Doorgaan naar hoofdcontent

Wat een overwinningen

Gisteren schreef ik een blog over een beeld wat neergezet werd om in beeld te brengen wat er in mijn leven gebeurd was.
De keuzes die ik had gemaakt hadden invloed gehad op hoe ik mij nu voelde.
Je kan erover lezen in mijn blog: Een mooi beeld

Vandaag wil ik daarop verder gaan.
Mijn coach had dit beeld verteld en uitgelegd.
Ik begreep het direct.
Toch was het zo moeilijk om te veranderen.
Als ik ging praten, of als ik voelde, dan voelde ik nog steeds hetzelfde, ik sprak nog steeds vanuit dezelfde bron.

Het is niet mogelijk, ik kan het niet, dat durf ik nooit...

Ik kreeg een opdracht, Petrina ga eens op mijn stoel zitten.
Ook toen de reactie: nee dat kan niet.
Hij gaf aan, o ja wel hoor, dat kan prima, ik bied je mijn stoel toch aan.
Nee ik durfde echt niet.
Hij zag dat ook en respecteerde die grens.
Toch moest ik uit die comfortzone, door te doen zou ik mijn denken kunnen beïnvloeden.
Hij moest lachen en zei nog, let maar op, er komt een tijd, dan zit jij hetzelfde in een stoel als ik.
Sowieso snap ik niet waarom je hier zit, waarom je mij nodig hebt, je kan dit zo goed.
Hij was verbaasd hoe ik dingen oppakte en deed...

Er kwam een nieuwe opdracht voor mij.
Omdat hij zag dat ik het echt niet durfde.
Hij vroeg:

Pak je stoel eens op en ga daarmee eens ergens anders in de ruimte zitten.

Ik pakte de stoel en draaide een kwart slag en met dat ik deed, schoten we allebei keihard in de lach.
Direct verplaatste ik mij stoel maar weer en nu op een hele andere plek.
Hij voerde hetzelfde gesprek, vroeg dezelfde vragen als voordat ik ergens anders ging zitten.

Dit gesprek werd heel anders!
Hij vroeg aan mij, hoe kan dat, welke passagier heb je nu laten praten?
Ik zei, nu sprak ik vanuit het licht.
Waarom sprak het licht eerder niet, waarom hielp dat niet om balans te houden tussen je denken?

Omdat ik het niet aan het woord liet, het licht wilde wel maar ik schoof het direct aan de kant!

En wat kan ik doen om het licht te blijven horen, ook als het donker al gepraat heeft?
Ik gaf een antwoord, en nog steeds verbaasd het mij....

Het licht zal blijven praten, zal zorgen dat het Petrina het hoort.
Zo dankbaar ben ik als ik nu terug kijk, heel veel angsten heb ik mogen verliezen, heel veel zorgen heb ik mee leren omgaan.
Ik mag ontspannen en in rust nu leven!
Wat een grote zegen is dat voor mij...

Het licht zal blijven praten, dat is toch een bijzonder antwoord!
Dan denk ik aan afgelopen vrijdagavond, een gesprek met een puber.
De strijd vooraf.
Donker en licht, wel of niet de mogelijkheid om in contact te komen met anderen, donker sprak, doe het niet, het licht het sprak ook door mij.

En ik kan zeggen:

Het licht overwint!!



Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…