Trouw zijn

Daar zit je, moe van het vechten in je huwelijk.
Hoe kan je nu zo verder?
Dit huwelijk, is tot nu toe, of sinds korte tijd misschien een zware weg.
Een weg waarin je veel weg gegeven hebt.
Je liefdestank was eerst nog goed gevuld, dus geven was nog niet zo'n probleem.
Maar steeds meer ging de tank leeg.
En toen, vanaf dat moment dat je tank in het rood kwam, is het slopend voor je.
Misschien twijfel je nu hoe verder.
Speel je weleens met je ring, al denkend: hoe lang nog?
Hoe lang zal ik die nog dragen, hoe lang kan ik dit dragen.

Ik kreeg in 2013 het bericht, dat mijn huwelijk verbroken werd.
Gescheurd, maar eigenlijk was het daarvoor al gebarsten.
Het moment dat ik mijn ring afdeed, dat was één van de ergste momenten in mijn leven.
Ik zat op mijn bed, en tranen liepen over mijn wangen.
Alles wat er gebeurd was, het speelde door mijn hoofd als een film.
Zo blij, en mezelf voelend als een prinses, had ik hem mijn ja gegeven.
Het was zo'n leuke dag.
Alles wat er gebeurd was in het huwelijk.
Maar er kwam een groot rood kruis door.
Einde, verlaat dit podium.
Daar zat ik nu alleen.
Geen verbond, geen woord, geen ring had dit voorkomen.
Het was zoiets pijnlijks!
Ik was alles kwijt geraakt, voelde mij vies, naakt, als afval werd ik behandeld en dat maakte het er niet makkelijker op.
Wat was het een lange weg, om weer in mijn kracht te komen.
Te zien hoe rijk ik nog steeds ben, ondanks verliezen die ik heb geleden.
Er is namelijk een rijkdom in mij, die niemand stelen kan.
Maar het was een diep dal, om bij die top te komen.

Een ring, zonder begin en zonder einde.
Dit werd gebroken en er werd een einde geforceerd waar dit niet zo bedoeld was.

Het is een veelzeggend symbool, en het was een veelzeggend gebaar toen ik die afdeed.
Woorden hadden al hun kracht verloren.
Harten die aan elkaar gesmolten waren, ze zijn hardhandig van elkaar getrokken.
En dat kan niet anders dan wonden achterlaten.
Bij beide partijen.
Lijm maar eens twee papieren harten op elkaar, wacht jaren, en trek het dan eens los.
Het is onmogelijk om dat te doen op een manier dat beide harten nog heel zijn.
Scheiden, het maakt veel kapot.
En de vraag is dan toch: Wat lost het nu eigenlijk echt op?
Die vlucht, en het idee opnieuw te beginnen.
Het is een idee, dat soms voelt als enige uitweg, als een oplossing.
Maar het is je hagedissenbrein, die dit voorstelt.
Het brein, zonder creatieve, liefdevolle oplossing.
Je kan er niet ver mee kijken, alleen maar beperkt.
En dat blijkt ook vaak.
Want ik kan je nu al vertellen dat, waar je ook gaat, hoe vaak je ook opnieuw begint:

Je neemt altijd jezelf mee!

Er is steeds meer gebrokenheid.

Het is niet raar als je huwelijk barsten vertoont, maar hoe ga jij met die barsten om?
Is het een iets wat bij jou de noodzaak tot reparen, tot helen, tot liefde oproept?
Of gooi je dat wat gebarsten is echt gewoon helemaal stuk?
Ooit heb je de keuze gemaakt, kijk eens terug naar dat moment.

Is de ander het niet waard, dat je telkens weer, telkens weer, zolang als je leeft, opnieuw je naar de ander openstelt en genezing wilt geven voor de barsten.

Kan je de dag niet telkens weer opnieuw starten met deze zin: Wat kan ik deze dag voor jouw doen?

Wat kan ik doen om je leven makkelijker, leuker, geliefder te maken.

Kijk niet naar het voorbeeld wat de wereld geeft.
Mag ik je wijzen op jouw grote voorbeeld:

Jezus

Weet je hoe trouw Hij zijn belofte houd aan jouw!

Bedenk eens hoeveel barsten er in jullie relatie gemaakt zijn door jezelf.
Hoe vaak heeft Hij geheeld, gelijmd, hersteld wat je beschadigd had?

Als je het niet meer ziet zitten, kijk maar naar je Voorbeeld.
Doe Hem na.
Dan kan je aan je partner laten zien, hoe Christus is voor Zijn gemeente.
Trouw.......tot de dood jullie scheid?

Hou vol, vind kracht bij Hem, praat erover, zoek elkaar.

Jullie zijn niet voor niets bij elkaar gebracht!

Heb elkaar lief, dwars door alle gebrokenheid.

En ik geloofd, dat als je deze keuze maakt, je gezegend zal worden.

Doe hetzelfde als Hem en begin elke dag opnieuw met trouw!