zaterdag 20 augustus 2016

De weg naar vergeving

Vergeving is een gevoelig onderwerp heb ik gemerkt.
Er zit zoveel pijn onder, en veel te vaak ook heel veel druk.
Het gevoel, als slachtoffer, dat je moet vergeven, omdat het hoort, omdat Jezus het ons verteld heeft.
Dat is een enorme druk.
Want er zit in ons een stuk rechtvaardigheidsgevoel.
En vergeving, dat doet daar geen recht aan.
In ons gevoel vooral dan!


Heel lang kon ik het ook niet.
In mijn leven zijn veel dingen gebeurd, die mij erg hebben geraakt.
Ook is mij ernstige schade aangedaan.
En echt ik wilde wel vergeven, weet je waarom?
Ik wilde bij God horen, ik dacht dat ik dingen moest doen om bij Hem te horen.
Het was klimmen van beneden naar boven.
Als ik Hem volgen zou?
Dan zou het goed komen.
Maar op dit punt?
Het stuk van vergeving, was ik niet zo'n goede volger.
Ik vond het zo oneerlijk, zo niet terecht, dat ik op moest gaan staan.
Dat terwijl ik niets gedaan had, alles had gedaan om het te voorkomen.
Nou echt niet dat ik dat ging doen.
Degene die mij het aangedaan had, die zou dat echt niet mee gaan maken.
Nee eerst moest diegene zelf maar eens een lesje geleerd zijn.
En al die tijd dat dit duurde, zat ik met de pijn.
Het hield mij vast en ontnam mij zo vaak de adem.
Er waren momenten dat het ging hoor.
Ik deed leuke dingen en was blij.
Oja ik was altijd blij.....
Maar binnen in mij?
Mijn hart huilde, was zo diep verwond.
Totdat iemand het durfde te zeggen.
Petrina ik zie dat je zoveel pijn hebt, hoe komt dat.
Ja daardoor en dat heeft mij beschadigd.
Overal kon ik andere de schuld van geven, behalve:

Van de tijd dat de beschadigingen stopten tot ik het kon vergeven.
Die tijd was ik mezelf aan het pijnigen.
Keer op keer.
Wat was het fijn om te mogen leren dat ik met al mijn pijn naar God toe mag.
Niet dat ik dat durfde.
Want ik wist wat er ging gebeuren, maar ik kon niet loslaten.
Ik wist echt wel dat als ik naar Ninevé zou gaan, het Ninevé in mijn leven.
Dat de genade die God schenkt ook die mensen zou bereiken.
En ik wilde niet dat ze gered werden, want er moest recht komen.
Daar zat ik, koppig op mijn schip, op weg naar mijn eigen ondergang.
Tot ik niet verder kon.
Nee ik gaf niet op bij de eerste tegenwind.
Eigenwijs als ik ben, ging ik door en door, zoekend naar de oplossing.
Weet je wat bijzonder was?
Welke weg ik ook koos, God was daar, en ik wilde het niet, was koppig.
Net zolang tot er niets meer over was, dan leven of dood.
God of, ja of wat?
Het was kiezen voor Zijn weg of verloren gaan.
Want de weg die ik gekozen had was:

Ik wil de dader laten voelen wat die heeft aangericht, maar ik dronk zelf de beker gif.

Moeten vergeven.
Het is een kwetsbaar punt, en ik weet dat ik niet de enige ben.
Vele slachtoffers, maar ook daders, worstelen hiermee.
De enige weg waardoor het voor mij niet meer voelde als moeten?
Door eerst mijn pijn over te geven.
Vergeven is een daad, het is werken, en dat moest ik leren.
Het eerste stapje was voor mij, dat ik God ging geven, waar ik zelf niet mee kon leven.
Wetend: Hij zal rechtspreken, op dezelfde manier als Hij naar mij rechtspreekt.
Mijn pijn, het voelde veilig bij Hem.
Er was geen oordeel, er was zoveel liefde, en ik werd getroost maar ook getraind.
Weet je wat er gebeurde?
Ik trainde mezelf in het zien van mensen die andere pijn doen, ik trainde mezelf in kijken naar mezelf.
En ik kwam achter iets:

Als mensen, die ik pijn heb gedaan, mij jarenlang mijden, of telkens wijzen op dat wat ik ooit deed.
Jarenlang...
Dat zou vreselijk zijn.
Jarenlang horen wat er ooit misging.
Misschien dingen die God allang vergeven heeft, waar mensen nog steeds moeite mee hebben.
Het kan, het gebeurd om mij heen, ik heb het gedaan....
Wat was het fijn om dat te stoppen.

Ik redde mezelf toen ik mensen die mij beschadigd hadden, kon vergeven.
Want ik had heel die mensen niet vast geketend of een naar gevoel gegeven.
Alleen mezelf, toen ik vergaf, merkte ik dat ik mezelf gevangen had gehouden in de leugen van pijn.
God spreekt recht, over alle mensen.
En alleen Hij kan dat, want Hij weet wat iemand in Zijn leven gedaan heeft met de fouten die gemaakt zijn.
Al is het in de laatste seconde.
Ik zeg, tegen alle mensen die mij ooit pijn gedaan hebben, of gaan doen, als je in de laatste seconde voor Hem kies, dan is het feest in de Hemel!
Het is nooit te laat, en er is altijd redding.
Wat je ook deed, maar ook wat je ook is aangedaan.
Maak jezelf vrij en ruim het op.
Alleen dan kan je echt leven!
We zijn gemaakt om lief te hebben, niet om wraak te nemen.
Ik mocht merken dat vergeven mijn verleden en wat er gebeurd is, niet veranderen kon.
Maar het veranderde wel iets anders..

Mijn blik op de toekomst!
Er was weer een toekomst...

Vergeving brengt genezing:

2 opmerkingen:

  1. 'Gemaakt om lief te hebben, niet om wraak te nemen'... Heel erg mooi stukje!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je compliment Semaja. Leuk dat je reageert. Liefde, het is iets wat zo gemist word maar wat tegelijk zo nodig is om te kunnen leven.

      Verwijderen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com