Doorgaan naar hoofdcontent

Gelovig leven

Vorige week schreef ik een blog over, of eigenlijk voor, mensen die geloven zonder naar de kerk te gaan, je kan de blog nog lezen via de klikbare link: Geloven zonder kerk

Vandaag wil ik aan een hele andere groep denken.
Mensen die trouw naar de kerk gaan, die goed en oprecht willen leven.
Ze zitten elke kerk dienst trouw in de kerk, vieren alle feesten, proberen te leven zoals God dat vraagt.
De buitenkant is warm, maar in het lichaam zit een koud hart.

Mee doen


Ze gaan mee met bijvoorbeeld dat wat de familie vind, wat de omgeving vind, ze gaan mee omdat ze wel willen maar niet weten hoe.
Of ze willen er wel bij horen, maar hebben zich nog enkel uiterlijk weten aan te passen.
Ik ben begaan met deze mensen ze zullen zich namelijk pas echt verbonden weten als het harten werk is!
Alleen dan voel je wat geloven echt is!
Vaak omschrijven deze mensen hun geloof op een bijzondere manier.

Als je vraagt: wat is geloven voor jou?
Dan krijg je een verhaal wat ze doen, allemaal randzaken worden genoemd.
Maar een relatie met Jezus, op welke manier dan ook, kunnen ze eigenlijk niet omschrijven.

Opgebrand


Veel van deze mensen leven met een innerlijkke strijd, ze willen erbij horen maar het lijkt hen alleen maar van alles te kosten.
Dat wat ze terug kunnen ontvangen van God kan hun hart niet vullen, niet veranderen.
Sommige gaan worstelen met grote vragen, of ze raken teleurgesteld.
Op vele vlakken ligt er gevaar voor deze mensen.
Ze doen van alles zonder dat God hen daar voor de kracht geeft, ze doen het alleen.
Dat vraagt teveel van deze mensen.
Vaak merk ik ook dat mensen het allemaal doen uit angst.
Angst om bijzondere relaties te beschadigen, angst omdat ze wel het goede willen doen, angst om tegen God te kiezen en soms angst dat als ze nu verkeerde keuzes maken er voor hen geen redding meer is.
Vol angst gaan ze door, verkrampt en zichzelf verbeeldend dat als je goed leeft je er ook uiteindelijk wel zal komen.
Wij mensen kunnen Gods werk niet evenaren!
Proberen we dat?
Dan is er een risico dat we opgebrand raken!
We hebben het vuur aan onze schenen liggen, bewijsdrang naar de gemeente, de schijn voor de buitenwereld omhoog houden.
Maar ook voor deze mensen geld, redding kunnen we niet zelf verdienen!
Het is buigen, handen vouwen, en ontvangen van Hem...

Alleen


Veel van deze mensen voelen zich eenzaam, ze voelen zich alleen.
Dat is lastig en kan twee kanten op werken.
Mensen raken teleurgesteld, of breken in één keer met alles, klaar met het schijn leven dat ze hadden.
Of mensen gaan op zoek, willen ook een echt geloofsleven inplaats van uiterlijk vertoon.
Ze stoppen met de buitenkant van de beker te poetsen en gaan op zoek hoe de beker van binnenuit gereinigd kan worden.
Wetend en bij anderen om hen heen ziende dat de buitenkant dan vanzelf volgen zal!

 Het is beter niet de regels uiterlijk te voldoen maar in je hart een relatie met God te hebben.
Jezus maakte dat meerdere keren aan de farizeers bekend!
Het gaat niet om wat je doet, het gaat om wie er in jou hart leeft?!
Wie volg jij?
Ik ben van binnen zo blij als mensen, die hiermee lopen, hierover in gesprek gaan.

Volg niet de regels van een volk, zonder dat je eerst zeker weet, ik hoor ook bij dat volk.
Meer nog, als je bij dat volk wilt horen, ga niet slapen voordat je gevonden hebt wat je zoekt!

Weet wie zoekt, die vind.
Wie klopt word opengedaan.
Stop niet voor want dit is ook voor jou, jij die nog niet in je eigen hart ervaren hebt of gevonden hebt, dat Hij ook voor jou zonden, jou fouten en tekorten gestorven is.

Ik bid voor deze mensen dat God in hun hart mag werken, daar een onrust en verlangen eilt leggen.
Maar ook de juiste mensen, de juiste woorden op hun pad wilt brengen.
Hij staat boven alles!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…