Doorgaan naar hoofdcontent

Orgaandonor?

Ik wil even beginnen met te zeggen dat niet iedereen het met mij eens zal zijn.
En dat jullie er echt ook anders naar mogen kijken.
Het is een onderwerp wat voor veel mensen kwetsbaar ligt.
Daarom wil ik ook zeggen dat ik niet tegen ben, maar wel dat ik vragen heb.
Wil je weten welke vragen?
En hoe ik denk?
Dat kun je lezen in deze blog!
Mijn vriend denkt hier ook anders over en dat is prima.
Hierdoor hebben wij er juist hele mooie gesprekken over.
Dat is wat ik mooi vind!

Keuze


Wat mij opvalt is, hoe gemakkelijk we sommige keuzes maken.
Ook als christenen.
Ja ook ik zelf hoor!
Zoveel is er uitgevonden en is er voor ons heel makkelijk voor handen.
Zoveel dingen doen we, en vinden we eigenlijk normaal.
Toch is het best wel eens interessant om te kijken, waarom doe ik dit eigenlijk?
En wat zit er allemaal achter.
Is dit ook wat God voor mij wil?
Of is het eerder wat ik voor mezelf gewoon wil?


Gesprek



Afgelopen week zaten mijn vriend en ik te praten.
Omdat er in het nieuws weer aandacht voor was.
Dit vonden we toch ook belangrijk om van elkaar te weten.
Het ging over orgaandonatie, en of dit automatisch ja moet zijn.
En dat als je het niet wilt je dit dan aan kan geven.
Op dit moment is dit nog steeds niet door zoals ik begreep.
In het begin hadden we eigenlijk alleen over of we wel of geen donor waren.
Ik heb het nu staan op: Mijn nabestaanden mogen beslissen.
Ook omdat het voor hun invloed heeft, maar als ik gestorven ben het voor mij geen invloed meer heeft.
Dit istoch best een serieus onderwerp!
Dus later pakte we het verder op, maar dan op een serieuzere manier.
Hoe zie jij dat eigenlijk, en vooral waarom?

Waarom heb je jou keuze gemaakt?


Ik vertelde dat ik dit een best een moeilijk onderwerp vind.
Er worden heel veel mensen door geholpen.
Het is ook zo bijzonder, hoe de medische wereld dit gevonden heeft.
Dat dit tot de mogelijkheden behoort.
Wat is, zeker op medisch gebied veel ontwikkeling geweest.
Toch zit er voor mij ook een andere kant.
En is er de vraag voor mij dan ook:


Is dit wat God wil?


Mensen genezen en herstellen, ja zeker.
Daar geloof ik dat dit Gods wil is.
Ik zie God ook als een geneesheer, op gebed heeft God mij genezen van nierstenen!
Ook heeft Hij veel in mijn leven mogen herstellen, iets waar ik steeds vaker over schrijf.
Maar is dit, orgaandonatie, een manier die Hij wil?
Als ik bedenk, dat God mijn lichaam gemaakt heeft.
Uniek en bijzonder!
Mij organen gegeven heeft.
Is het Zijn bedoeling dat als ik er niet meer ben, ik mijn organen beschikbaar maak voor iemand anders?
Wat doen we met mensen die problemen hebben met hun organen?
Als ze niet genezen?
Hun leven kan gered worden met een orgaan van iemand anders.
Maar zitten we hierdoor niet steeds vaker op de stoel van God?
Wat is Gods plan in het leven van deze mensen?
Vaak kwamen mensen naar Jezus toe, ze brachten zieken en mensen met allerlei soorten problemen.
Jezus genas hen, op die manier liet Hij de macht van God zien.
Hij bracht een stukje Hemel op aarde.
Want waarom is het erg om te sterven?
Als je in Hem geloofd, dan wacht je een nieuw lichaam en een eeuwig leven zonder pijn en verdriet.
Zoveel vragen rondom dit onderwerp.





Gods woord


En dan lees ik in Gods woord en net voor de bekende tekst over dat alle haren op ons hoofd zijn geteld vond ik iets anders.
Dat raakte mij op dit onderwerp.
Je kan het lezen in Mattheus 10 vers 28:

Wees niet bang voor hen die wel je lichaam kunnen doden, maar niet je ziel.
Wees alleen bang voor God die zowel je ziel en je lichaam kan vernietigen.......

Ziekte, problemen met je organen.
Het is afschuwelijk en ik ken die strijd en moeite.
Als je op dit moment een gevecht hebt tegen een orgaan probleem, dan wil ik ook echt zeggen:
Ik maak je probleem niet kleiner.
Het is afschuwelijk.
Al het lijden hier op aarde, zoveel mensen raken gewond en voeren een strijd.
Het lijkt niemand voorbij te gaan!
Maar vandaag gaat mijn aandacht naar jou, als je strijd tegen orgaan problemen.
Ik bid voor jou.
Dat je in deze situatie, soms zo uitzichtloos, zo kwetsbaar en zo zwaar, God mag vinden.
Want als jij er bij de mensen openlijk voor uitkomt dat je bij Hem hoort, dan zal Jezus dit ook doen bij Zijn Hemelse Vader
Zou je dan langer willen leven?
Weten dat het punt, dat je opnieuw de dood in ogen moet kijken, weer komt..
Of zou je daar dan doorheen willen.
Verlangend en uitziend naar Zijn nieuwe wereld.
En anders?
Wat zou je met die extra tijd doen?
  


'We are not human beings having a spiritual experience; we are spiritual beings having a human experience.' ~ Pierre Teilhard de Chardin:

Heb jij al vast laten leggen of je donor wil zijn?
Ik zit nog met veel vragen.
En ben daarom erg benieuwd wat jullie keuze is en waarom?

