Doorgaan naar hoofdcontent

Wat een overwinningen

Gisteren schreef ik een blog over een beeld wat neergezet werd om in beeld te brengen wat er in mijn leven gebeurd was.
De keuzes die ik had gemaakt hadden invloed gehad op hoe ik mij nu voelde.
Je kan erover lezen in mijn blog: Een mooi beeld

Vandaag wil ik daarop verder gaan.
Mijn coach had dit beeld verteld en uitgelegd.
Ik begreep het direct.
Toch was het zo moeilijk om te veranderen.
Als ik ging praten, of als ik voelde, dan voelde ik nog steeds hetzelfde, ik sprak nog steeds vanuit dezelfde bron.

Het is niet mogelijk, ik kan het niet, dat durf ik nooit...

Ik kreeg een opdracht, Petrina ga eens op mijn stoel zitten.
Ook toen de reactie: nee dat kan niet.
Hij gaf aan, o ja wel hoor, dat kan prima, ik bied je mijn stoel toch aan.
Nee ik durfde echt niet.
Hij zag dat ook en respecteerde die grens.
Toch moest ik uit die comfortzone, door te doen zou ik mijn denken kunnen beïnvloeden.
Hij moest lachen en zei nog, let maar op, er komt een tijd, dan zit jij hetzelfde in een stoel als ik.
Sowieso snap ik niet waarom je hier zit, waarom je mij nodig hebt, je kan dit zo goed.
Hij was verbaasd hoe ik dingen oppakte en deed...

Er kwam een nieuwe opdracht voor mij.
Omdat hij zag dat ik het echt niet durfde.
Hij vroeg:

Pak je stoel eens op en ga daarmee eens ergens anders in de ruimte zitten.

Ik pakte de stoel en draaide een kwart slag en met dat ik deed, schoten we allebei keihard in de lach.
Direct verplaatste ik mij stoel maar weer en nu op een hele andere plek.
Hij voerde hetzelfde gesprek, vroeg dezelfde vragen als voordat ik ergens anders ging zitten.

Dit gesprek werd heel anders!
Hij vroeg aan mij, hoe kan dat, welke passagier heb je nu laten praten?
Ik zei, nu sprak ik vanuit het licht.
Waarom sprak het licht eerder niet, waarom hielp dat niet om balans te houden tussen je denken?

Omdat ik het niet aan het woord liet, het licht wilde wel maar ik schoof het direct aan de kant!

En wat kan ik doen om het licht te blijven horen, ook als het donker al gepraat heeft?
Ik gaf een antwoord, en nog steeds verbaasd het mij....

Het licht zal blijven praten, zal zorgen dat het Petrina het hoort.
Zo dankbaar ben ik als ik nu terug kijk, heel veel angsten heb ik mogen verliezen, heel veel zorgen heb ik mee leren omgaan.
Ik mag ontspannen en in rust nu leven!
Wat een grote zegen is dat voor mij...

Het licht zal blijven praten, dat is toch een bijzonder antwoord!
Dan denk ik aan afgelopen vrijdagavond, een gesprek met een puber.
De strijd vooraf.
Donker en licht, wel of niet de mogelijkheid om in contact te komen met anderen, donker sprak, doe het niet, het licht het sprak ook door mij.

En ik kan zeggen:

Het licht overwint!!



Reacties

Populaire posts van deze blog

Ervaar jij innerlijke bewogenheid voor jouw verdriet?

En de Heere, haar ziende, werd innerlijk met ontferming over haar bewogen, en zeide tot haar: Ween niet.
We huilen wat af in deze tijd. Maar welke tranen huilen wij? Daarnaast een hele belangrijke andere vraag:

Wie is er door jouw tranen innerlijk bewogen zoals onze Heer?



Onze Heere in de Hemel, maar ook God in ons hart, Hij voelt met ons mee. Zo mogen wij, als gemeente en familie door het bloed van Christus, met elkaar mee voelen. Voel jij het verdriet van de ander mee?

De bewogenheid die God toont die gaat verder dan wat de tv biedt. Dan wat de wereld biedt. Het lijkt misschien dan ook wel vreemd dat Jezus hier spreekt met de volgende woorden:

Ween niet!

Hiermee bedoelde Jezus niet dat wij niet mogen huilen. Gelukkig maar, want ik heb menig traan gelaten. En de moeilijkste en zwaarste tranen? Dat waren de tranen die niet naar buiten mochten komen. Als mijn hart verscheurd werd van verdriet. Maar er was geen ruimte voor, geen plek, niemand die met bewogenheid naar mij keek. Eenzaam drag…

Ons samengestelde gezin met tips van ons samen

Laat je niet overwinnen door het kwade,
maar overwin het kwade met het goede.
Romeinen 12:21

Deze tekst kregen James (mijn man) en ik mee toen wij gingen trouwen. Een tekst die al vanaf mijn twaalfde belangrijk is in mijn leven. Ongelofelijk, ik dacht niet dat het mogelijk was. Maar echt twee jaar geleden, op onze trouwdag, kwam er nog meer waardevols uit deze ene tekst. Dit is voor mij echt een tekst vol zegen.


Een nieuw huwelijk Op 16-11-'16 zijn James en ik samen getrouwd. De start die wij hadden, was zo anders. Er was al zoveel wat wij hadden meegemaakt. Wat al begon in een jeugd, bij ons allebei, die niet heel soepel was gelopen, waarin veel was gebeurt. Ook hadden we al een huwelijk achter ons.

Huwelijken die gestart waren vol hoop, maar toch pijnlijk zijn geëindigd.  Mijn man had drie kindjes in zijn huwelijk ontvangen. In mijn huwelijk heb ik twee kindjes mogen krijgen. Gezegende huwelijken, maar toch gebroken. Niet alleen pijnlijk voor James, of mij, maar nog wel het mee…

Liefde is het antwoord....ook op de Nashville verklaring

Wat doen we elkaar toch makkelijk pijn.
Omdat we denken dat we de waarheid achter ons hebben.
Met de hand op de Bijbel zijn zoveel mensen diep geraakt in hun mens zijn....
Is dat God die vraagt om dat te doen? Om je Bijbel te gebruiken om een mens, van vlees en bloed, pijn te doen met Zijn woorden?

Gelukkig gaat het soms nog onbewust. Maar de reactie is hetzelfde. Afgelopen week merk ik het weer heel erg op.

Er is een jij en 'wij' en daar hoor jij niet bij....
Vele mensen uit de kerk voelen zich genoodzaakt om een duidelijke verklaring neer te leggen over wat de Bijbel wel of niet zou zeggen over mensen die net zo goed gemaakt zijn door onze Maker. Zo is er weer zo'n onderscheid bij gekomen, vroeger ging het over het 'ware' geloof en dwaalleer. Nu gaat het over geaardheid en identiteit. Het werkt als een meetlat, die ook nog eens uit de Bijbel gehaald is. En ten diepste zit er in de pijn een kostbaar geheim.

Niemand wil veroordeeld worden...
Wij oordelen zonder het …