Formule voor succes

De formule voor succes kan ik je niet geven. Die voor falen wel! En die luid:

Het iedereen naar de zin willen maken. (Herbert B Swope)

Deze tekst kreeg ik van mijn coach.
Wat was dit precies de spijker op z'n kop geslagen bij mij.
Ik was continu bezig met anderen.
Wat ze nodig hadden, wat ze van mij verlangden.

Ik haalde mijn fijne gevoel, mijn mogen zijn, uit de positieve reacties van mensen die ik hielp of die om mij heen stonden.
Als hun blij met mij waren, dan was het goed, dan mocht ik tevreden zijn.
Nu heb ik dat weten te draaien.
Maar wat ik toen al had, heb ik nog steeds.

Oordeel

Ik veroordeelde niemand.
Mensen die zich tegen mij misdroegen, ik deed niets terug, sprak ze niet aan.
Nee dat deden ze terecht.
Al zat er maar een kleine kern van waarheid in, dan klopte het al volledig.

Mensen die slechte dingen deden, ik oordeelde niet over hen.
Was niet boos.
Eigenlijk reageerde ik niet, zoals mensen om mij heen wel deden.
Mijn coach was verbaasd, ik vond zelfs dat degene die mij om wilde brengen wel gelijk had.

Waarom?
Omdat wat hij zei wel een kern van waarheid had, al had ik er niet voor gekozen, kon ik er ook niks aan doen.
Hij zette mij aan het denken:

Dus omdat je iets zegt wat klopt mag je iets heel ergs doen?
Dus jij denkt dat iemand die jou wilde vermoorden gelijk heeft?

Wat deed ik nou?

Ik veroordeelde geen andere mensen, alleen mezelf.
Ik moest voldoen aan alles.
Gelukkig ben ik maar mens, dus lukte dat heel vaak niet.

Wat had ik het daar moeilijk mee!

Ik voelde het echt als falen.

Deze manier van leven, maakte mij stuk.
Daarom kreeg ik dit citaat van hem mee.

Als ik zo doorga maak ik mezelf kapot.

Nu ben ik al een hele tijd verder.
Merk dat ik het nog steeds doe, of is het weer doe?
Ik moet en ik moet en ik moet.

Ik moet mijn werk doen

Ik moet mijn kindjes verzorgen

Ik moet mijn huis bij houden

Ik moet problemen zelf oplossen

Ik moet wat anderen fout doen aanvullen/oplossen/herstellen

Zegen

Waar is het: ik mag gebleven?

Dat had ik geleerd.
Ik mag kiezen, ik heb heel veel waardevolle dingen in mijn leven.
Zoveel zegeningen!

Waarom ervaar ik ze weer als last?

Ben ik weer over (onzichtbare) grenzen gegaan?
Tegelijk leer ik nu heel veel dingen.
Komt het daardoor?
Door het proces waar ik weer in zit?
Een proces van voor mezelf opkomen, eerlijk zeggen wat ik ergens van vind.
Niet inslikken voor de lieve vrede.

Dat zorgt namelijk alleen maar voor een onderhuidse tijdbom.
Is dat waardoor dit weer naar boven komt?

Als ik net zo lief ben voor mezelf, als voor anderen, dan zal mijn leven een stuk makkelijker zijn.
Wat kan ik hard zijn voor mezelf.
Zelfs al heeft het helemaal geen nut.
Het volgende proces alweer?

Ik ben een rijk mens.
Heb heel veel waardevolle dingen in mijn leven, waar ik voor zorgen mag.
Die ik koesteren mag!
Maar te midden van al die waardevolle dingen, mag ik goed op mezelf blijven letten.
Mag ik ook mezelf koesteren!

God veroordeelt mij niet als ik een misstap maak.
Als ik iets doe, terwijl ik ook iets anders kon kiezen.
Waarom zou ik Hem niet volgen?
En mezelf daarom ook niet meer veroordelen?

Ik mag leren, ik mag groeien

Nee ik ben er nog niet, maar ik weet dat ik er ga komen, ooit, als er geen pijn en geen verdriet meer is.
Tot die tijd, zal ik met vallen en opstaan, om mogen leren gaan met mijn valkuilen.
Ik denk dat de formule van succes wel bekend is:

Hou van God met je gehele hart en met alles wat in je is.

Hou van je naaste en bekommer je om de ander.

Hou van jezelf zoals je van je naaste houd.

En blijf opstaan, telkens als je valt!