Weer een stap

Gisteren hebben we weer een stap gemaakt.

Mijn vriend en ik hebben hebben allebei kindjes.

Hij heeft er drie en ik heb mijn twee schatjes.

In mijn auto konden we nooit met z'n allen ergens heen.

Dus al een tijdje wisten wij, er is een andere auto nodig.

We hebben gebeden en geduld gehad.

Eigenlijk al meer dan een half jaar lang.

Op een zaterdag dat we na lange tijd weer samen waren, hadden we een idee.

We gaan nu even rustig rondkijken.

Zitten zoeken online en gebeld of we konden proef rijden. 

Maar alles was verkocht!

Tot we deze zagen, we belden of we konden proefrijden.

Het was tot nu toe de mooiste, met het bouwjaar wat wij graag wilde en een goede kilometerstand.

Daar gingen we op weg, we konden direct komen voor een proefrit!

We hadden in ons hoofd een prijs overzichtje gemaakt.

Mijn auto moest iets opbrengen, de nieuwe moest aan eisen voldoen.

We hadden al gezien online hoeveel km's ermee gereden waren en daarom hadden we al wat dingen die we graag wilden dat ze eerst deden voordat we besloten te gaan kopen.

Nieuwe waterpomp en distributieriem, nieuwe multiriem, goede banden, jaar apk.

Maar vooral, op de heen weg hebben we samen gebeden.

Hoe wonderlijk liep het.

We zagen deze staan en voelde allebei dat het deze auto moest worden.

We gingen rijden en spraken nog wat met de verkoper, en ook samen.

De verkoper keek naar mijn auto en zei meer dan wij gedacht hadden als inruilwaarde.

En het bedrag wat we voor de nieuwe moesten gaan betalen?

Het was precies het bedrag wat we afgesproken hadden.

Precies ons budget.

En de dingen die wij wilden?
Hij deed de kofferbak van de nieuwe auto open, alle onderdelen lagen er al in, en de nieuwe banden zaten er al onder!

Apk deed hij sowieso.

Dit voelde heel bijzonder.

Het voelde zo bestuurd, dat deze wel beschikbaar was.

Dat alles wat we wilden al gedaan ging worden en ook dat het qua prijs zo goed viel.

En eindelijk konden we onze auto gisteren ophalen.
We zijn zo blij!

Nu kunnen we heerlijk met z'n allen op stap.

We hebben God gedankt, dat dit mogelijk was.

Ik kan het nog steeds niet geloven.

Dat we gewoon een auto hebben waar we allemaal in kunnen!

Maar ook hebben we weer gebeden, of God ons wilde beschermen en bij ons wilt zijn als wij op pad gaan.

Het is zo mooi om te merken dat dingen wonderlijk verlopen.

Vele zullen zeggen, ach het is toeval, maar ik geloof niet in toeval.

Ik geloof in God!

Het wachten op Hem en Zijn stem, het heeft mij geduld geleerd.