Doorgaan naar hoofdcontent

Water put jij uit?

Met de groep loop ik terug naar de bron waar we Hem achterlieten, wij gingen iets te eten halen en Hij zou uitrusten.
We praten druk maar worden stil.
Jezus is in gesprek, terwijl op deze tijd, nu het zo warm is, toch eigenlijk niemand water zou moeten halen.
Hij is in gesprek  met een vrouw.
Niemand zegt meer iets.
Wat zullen de andere discipelen denken?

We kwamen bij de put aan, en nu ik mijn broeders aankeek, keken we allemaal verwonderd.
Toch was er  niemand die durfde te vragen:

Waarom praat U met deze vrouw?


We gaven Jezus wat te eten aan, maar Hij weigerde te eten.
Hij zei iets tegen ons wat mij nieuwsgierig maakte:

Mijn eten, mijn spijs is, dat ik doe  wat Hij die Mij gezonden heeft van Mij vraagt.
Zijn werk volbrengen dat is mijn maaltijd.

Wat bedoelde Hij nou?
Is er soms iemand geweest, heeft iemand Hem eten gegeven?
Waren ze nu voor niets naar eten wezen zoeken?


Ik begrijp het wel, die gedachten.
Die verwonderde gezichten, wat is dit allemaal.
De discipelen, het waren mensen die Hem wilde volgen, maar toch echt mens bleven.
Maar wat hunkerde ze om van Hem te leren, om Hem helemaal te begrijpen.
Wat is God, wat is Jezus toch wonderlijk groot.
Zelfs voor de mensen die dagen, jaren met Hem door mochten brengen.
God rijst boven ons menselijke verstand uit.

Niet veel eerder had Jezus bijna hetzelfde gezegd tegen de vrouw bij de put.
Tegen haar heeft Hij gezegd:

Iedereen die water uit deze put drinkt, zal weer dorst krijgen.
Maar als je drinkt van het water dat Ik geef, krijg je nooit meer dorst.
Want het water dat Ik geef, blijft altijd in je.
Het geeft je het eeuwige leven.

Jezus vertelde dit tegen een Samaritaanse vrouw!
Hij die de Waarheid zelf is, sprak met een vrouw die allemaal leugens had gehoord.
Dat vind ik zo'n heerlijk bewijs van Zijn trouw.


Zijn Woorden, Zijn Water, het is voor alle mensen....
Voor iedereen die dorst heeft.

Jezus Hij kende deze vrouw allang..
Hij wist welke leugens ze had gehoord, hoe ze in de knoop zat in haar leven, hoe ze rondliep met allemaal vragen.
Zou ze op zoek geweest zijn?
Op zoek naar de Waarheid?
Of kwam de Waarheid uit zichzelf bij haar op bezoek?
We weten het niet, het enige wat telt is, ze mocht de Waarheid horen.
Het is voor een Samaritaanse vrouw, maar ook voor ons allemaal.
Voor mij, voor jou!

Wat mensen je ook geleerd hebben.
Welke regels en wetten anderen je leerde rondom het ware geloof.
Hoe je gedachten over het geloof ook zijn.
Je hoeft alleen maar dorst te hebben naar Water dat voor eeuwig leven zorgt.
Er is Water dat zorgt dat die dorst stopt.
Water dat altijd in je zal blijven.
Het geeft je eeuwig leven.

Dat Water, dat is wat leven echt LEVEN maakt.

Vader,

Laat mij de woorden bij U zoeken, als ik ze niet kan vinden.
Als er gesprekken zijn waarin ik geen woorden vind.
Ik weet dat U harten kan bereiken, en dat Uw Water daar leven kan geven.
Levend kan maken wat er gezaaid is.
Laat mij telkens weer dorsten naar Uw waarheid zodat ik niet meer naar die vieze bron zal gaan.
Die bron waar het water troebel geworden is.
Troebel door de leugens, de ontrouw, het egoïsme.
Maak van mij een bron, een oase in de woestijn die deze wereld is geworden.
Stroom met Uw levend makende Water en laat ons allemaal groeien.
Ieder weer anders, op een eigen manier.
Maar allemaal met elkaar verbonden, door het Water uit dezelfde bron.
 
Amen

Reacties

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…