Doorgaan naar hoofdcontent

Leren van mezelf

Vandaag voor het eerst eens over mijn studieboeken gebogen.
Wat is dat heerlijk!
De eerste twee lessen huiswerk gelijk maar ingeleverd.
Wat was het grappig om dingen te leren, te herkennen, te begrijpen van mezelf.

Ik ben altijd bang geweest van dieren.
Niet bang als ze gewoon lopen, en ik durf honden uit te laten, dieren eten te geven.
Zelfs durfde ik het aquarium schoon te maken, als ik de goudvis eruit haalde en die in een andere bak met water deed.
Allemaal totaal geen problemen mee.

Maar lekker met dieren knuffelen?
Of ze kammen, aaien of op schoot nemen?


Nee dat deed ik echt niet!
Deden anderen het, door bijvoorbeeld een hamster of cavia op schoot te zetten, ik sprong met een gil omhoog.
Ik kon deze reactie niet tegen houden.
Dit is een onvoorwaardelijke reactie, mijn geest had er geen invloed op.
Het idee om een dier aan te raken, vreselijk.
Kreeg er kippenvel van.
Vandaar maar een goudvis, die hoefde niet gekamd, of geaaid.
Het ideale huisdier voor mij!

Afgelopen zomer ben ik hierin wat veranderd.
En waarom ik het dan nu schrijf?
Omdat ik vandaag leerde, hoe ik dat veranderd heb.
Ik had het gedaan zonder dat ik wist hoe dat werkte, net heb ik geleerd hoe het heet en hoe dat kan.
Het resultaat heb ik al gemerkt!

Ik liep, samen met mijn vriend en kindjes, in de kinderboerderij, nog een beetje na zwalkend en met hoofdpijn omdat ik dacht dat ik jong genoeg was om samen met de kindjes van een hele hoge berg naar beneden te gaan rollen.
Zo wat was dat hard gegaan, wat had mijn hoofd en evenwichtsorgaan het daarna moeilijk.
In de kinderboerderij mochten we de geiten en de schapen borstelen.
Hmm dit was een uitdaging voor mij.
Ik keek even hoe mijn vriend en kindjes naar binnen gingen.
Even kijken hoe deze dieren reageerden.
Ze waren enorm rustig, sprongen niet tegen mensen aan, liepen wel naar je toe.
Oké nou daar ging ik, nee niet direct naar de grote geit, ik had een paar kleine geitjes zien staan.
Die durfde ik wel.

De borstel nam ik mee en ja hoor, ik had de eerste geit geborsteld, wat vonden deze beestjes dit lekker.
Echt heel leuk om te doen.
Ze deden niets, niets anders dan genieten.
Ik vond het fijn om te doen!
Een beestje zo'n lekker gevoel geven.
Het werd drukker.
Nee eigenlijk kon het niet dat ik  de borstel hield, terwijl er nu kindjes zonder borstel liepen.
Ik ging mijn borstel aan een meisje geven.

Daar stond ik, zonder borstel tussen de geiten.

Ik had keuzes, maar ik vond het eigenlijk wel leuk.
Langzaam liep ik toch weer terug naar de geiten.
En...

Ik ging ze aaien met de hand!


Wat waren ze zacht!
Niets engs aan.
Daarna liepen we door naar de schapen, ook die durfde ik gewoon te aaien.
Wat een overwinning, ik had zelfs geen angst meer in mij.
Het was weg.
Door middel van conditioneren was ik mijn angst om dieren aan te raken kwijt geraakt.

Mijn onvoorwaardelijke reactie, dat is een reactie van je lichaam zonder dat je geest er invloed op heeft (of heeft gehad) kon ik veranderen naar een voorwaardelijke reactie. 
Deze verandering is conditioneren.
Leren door associatie.

Ik had angst gekoppeld bij het idee dat ik dieren zou aanraken.
Door langzaam een ander gedachte te koppelen bij het idee dat ik dieren zou aanraken was mijn onvoorwaardelijke reactie (gillen/opspringen/wegrennen/etc) niet meer naar boven gekomen.
Mijn hersenen begrepen nu dat dieren zacht en lief waren.
We kunnen dingen leren, en afleren.
Ik was langzaam eraan gewend, door eerst met een borstel, een hulpmiddel dieren aan te raken.
Te zien wat het deed met de dieren, te voelen wat het met mezelf deed.
Daardoor kon ik het aan om ze gewoon met mijn handen aan te raken.

Zo gaaf om te ervaren!




Reacties

  1. Wat gaaf om nu in theorie te leren wat je eerst in de praktijk leerde. Gelijk een praktisch voorbeeld van angsten overwinnen! Mooi dat je t deelt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja bijzonder he Els! Leuk je reactie, dank je wel.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…