Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe reizen wij?

Herken je het volgende?

Je gaat blij op reis, denkend dat je alles hebt geregeld en uitgedacht.
De route is duidelijk, het doel is duidelijk en daar ga je.
Je gaat het even regelen.
Het lijkt ook nog of je goed bezig bent.
Daar word, of maak je jezelf steeds zekerder van.
Tot dat moment.

Ommekeer


Maar dan kom je er achter je bent iets zeer belangrijks vergeten.
Je bent God vergeten!
En dat merk je vanaf dat moment direct.
Je kan niet verder, je moet terug.
Het doel waar je zo dichtbij was, je moet het verlaten en je moet terug naar de begin punt van je reis.
Terug naar het moment dat je nog dichtbij God was.

Goed leven?


Mij gebeurd dit vaker.
Ik merk zelfs dat als ik het moeilijk heb dat ik er minder last van heb.
Dan voel ik mij veiliger als ik eerst alles bij God gebracht heb, als ik alles bij Hem mag neerleggen.
Maar zodra het beter gaat komt het gevaar om de hoek.
Heb ik Hem dan ook nog nodig?
Ik merk dat telkens als ik Hem vergat, dat ik mijn reis onnodig langer maakte.
Het moeilijker of zwaarder voor mezelf maakte dan dat nodig was geweest.
Alleen als wij Hem vragen voor hoe we moeten reizen, ook als de route zo duidelijk lijkt, dan kan een makkelijkere levensfase ook resulteren in een Go(e)d Leven en een wonderlijke reis!
Dankbaar was ik gisteren dat ik mocht lezen dat ik niet de enige ben die moest leren met het juiste te beginnen.
Mensen die zo dichtbij Jezus mochten staan, Zijn vader en moeder op aarde.
Ze gingen op reis, van Jeruzalem terug naar Nazareth, en gingen er vanuit dat hun Zoon wel mee ging.
O, wat denk ik dat ook vaak.
Dit is zo goed, het voelt zo fijn, God gaat wel mee.....
En dan dat moment!
Lees maar mee in Lukas 2 vanaf vers 45:


En toen zij Hem niet vonden, keerden zij terug naar Jeruzalem en zochten Hem daar.
En het gebeurde dat zij Hem na drie dagen in de tempel vonden, terwijl Hij te midden van de leraars zat, naar hen luisterde en vragen aan hen stelde 
Allen die Hem hoorden, stonden versteld van Zijn verstand en antwoorden.
En toen zij Hem zagen, stonden zij versteld, en Zijn moeder zei tegen Hem: Kind, waarom hebt U ons dit aangedaan? Zie, Uw vader en ik hebben U met angst gezocht.
En Hij zei tegen hen: Waarom hebt u Mij gezocht? Wist u niet dat Ik moet zijn in de dingen van Mijn Vader?
En zij begrepen het woord niet dat Hij tot hen sprak.

Jozef en Maria ze moesten drie dagen zoeken.
Ze waren Hem kwijt, maar hadden Hem terug gevonden.
Wat was dit een leerproces voor Jozef en Maria!
Een stukje verder lees je dan ook in dit hoofdstuk dat Maria weer al deze dingen in haar hart bewaarde.
Ze was bezig in haar hart de puzzel rondom haar Zoon op te lossen.
Dat was een proces, dat was ook een reis.
Jozef en Maria ze moesten ook de wereld, en de wereldse opvattingen loslaten.
Heel praktisch werd dat duidelijk in hun leven toen Jezus aangaf:

Waarom hebt u Mij gezocht?

En dan denk ik, ja waarom?
Was dat omdat ze Hem bij zich wilde hebben omdat Hij hun Zoon was?
Of omdat ze Hem bij zich wilde hebben omdat Hij Gods Zoon was?
En dan het vervolg:

Wist u niet dat Ik moet zijn in de dingen van Mijn Vader?
Hij moet niet zijn waar wij Hem willen!
Ook is Hij niet zoals wij Hem zien.
Hij is waar de Vader Hem wil hebben!
En ook is Hij wat de Vader wil dat Hij is.
Hoe zoeken wij Hem?
Waar willen wij Hem vinden, of hebben?
Hij is te groot voor onze kaders.
Te groot om Hem op onze plek te dirigeren.
Wij mogen groeien naar Zijn kaders.
En wij mogen groeien naar Zijn plek.
Ik wens jullie niet per definitie een veilige reis, maar wel een behouden thuiskomst!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…