Alleenstaande moeder

Alleen soms vliegt het mij aan.
Voor zoveel dingen sta ik alleen....

Mijn kindjes opvoeden? Dat doe ik alleen.
Mijn huis bijhouden en schoon houden? Dat doe ik alleen.
Mijn financiën regelen? Dat doe ik alleen.
Zorgen voor voldoende inkomsten? Dat doe ik alleen.
Keuzes maken. grote aanschaffen doen, zorgen voor de kindjes, zorgen rondom medische zaken, zorgen rondom school dat doe ik eigenlijk praktisch helemaal alleen.

Gelukkig ben ik ondanks dat!

Ik mag twee mooie kindjes over de wegen in dit leven loodsen.
Zo klein als ze zijn, hebben ze al moeilijke paden gezien en flinke heuvels moeten beklimmen.
Als een gids mag ik mee lopen, sturen, opvangen, stimuleren en remmen.
Het is een zegen, echt zeker weten!
Maar alleen, is het ook wel veel.

Niet even over kunnen dragen, altijd alert zijn en ook altijd beschikbaar.
Juist door de moeilijke wegen die de kindjes hebben afgelegd, was dat extra pittig.
Waren er de vragen, de gevoelens, de angsten, de teleurstellingen.
Alles wat je ervaart op een spannende weg, voelde zij ook, alleen waren dit voor hen hele nieuwe dingen.
Konden ze veel dingen nog niet bevatten, en nog steeds een heleboel niet verwoorden.
Te jong om zelf te overzien, te jong om er zelf uit te kunnen komen.
Mijn weg was ook mega zwaar, heel alleen, maar dat was ondergeschikt aan hen.
Zij gingen voor!
Hun weg moest zo stabiel als mogelijk was blijven.
Wat een kracht, wat een energie kostte dat!
Elke dag ging ik naar bed met een kleine overwinning, dat wel.
Dan dacht ik, zo vandaag hebben we gewonnen, we zijn er door gekomen!

We redden het

Alleen moest ik zorg dragen voor een financieel stabiele situatie!
Ook dat werd mijn taak.
Toen mijn ex en ik gingen scheiden had ik geen werk, geen enkele inkomsten.
Dat werd voor mij toen erg belangrijk.
Zo dankbaar was ik dan ook dat ik binnen 3 dagen gewoon aangenomen was en een baan had!
Ik rende mezelf voorbij door de druk die ik voelde om het financieel te redden.
Werken moet nou eenmaal als je geld wilt verdienen en rond wil komen.
Zoveel gezinnen waarbij beide ouders werken en nog niet rond komen.
Ja de angst op dit gebied was dan ook groot.
Zeker met in mijn achterhoofd telkens die ene zin: Jij, jij gaat het toch nooit redden.
Maar nu 3 jaar later kan ik zeggen ik red het.
En de laatste maanden is dat ook volledig alleen.
Nee dat is niet makkelijk!
Maar ook hier kan ik zeggen, we redden het telkens weer.

Stormen

Toch grijpt ondanks alles wat ik alleen moet doen, wat ik alleen red, de angst mij nog vaak naar de keel.
Dan zie ik de donkere wolken aankomen die de storm al komen voorspellen.
Zijn er situaties dat ik een soort klemmend gevoel om mijn keel voel.
Help, hoe komt dit goed?!
Dan stormt het in mij, komt er opeens zoveel van de dingen die ik zo goed geregeld hebt in gevaar.
Ik zie alles wankelen en het lastige is, ik weet dat ik aan mijn zijde er alles aan gedaan heb om vallen te voorkomen.
Wat mij helpt op zulke momenten is om actief dan met mijn probleem aan de slag te gaan.
Mensen in te schakelen, alle dingen regelen, het idee hebben dat ik er 'iets' aan kan doen.
Maar wat is het moeilijk als dat niet kan!
Dat ik niets kan doen met dit gevoel als enkel mijn vertrouwen terug vinden en geduld hebben.
In dit stuk schrijf ik dat ik voor veel zaken alleen sta.
Zo heb ik dat vaak ervaren, dat is nu steeds minder gelukkig, maar ook vandaag vloog dit gevoel mij weer aan.
Ik moet het doen, regelen, bedenken, oplossen, uitzoeken of redden.
Daarbij voel ik mij gelukkig wel gesteund door een flinke achterban aan lieve mensen.

Achterban

Toch is het enige wat ze kunnen, luisteren, en zeggen: Het komt wel goed.
Heb geduld!
Niemand is in de positie om echt mij te kunnen helpen, want ik ben alleenstaande moeder.
Geduld heb ik, en ik weet echt, het komt goed!
God is bij mij en ik heb een steeds sterkere basis.
Zelf ben ik ook echt veranderd, door alle situaties die ik doorstaan heb ben ik ook niet zomaar meer van slag, zie snel oplossingen, heb ik doorzettingsvermogen en een innerlijke kracht opgebouwd.
Ik ben niet meer door elk windje uit mijn koers te krijgen.

Maar ook bij mij, als alleenstaande moeder, gelukkig nu met een lieve vriend en een achterban vol liefde, stormt het nog weleens.
Ook in die stormen is Hij.
Mag ik Hem wakker maken en weten:

Hij is ook machthebber van mijn stormen!

Ik mag weten dat ik niet zelf in gevecht hoef met mijn storm.

Dat ik het aan Hem over mag geven.
Iets wat de discipelen ook mocht leren, juist in hun vakgebied, werden ze overruled door het water.
Het water waar ze zo vaak waren al lang voordat ze Jezus konden.

Nu konden ze de strijd niet aan, en werden ze bang van dat water dat zo vertrouwd was.

In paniek maakte ze Hem wakker en schreeuwden: Meester, kan het U niets schelen dat wij vergaan!

En dan staat er, wat Hij ook voor mij wilt doen in mijn storm:

Hij stond op en riep tegen de wind dat hij stil moest zijn. 

Tegen de golven zei Hij: Kalm wees rustig!

Vlak daarna stelde Jezus de discipelen een vraag:

Waarom waren jullie zo bang?
Hebben jullie nu nog zo weinig vertrouwen in Mij?

Vol ontzag zeiden de discipelen, maar ook ik: Wie is Hij eigenlijk? 

Zelfs de wind en de golven doen wat Hij zegt!