Wees alleen bang voor God die zowel je ziel en je lichaam kan vernietigen.......

Ziekte, problemen met je organen.
Het is afschuwelijk en ik ken die strijd en moeite.
Als je op dit moment een gevecht hebt tegen een orgaan probleem, dan wil ik ook echt zeggen:
Ik maak je probleem niet kleiner.
Het is afschuwelijk.
Al het lijden hier op aarde, zoveel mensen raken gewond en voeren een strijd.
Het lijkt niemand voorbij te gaan!
Maar vandaag gaat mijn aandacht naar jou, als je strijd tegen orgaan problemen.
Ik bid voor jou.
Dat je in deze situatie, soms zo uitzichtloos, zo kwetsbaar en zo zwaar, God mag vinden.
Want als jij er bij de mensen openlijk voor uitkomt dat je bij Hem hoort, dan zal Jezus dit ook doen bij Zijn Hemelse Vader
Zou je dan langer willen leven?
Weten dat het punt, dat je opnieuw de dood in ogen moet kijken, weer komt..
Of zou je daar dan doorheen willen.
Verlangend en uitziend naar Zijn nieuwe wereld.
En anders?
Wat zou je met die extra tijd doen?
  


'We are not human beings having a spiritual experience; we are spiritual beings having a human experience.' ~ Pierre Teilhard de Chardin:

Heb jij al vast laten leggen of je donor wil zijn?
Ik zit nog met veel vragen.
En ben daarom erg benieuwd wat jullie keuze is en waarom?

Reacties

  1. Ik vind het ook een lastige. Ik ben bewust geen donor, vanuit bijbels standpunt ben ik er nog niet uit (Hoewel ik geen duidelijke Bijbelse argumenten tegen kan vinden). Maar er zijn ook problemen met afstoting, die relatief korte verlenging. En dan vind ik eigenlijk ook dat als ik mijn organen niet beschikbaar stel, ik ook geen recht heb op andermans organen als die situatie zich zou voordoen. Maar ja, misschien denk ik er dan wel anders over...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel herkenbaar dus. Zo lastig dit. En wat je zegt, als ik zelf geen orgaan donor ben, kan ik uit principe ook geen orgaan aannemen... Ik zou zo graag weten wat Jezus had gekozen.

      Verwijderen
  2. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet weet. En daarom mijn nabestaande daar over laat beslissen als de tijd daar is. God zal hun leiden als het zover is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat heb ik nu ook gekozen inderdaad. En ik geloof ook dat God dat leiden zal.

      Toch voelt het raar dat ik hier geen keus in kan maken.

      Verwijderen
  3. Moeilijk....maar wel goed om over na te denken en te bidden. Veel antwoorden komen juist door te bidden.
    Mooi verwoord

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dank je voor je reactie Margreet. Is zo bijzonder hoe bidden kan zorgen voor antwoorden. Ga ik zeker ook doen voor dit onderwerp! 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben als sinds mijn tienerjaren donor. Een relatieve verlenging kan in eeuwigheidsperspectief nodig zijn. Want stel dat de ongelovige ontvanger van mijn orgaan in die periode God leert kennen? De andere kant zie ik ook want voor mijn nabestaanden kan dit betekenen dat ze niet rustig afscheid van mij kunnen nemen wanneer ik sterf. Tot voor kort stond ik daarbij niet stil want er was niemand in mijn leven. Nu ik verloofd ben met iemand die bewust geen donor is, vraag ik me meer af of ik de juiste keuze heb gemaakt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja dat is de andere zijde inderdaad. Het kan juist dat zijn waardoor iemand God vind...

      Bijzonder he dat een relatie zoveel keuzes weer onder een ander licht brengt. Jij ook sterkte bij deze (belangrijke) vraag!

      Verwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Een wachtende Vader

Weet je dat er Iemand is die op jouw wacht? Heel lang had ik in mijn leven geen idee. Ik was gelovig opgegroeid, en wist er echt wel veel van af. Nee kennis was het probleem niet. Dacht ik! Ik merk nu pas hoe kennis mij geblokkeerd had. God wacht elke dag, op mij en op jouw! Hij kijkt naar ons vanuit de Hemel. Niet zoals ik leerde als een boeman, die elke dag bozer op mij werd. Maar als een vader die zijn kinderen die wijde wereld in stuurt en hoopt dat ze de dingen die ze daar meemaken met hem delen. Dat zij het ouderlijke huis, zien als een veilige haven. Een uitvalsbasis. Eerst delen met de mensen die in dat (t)huis leven en daarna gaan belangrijke dingen pas gebeuren. Wanneer je troost nodig heb dan ga je naar de veilige haven. En wanneer je fouten bega, dat je dan ondanks alles mag blijven voelen: er word van mij gehouden. Nee ik hoef niet te blijven hangen in die fout, ik mag die fout herstellen. Ik kan het goed maken. Een plek waar ik altijd terug mag komen! W...

Bloghop Maart 2016: Dienen

Werd ik vanochtend gebeld, terwijl ik ziek op bed lag. Het was een heel verrassend telefoontje, een vriendin vertelde dat ik had gewonnen met de bloghop van Februari. Chiel Voerman had het thema kleurig bedacht, en ik heb daarover twee blogs ingestuurd. welke kleur heeft jouw leven? Een blog waarin ik open, eerlijk en kwetsbaar beschrijf hoe ik mijn leven heb ervaren en hoe ik daar verandering in mocht ervaren. Door verleden getekend mag je jou toekomst kleuren Een bemoedigende blog, sta op en schitter! Als winnaar van de bloghop van Februari mag ik voor de maand Maart het nieuwe thema bedenken. Deze maand kies ik voor het thema: Dienen Dit lijkt mij in deze lijdensmaand mooi om mee bezig te zijn. Hij die voorging in het dienen, ons op verschillende manieren voorging hoe we met elkaar om horen te gaan om het licht in de wereld te brengen. Voor ons bukt Hij neer om onze voeten, onze schaamte af te wassen! Uiteindelijk boog Hij voor ons Zijn hoofd. Maakte van de doo...

Ervaringen van God in mijn leven

Als ik denk aan God ervaren? Dan voel ik mij rijk... Gouden tip Ik heb op heel veel momenten in mijn leven God mogen ervaren. Iedere keer weer raakte het mij en het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. In mijn leven heb ik veel moeilijke dingen meegemaakt. Dat is waarom iemand mij ooit een geweldige tip gaf: Schrijf de ontmoetingen en ervaringen met God op! Want ja, moeilijkheden zullen blijven komen. Doordat ik zoveel mooie momenten met God mocht ervaren en opschrijven, had ik iets tastbaars voor als het tegen zat. Als ik dan mijn notitieboek erbij pakte waarin ik deze momenten had opgeschreven, dan lukte het mij om mijn focus te veranderen. Ik kon kijken naar God en Zijn werk in mijn leven. Daardoor zakte alle angst en alle zorgen. Want het liet mij zien: God is erbij in jouw leven. Altijd! God in de diepte van mijn leven Al jong mocht ik God voor het eerst ervaren. Op een dieptepunt in mijn geloofsleven. Ik was twaalf jaar, en had toen al zó'n drie...