Doorgaan naar hoofdcontent

Ver boven je problemen

Jezus had de discipelen alvast naar de overkant van het meer gestuurd.
Hij wilde even alleen zijn.
Daar gingen de discipelen, zonder vrees gingen ze op reis.
Over het meer van Galilea.
Een meer dat bekend staat om zijn onvoorspelbaarheid, het kan een groot, gevaarlijk onbevaarbaar meer worden.
Zomaar uit het niets.
Het lijkt zo vredig, zo mooi en liefelijk.
Maar het is niet altijd wat het lijkt.
Dan moet ik denken aan ons leven op aarde.
Het lijkt soms zo prachtig.
God heeft ons op aarde taken gegeven, Hij is bij ons en heeft beloofd terug te komen.
We hebben iets om naar uit te kijken, net als de discipelen, ze wisten onze Meester komt weer bij ons.
Maar de aarde is groot, gevaarlijk en onvoorspelbaar.
Gevuld met verleidingen, met pijn en verdriet tot gevolg.

Als de discipelen aan het varen zijn gaat het steeds harder waaien.
Eerst denken ze dat ze het nog wel aankunnen, maar al gauw komt de angst omhoog.
Sommige discipelen waren eerst vissers.
Ze kenden het gevaar!
Deze golven werden te groot, de storm te sterk.
Hun probleem was vernietigend.
Heb jij ook weleens zo'n probleem gehad?
Elke keer als je dacht, dit is het hoogte punt, kon het toch nog erger....
Eerst dacht je dat je het alleen wel aan kon, maar hoe langer het aanhield hoe meer de wanhoop kwam.
Het uitzicht, een lichtje aan het einde van die tunnel leek niet vindbaar.

Waar is Jezus?

Midden in de problemen waar ze tegen strijden zagen ze iets.
Door alles waar ze in zaten, waar ze tegen aan het vechten waren, zagen ze niet goed wat dit was.
Iets liep bovenop hun probleem!
Ze waren al bang, maar nu werden ze nog banger.
De wanhoop had hun hart gevangen.
Ze zagen niet met hun ogen, maar vanuit hun hart waar de angst in was geslopen.
Wat zagen ze dan?
Hoor maar wat ze uitschreeuwden van angst:

Een spook!

Ze dachten dat hun probleem alleen maar nog groter ging worden!
Jezus kende zijn volgelingen, Hij sprak hen toe.

Blijf maar kalm, Ik ben het, wees niet bang!


Daar kwam Jezus aan, lopend over de problemen van de discipelen.
Zijn voeten rusten op dat wat hen angst aan jaagde.
Hun focus lag op hun probleem, op hun angst.
Ze mochten focussen op Hem.
Wat een les gaf Jezus zijn volgelingen.
Maar wat een les geeft Hij daar aan ons.

Hij komt over jouw problemen naar jou toe.
Laat je niet vangen door de gevoelens van angst en wanhoop.
Blijf vertrouwen!
Bij God is alles mogelijk.
Ook voor jou!

Reageren wij als Petrus?


We hebben vaak veel te zeggen over de volgelingen van Jezus.
De één is haantje de voorste en een ander een verrader en weer een ander Jezus lieveling en dan is er ook één die wij bestempelen als ongelovige.
Maar zie dit hier:

Petrus die zag dat het Jezus was kreeg zoveel verlangen om naar Hem toe te gaan.
Hij zag de problemen niet meer, Hij zag alleen zijn geliefde Meester.
Hij mocht zolang als zijn focus en vertrouwen op Jezus was, lopen over dat water, wat hij net nog als een levensgevaarlijk probleem zag, naar Hem toe.
Totdat Petrus weer ging zien hoe eng en gevaarlijk zijn probleem was.
Toen zonk hij er weer in weg.
Werd zijn probleem ook een probleem.
Maar ook daar was Jezus bij.
En ook dat heeft Hij in de hand.
Hij pakte de hand van Petrus en hielp hem.

Durf jij over jouw problemen naar Jezus toe te lopen?
Dat gaat om vertrouwen.
Ook jij mag die ervaring beleven.

Durf jij uit te stappen?
Kan jij over je problemen heen zien?
Je niet mee laten slepen door angst maar telkens opnieuw je hart te vullen met Hem, met vertrouwen?



Als je hart lekt, en er loopt vertrouwen weg, door pijn of teleurstelling, dan is er een risico dat je gaat zinken.
Merk je dat er een lek zit, maak het vol met Hem, die door jouw gebroken en gescheurde hart zo goed kan schijnen met Zijn licht.

Reacties

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…