Complimenten

Wat is het fijn om verbonden te zijn met andere mensen.
En telkens weer merk ik, dat is waar we voor gemaakt zijn.
Er te zijn voor de mensen om ons heen.
Iedereen zo anders.
Maar wat zijn er veel pareltjes in mijn omgeving.
Soms, dan zie ik hun schijnsel.
Dwars door alles wat donker is heen.
Wat mooi is dat.
Dat wanneer het voelde dat het donker om mij heen werd, dan kwam er weer iemand bij mij.
En mocht ik meelopen in hun licht.

Ik kan weleens het gevoel hebben dat ik andere tot last ben.
Of dat ik niets terug geef.
Maar komt dat misschien ook niet, omdat ik aan mijn licht gewend ben?
Wat mag ik merken dat wanneer ik naar andere mensen ga, dat ik toch ook schijn.
Als ik nu thuis zou blijven zitten, zonder contact met mensen, zonder te doen wat ik doe?
Dan zou ik dat nooit merken.
Het zijn kleine dingen, voor mij eigenlijk hele gewone dingen.
Maar juist daar kan zoveel waarde inzitten!
Als ik nu kijk, naar de mensen om mij heen.
Dan kan ik wel zeggen:

Ik schijn ook en samen kunnen we zoveel van Zijn licht verspreiden.

Een ieder op een eigen manier.
Maar dat gaat alleen door te doen waar ik mij goed bij voel.
Dingen die bij mij passen.
Juist als je dingen doe, dan word je licht zichtbaar.
Want dan komt het in beweging.
Soms merk je het pas dat iemand licht is, als diegene weg is gegaan.
Als er beweging was.
We wennen aan het beeld wat we zien.
En ik, ik was gewend aan wat ik doe en wie ik ben.
De waarde ging ik pas zien, toen ik stopte met in mezelf te graven.
Zoekend naar wat ik kan en wie ik ben.
Het word zichtbaar, nu ik onderzoek, wat vind ik leuk.
Waar ben ik goed in en ook waar ben ik minder goed in.
En dan krijg ik te horen van een vriendin:

Je bent zo'n super lieverd....!!

Door niets meer te doen, dan gewoon mezelf te zijn.
Wat een geschenk!
En van weer iemand anders hoor ik hoe waardevol ik ben.
Dat ik door mijn blog dingen veranderd heb.
Eigenlijk dat ik haar zoveel dingen ook gaf.
Maar ik?
Ik had dat helemaal niet door.
Want dat is voor mij gewoon, gewoon wie ik ben.

En juist door gewoon te zijn wie ik ben en dit soort complimenten te ontvangen leer ik.

Ik ben mezelf en ik vind mezelf gewoon, maar ik mag een lichtje zijn.
En mijn licht kan schijnen, door Hem die mij vrij gemaakt heeft van alle banden die mij vasthielden.
Hij schijnt Zijn licht op mij, en ik kan het reflecteren en doorgeven.
Wat een geschenk is dat!
Hoe kijk jij naar de complimenten die je krijg?
Welk compliment is bij jou blijven hangen?