Doorgaan naar hoofdcontent

Laat mij niet los

Soms heb ik van die momenten dat ik mij afvraag:

Hoe zien anderen nou dat ik Christen ben?

Kunnen ze dat wel merken?
Of ben ik misschien niet anders, gedraag ik mij niet anders als mensen die niet in God geloven?

Ik weet dat als ik met mensen kan praten over mijn Vader dat ik vol passie en kracht van God kom.
Dat als ik Bijbelstudie doe, ik hongerig word en mijn dorst kan lessen met telkens weer nieuwe mooie dingen van Hem, dat als we de Bijbelstudie met de kring deden, de Geest soms door mij sprak, dat is zo bijzonder om mee te maken! Of als ik zing, liederen die passen bij hoe ik mij voel, waardoor ik mijn hart mag legen voor Zijn troon, om hem lof te zingen of een klaaglied bij Hem neer te leggen. Te voelen dat Hij verbonden is met mij. Dat als ik zing dat Hij mijn hart vult. Dat we contact hebben, communiceren en een band leggen die telkens weer dieper gaat. Dat geeft energie, dat geeft echte vrede, dat geeft rust, dat geeft troost en moed. Als ik bid, of stille tijd heb, Zijn stem mag horen. Dan weet ik, dat is het verschil met de mensen die niet geloven.

Hoe diep het dal was waar ik door moest, ik mocht hiervan genieten, ik mocht putten uit de waterbronnen, kreeg wat ik nodig had en wist, Hij is bij mij!
Als een Vader stond Hij naast mij om samen te wandelen, voor mij om mij te beschermen, achter mij om mij op te vangen en te steunen, boven mij om mij de weg te kunnen wijzen.

Zoveel mogen genieten van Hem, zo vol vuur en passie.

En nu?

Nu sta ik op een punt, het is rustig in mijn leven.
Ik geniet, ik leef in een warme veilige omgeving.
Geen diep dal, maar al ver geklommen, de top is nog niet voor nu, die top ligt in de Hemel, maar wel in een rustige veilige omgeving aan gekomen.

Ik merk, nu is de passie lastiger te vinden.
Nu snap ik:

Zalig zij die verdriet hebben want ze zullen vertroost worden.

Nu komt het aan op herdenken van wat Hij deed, Hem blijven zoeken want dan zal ik vinden, laten zien wat ik in mijn diepe dal geleerd heb om op de top niet de verkeerde keuzes te gaan maken.

Vader,

Hier boven op de top wil ik vragen, hou mijn inzicht juist.
Laat mij bewust blijven dat ik U nodig heb ook nu het voorspoedig gaat kan ik het niet alleen.
Leid mijn wegen en help mij om steeds weer voor U te kiezen.
Neem mijn leven, vul mijn hart en laat het telkens opnieuw die verbinding met U vinden.
Alleen bij U vind mijn ziel de ware rust.
Ik wil U danken voor de weg die U met mij bent gegaan!
Wilt U met de mensen zijn die nog in de dalen verkeren.
Laat Uw grootheid zien, wees bij hen.
Breng hen op het pad omhoog.
U die de ladder zelf bent, de ladder naar de Hemel.
Vul Uw ladder met Uw kinderen en welke ellende ze hier op aarde overkomen, brengt U ze veilig Thuis...

Ik wil U danken voor Uw grootheid als ik klein ben
Ik wil U danken voor Uw trouw zelfs als ik ontrouw ben
Ik wil U danken voor Uw liefde toen ik nog niet wist wat liefde was

En ik wil U vragen, laat mij nooit alleen!

In Jezus naam,

Amen

Reacties

  1. Mooi Petrina nu mag je uitdelen in alle rust en mij ook bemoedigen in je mooie reactie...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zijn Licht brengen waar het donker is, Zijn liefde waar de liefde ontbreekt, Zijn hulp bij de hulpeloze. Omdat ik weet, Hij deed het ook voor mij!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Moeder concurrentie

Wat is het een moeilijke tijd voor moeders

Ik spreek er vele, en ze zijn allemaal verschillend! Net als de kindjes die erbij horen trouwens. Wat ik vooral hoor, zie en opmerk is dat we het elkaar zo moeilijk kunnen maken. Het moederschap, het maakt ons kwetsbaar. Al te snel voelt iets als een aanval en schieten we de verdediging in. Dat is ook begrijpelijk. Je kindje(s) zijn je kostbaar. Ondanks de druk van de maatschappij, de vele taken die we op ons hebben tegenwoordig, is er iets wat niet veranderd is: (over het algemeen) willen we onze kindjes het beste geven!




Hoge doelenWe willen voor onze kindjes een goed leven, dat ze gelukkig zijn en dat ze echt kind kunnen zijn. Iedere moeder heeft hier een andere invulling voor. Maar vergeet niet, iedere moeder heeft ook andere middelen ter beschikking. Niet iedereen krijgt hetzelfde mee van huis uit. Soms is iets niet beschikbaar omdat er de financiĆ«le middelen niet voor zijn, iets wat we begrijpen. Maar het is ook vaak dat er een voorbeeld o…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Een liefdevolle schuilplaats

Kunnen degene die zich voor altijd ongeliefd voelen het verdragen om liefde te ontvangen? 
Dat is een vraag die mij diep raakt. Het doet mij terug denken, het maakt voor mij duidelijk hoe mijn leven veranderd is. Want wat voelde ik mij ongeliefd vier jaar geleden. Wat streed ik een eenzame strijd, waarbij liefdeloosheid het uitputtend maakte. Want het is echt waar, geliefd voelen, dat geeft je kracht. Ik weet nu dat het een innerlijke bron is waardoor je meer kan dan je werkelijk dacht. Maar wat was mijn bron leeg.

(Bron: desenio.nl)
Mijn bodemloze hart
Het was niet zo dat vier jaar geleden mijn omgeving mij niet lief had. Mensen gaven mij een knuffel, spraken vriendelijke woorden. Maar dat alles viel niet in aarde, het groeide niet. In mijn hart was het koud, donker en eenzaam. De liefde die gegeven werd? Het liet mij in elkaar krimpen, zorgde dat ik ging huilen, letterlijk door mijn benen zakte en mij geen raad wist. Mijn hart was kapot en alle liefde viel er dwars door heen. Het de…