Reacties

  1. Ik vind het ook een lastige. Ik ben bewust geen donor, vanuit bijbels standpunt ben ik er nog niet uit (Hoewel ik geen duidelijke Bijbelse argumenten tegen kan vinden). Maar er zijn ook problemen met afstoting, die relatief korte verlenging. En dan vind ik eigenlijk ook dat als ik mijn organen niet beschikbaar stel, ik ook geen recht heb op andermans organen als die situatie zich zou voordoen. Maar ja, misschien denk ik er dan wel anders over...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel herkenbaar dus. Zo lastig dit. En wat je zegt, als ik zelf geen orgaan donor ben, kan ik uit principe ook geen orgaan aannemen... Ik zou zo graag weten wat Jezus had gekozen.

      Verwijderen
  2. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet weet. En daarom mijn nabestaande daar over laat beslissen als de tijd daar is. God zal hun leiden als het zover is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat heb ik nu ook gekozen inderdaad. En ik geloof ook dat God dat leiden zal.

      Toch voelt het raar dat ik hier geen keus in kan maken.

      Verwijderen
  3. Moeilijk....maar wel goed om over na te denken en te bidden. Veel antwoorden komen juist door te bidden.
    Mooi verwoord

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dank je voor je reactie Margreet. Is zo bijzonder hoe bidden kan zorgen voor antwoorden. Ga ik zeker ook doen voor dit onderwerp! 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben als sinds mijn tienerjaren donor. Een relatieve verlenging kan in eeuwigheidsperspectief nodig zijn. Want stel dat de ongelovige ontvanger van mijn orgaan in die periode God leert kennen? De andere kant zie ik ook want voor mijn nabestaanden kan dit betekenen dat ze niet rustig afscheid van mij kunnen nemen wanneer ik sterf. Tot voor kort stond ik daarbij niet stil want er was niemand in mijn leven. Nu ik verloofd ben met iemand die bewust geen donor is, vraag ik me meer af of ik de juiste keuze heb gemaakt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja dat is de andere zijde inderdaad. Het kan juist dat zijn waardoor iemand God vind...

      Bijzonder he dat een relatie zoveel keuzes weer onder een ander licht brengt. Jij ook sterkte bij deze (belangrijke) vraag!

      Verwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Gezinsavond:Als de graan korrel niet sterft

Vandaag begonnen aan de voorbereiding naar Pasen met de kinderen. Eigenlijk wist ik niet zo goed waar te beginnen. Na wat rondlezen op het internet zag ik veel mooie dingen, voor nu gekozen voor Jezus die uitlegt dat een zaadje eerst moet sterven om vrucht te dragen. We lazen dit in Johannes 12:24 Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u:  Als de tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen, maar als hij sterft, draagt hij veel vrucht. De Heere Jezus legt hier uit, dat doodgaan niet een einde is. Als je een plantje wil laten groeien, dan moet je eerst iets zaaien. Dat wat je zaait zal eerst sterven, voordat er een plantje kan gaan groeien. Juist door dat sterven kan er iets nieuws komen. Iets goeds, iets moois. Jezus stierf Ze wisten hier direct dat Jezus gestorven was, dus Hij vertelde dit eigenlijk als voorbeeld over zichzelf. Dat klopt, want ik las even met hen het hele stukje. De Heere wilde Zijn volgelingen bekend maken dat Zijn tijd bijna gekomen ...

Mijn speciale meisje!

In 2014 deed ik mee aan de 10 dagen bidden en vasten. De eerste keer dat ik het meemaakte. Het was geweldig! Ik ging er heen gebukt onder veel zorgen. Financieel zat ik zwaar, vooral in mijn hoofd. Het viel mij heel hard om alles zelf te moeten doen. Daarbij zat ik niet lekker in mijn vel, er was zoveel wat ik verwerken moest. Helemaal naar werd het doordat ik ook medisch niet goed was toen ik weg ging. Ik had nierstenen. 10 Dagen daar genoten, met op de 3de dag hulp van het team omdat ik een koliek aanval kreeg. Maar daarnaast was er iets waardoor ik zichtbaar rijker naar huis ging. Heel veel dingen die gebeurd waren kon ik aan niemand laten zien. Op de 9de dag, ging Insalvation (de band die meespeelt bij deze 10 dagen) zoveel mogelijk kindjes van Compassion aan een sponsor helpen. Als je een kindje wilde sponsoren mocht je vinger in de lucht, en de bandleden gingen in vliegende vaart door de zaal om iedereen te voorzien. Ik ging weg met financiele zorg. En toch ging...

Davids strijd (Deel 4)

Houd dus moed daar stopte gisteren de blog mee. Nu gaan we daar verder. Blijf dichtbij God en gehoorzaam naar wat Hij van je vraagt. Dat is wat David deed. Overwinning  Wat verrassend, hoe David omging met zijn kudde, het had hem geleerd. En nu, nu voelt hij zich in staat om de strijd aan te gaan met een reus! Vol vertrouwen en vol moed gaat hij dat ook aan de koning uitleggen. Hoe wij omgaan met het ongeziene, met dat wat in onze ogen geen betekenis heeft. Het hoeden van de schapen, het eten geven aan de hongerige, het kleden van de naakten. Dat is wat bepalend is. Of dat we op durven te staan als iedereen wel kijkt, en als daar reuzen op het toneel verschenen zijn. Juist in de periode dat je het gevoel had niet mee te tellen, dan kan je God leren kennen. Hem ontmoeten en hem ervaren. Waardoor op het moment als het er toe doet, je weet, hoe je veilig bent in Zijn hand. Zodat je vol vertrouwen, nee niet alleen geloof, en niet alleen enthousiasme. Maar juist vo...