Doorgaan naar hoofdcontent

De weg naar vergeving

Vergeving is een gevoelig onderwerp heb ik gemerkt.
Er zit zoveel pijn onder, en veel te vaak ook heel veel druk.
Het gevoel, als slachtoffer, dat je moet vergeven, omdat het hoort, omdat Jezus het ons verteld heeft.
Dat is een enorme druk.
Want er zit in ons een stuk rechtvaardigheidsgevoel.
En vergeving, dat doet daar geen recht aan.
In ons gevoel vooral dan!


Heel lang kon ik het ook niet.
In mijn leven zijn veel dingen gebeurd, die mij erg hebben geraakt.
Ook is mij ernstige schade aangedaan.
En echt ik wilde wel vergeven, weet je waarom?
Ik wilde bij God horen, ik dacht dat ik dingen moest doen om bij Hem te horen.
Het was klimmen van beneden naar boven.
Als ik Hem volgen zou?
Dan zou het goed komen.
Maar op dit punt?
Het stuk van vergeving, was ik niet zo'n goede volger.
Ik vond het zo oneerlijk, zo niet terecht, dat ik op moest gaan staan.
Dat terwijl ik niets gedaan had, alles had gedaan om het te voorkomen.
Nou echt niet dat ik dat ging doen.
Degene die mij het aangedaan had, die zou dat echt niet mee gaan maken.
Nee eerst moest diegene zelf maar eens een lesje geleerd zijn.
En al die tijd dat dit duurde, zat ik met de pijn.
Het hield mij vast en ontnam mij zo vaak de adem.
Er waren momenten dat het ging hoor.
Ik deed leuke dingen en was blij.
Oja ik was altijd blij.....
Maar binnen in mij?
Mijn hart huilde, was zo diep verwond.
Totdat iemand het durfde te zeggen.
Petrina ik zie dat je zoveel pijn hebt, hoe komt dat.
Ja daardoor en dat heeft mij beschadigd.
Overal kon ik andere de schuld van geven, behalve:

Van de tijd dat de beschadigingen stopten tot ik het kon vergeven.
Die tijd was ik mezelf aan het pijnigen.
Keer op keer.
Wat was het fijn om te mogen leren dat ik met al mijn pijn naar God toe mag.
Niet dat ik dat durfde.
Want ik wist wat er ging gebeuren, maar ik kon niet loslaten.
Ik wist echt wel dat als ik naar Ninevé zou gaan, het Ninevé in mijn leven.
Dat de genade die God schenkt ook die mensen zou bereiken.
En ik wilde niet dat ze gered werden, want er moest recht komen.
Daar zat ik, koppig op mijn schip, op weg naar mijn eigen ondergang.
Tot ik niet verder kon.
Nee ik gaf niet op bij de eerste tegenwind.
Eigenwijs als ik ben, ging ik door en door, zoekend naar de oplossing.
Weet je wat bijzonder was?
Welke weg ik ook koos, God was daar, en ik wilde het niet, was koppig.
Net zolang tot er niets meer over was, dan leven of dood.
God of, ja of wat?
Het was kiezen voor Zijn weg of verloren gaan.
Want de weg die ik gekozen had was:

Ik wil de dader laten voelen wat die heeft aangericht, maar ik dronk zelf de beker gif.

Moeten vergeven.
Het is een kwetsbaar punt, en ik weet dat ik niet de enige ben.
Vele slachtoffers, maar ook daders, worstelen hiermee.
De enige weg waardoor het voor mij niet meer voelde als moeten?
Door eerst mijn pijn over te geven.
Vergeven is een daad, het is werken, en dat moest ik leren.
Het eerste stapje was voor mij, dat ik God ging geven, waar ik zelf niet mee kon leven.
Wetend: Hij zal rechtspreken, op dezelfde manier als Hij naar mij rechtspreekt.
Mijn pijn, het voelde veilig bij Hem.
Er was geen oordeel, er was zoveel liefde, en ik werd getroost maar ook getraind.
Weet je wat er gebeurde?
Ik trainde mezelf in het zien van mensen die andere pijn doen, ik trainde mezelf in kijken naar mezelf.
En ik kwam achter iets:

Als mensen, die ik pijn heb gedaan, mij jarenlang mijden, of telkens wijzen op dat wat ik ooit deed.
Jarenlang...
Dat zou vreselijk zijn.
Jarenlang horen wat er ooit misging.
Misschien dingen die God allang vergeven heeft, waar mensen nog steeds moeite mee hebben.
Het kan, het gebeurd om mij heen, ik heb het gedaan....
Wat was het fijn om dat te stoppen.

Ik redde mezelf toen ik mensen die mij beschadigd hadden, kon vergeven.
Want ik had heel die mensen niet vast geketend of een naar gevoel gegeven.
Alleen mezelf, toen ik vergaf, merkte ik dat ik mezelf gevangen had gehouden in de leugen van pijn.
God spreekt recht, over alle mensen.
En alleen Hij kan dat, want Hij weet wat iemand in Zijn leven gedaan heeft met de fouten die gemaakt zijn.
Al is het in de laatste seconde.
Ik zeg, tegen alle mensen die mij ooit pijn gedaan hebben, of gaan doen, als je in de laatste seconde voor Hem kies, dan is het feest in de Hemel!
Het is nooit te laat, en er is altijd redding.
Wat je ook deed, maar ook wat je ook is aangedaan.
Maak jezelf vrij en ruim het op.
Alleen dan kan je echt leven!
We zijn gemaakt om lief te hebben, niet om wraak te nemen.
Ik mocht merken dat vergeven mijn verleden en wat er gebeurd is, niet veranderen kon.
Maar het veranderde wel iets anders..

Mijn blik op de toekomst!
Er was weer een toekomst...

Vergeving brengt genezing:

Reacties

  1. 'Gemaakt om lief te hebben, niet om wraak te nemen'... Heel erg mooi stukje!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je compliment Semaja. Leuk dat je reageert. Liefde, het is iets wat zo gemist word maar wat tegelijk zo nodig is om te kunnen leven.

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…