Doorgaan naar hoofdcontent

Trouw zijn

Daar zit je, moe van het vechten in je huwelijk.
Hoe kan je nu zo verder?
Dit huwelijk, is tot nu toe, of sinds korte tijd misschien een zware weg.
Een weg waarin je veel weg gegeven hebt.
Je liefdestank was eerst nog goed gevuld, dus geven was nog niet zo'n probleem.
Maar steeds meer ging de tank leeg.
En toen, vanaf dat moment dat je tank in het rood kwam, is het slopend voor je.
Misschien twijfel je nu hoe verder.
Speel je weleens met je ring, al denkend: hoe lang nog?
Hoe lang zal ik die nog dragen, hoe lang kan ik dit dragen.

Ik kreeg in 2013 het bericht, dat mijn huwelijk verbroken werd.
Gescheurd, maar eigenlijk was het daarvoor al gebarsten.
Het moment dat ik mijn ring afdeed, dat was één van de ergste momenten in mijn leven.
Ik zat op mijn bed, en tranen liepen over mijn wangen.
Alles wat er gebeurd was, het speelde door mijn hoofd als een film.
Zo blij, en mezelf voelend als een prinses, had ik hem mijn ja gegeven.
Het was zo'n leuke dag.
Alles wat er gebeurd was in het huwelijk.
Maar er kwam een groot rood kruis door.
Einde, verlaat dit podium.
Daar zat ik nu alleen.
Geen verbond, geen woord, geen ring had dit voorkomen.
Het was zoiets pijnlijks!
Ik was alles kwijt geraakt, voelde mij vies, naakt, als afval werd ik behandeld en dat maakte het er niet makkelijker op.
Wat was het een lange weg, om weer in mijn kracht te komen.
Te zien hoe rijk ik nog steeds ben, ondanks verliezen die ik heb geleden.
Er is namelijk een rijkdom in mij, die niemand stelen kan.
Maar het was een diep dal, om bij die top te komen.

Een ring, zonder begin en zonder einde.
Dit werd gebroken en er werd een einde geforceerd waar dit niet zo bedoeld was.



Het is een veelzeggend symbool, en het was een veelzeggend gebaar toen ik die afdeed.
Woorden hadden al hun kracht verloren.
Harten die aan elkaar gesmolten waren, ze zijn hardhandig van elkaar getrokken.
En dat kan niet anders dan wonden achterlaten.
Bij beide partijen.
Lijm maar eens twee papieren harten op elkaar, wacht jaren, en trek het dan eens los.
Het is onmogelijk om dat te doen op een manier dat beide harten nog heel zijn.
Scheiden, het maakt veel kapot.
En de vraag is dan toch: Wat lost het nu eigenlijk echt op?
Die vlucht, en het idee opnieuw te beginnen.
Het is een idee, dat soms voelt als enige uitweg, als een oplossing.
Maar het is je hagedissenbrein, die dit voorstelt.
Het brein, zonder creatieve, liefdevolle oplossing.
Je kan er niet ver mee kijken, alleen maar beperkt.
En dat blijkt ook vaak.
Want ik kan je nu al vertellen dat, waar je ook gaat, hoe vaak je ook opnieuw begint:


Je neemt altijd jezelf mee!


Er is steeds meer gebrokenheid.
Het is niet raar als je huwelijk barsten vertoont, maar hoe ga jij met die barsten om?
Is het een iets wat bij jou de noodzaak tot reparen, tot helen, tot liefde oproept?
Of gooi je dat wat gebarsten is echt gewoon helemaal stuk?
Ooit heb je de keuze gemaakt, kijk eens terug naar dat moment.
Is de ander het niet waard, dat je telkens weer, telkens weer, zolang als je leeft, opnieuw je naar de ander openstelt en genezing wilt geven voor de barsten.
Kan je de dag niet telkens weer opnieuw starten met deze zin: Wat kan ik deze dag voor jouw doen?
Wat kan ik doen om je leven makkelijker, leuker, geliefder te maken.
Kijk niet naar het voorbeeld wat de wereld geeft.
Mag ik je wijzen op jouw grote voorbeeld:

Jezus

Weet je hoe trouw Hij zijn belofte houd aan jouw!
Bedenk eens hoeveel barsten er in jullie relatie gemaakt zijn door jezelf.
Hoe vaak heeft Hij geheeld, gelijmd, hersteld wat je beschadigd had?
Als je het niet meer ziet zitten, kijk maar naar je Voorbeeld.
Doe Hem na.
Dan kan je aan je partner laten zien, hoe Christus is voor Zijn gemeente.
Trouw.......tot de dood jullie scheid?
Hou vol, vind kracht bij Hem, praat erover, zoek elkaar.
Jullie zijn niet voor niets bij elkaar gebracht!
Heb elkaar lief, dwars door alle gebrokenheid.
En ik geloofd, dat als je deze keuze maakt, je gezegend zal worden.
Doe hetzelfde als Hem en begin elke dag opnieuw met trouw!



Reacties

Populaire berichten van deze blog

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Wat doet pijn met jou?

De dingen die ik heb meegemaakt zouden mijn huidige leven ernstig negatief kunnen beïnvloeden, of mij zelfs belemmeren. 

Lange tijd had ik last van iets wat vast herkenbaar is voor veel mensen: Ik wilde het beter doen dan de generaties voor mij, maar kwam erachter dat ik onbedoeld, zonder opzet, weer andere missers maakte. Waardoor mijn kinderen vast ook weer in hetzelfde patroon kunnen stappen en het weer anders willen doen als dat ik heb gedaan of misschien nog doe. Daarnaast zijn er in mijn leven heftige situaties voorgevallen, die diep hebben ingehakt in mijn persoonlijkheid, mijn veiligheid en mijn beeld over mezelf.


Keuze als ouder
Zaterdag had ik een praktijkdag van mijn studie. Daar hoorde ik hoe herkenbaar het is dat het draait om de keuze die je maakt. Het enige waar je als ouder(s) dit mee kan doorbreken is: Accepteren dat we als moeder, gedaan hebben wat we toen het beste vonden. We hebben keuzes gemaakt vanuit liefde, met goede bedoelingen. Maar we maken ook fouten. Ook …

Dankbaar in gebrokenheid

Hangt de hoogte van mijn vreugde
af van de diepte van mijn dankbaarheid?
(Ann Voskamp, Gebroken leven)
Uiteindelijk dankte Jezus, brak Hij en deelt Hij zichzelf uit. De gebrokenheid raakte Jezus volledig en Hij zelf laat mij zien waarom de gebrokenheid er is, en welke weg ik ermee kan gaan. Een weg van dankbaarheid (Psalm 50:23).


Gebrokenheid waarom?
Ik denk dat het woord gebrokenheid altijd een deel van lijden met zich meeneemt. Gebroken, er is iets stuk gegaan, opengescheurd of opengebroken en dat kan veel pijn doen. Hoe kan je verder leven met gebrokenheid? Als je hart verscheurd werd, je toekomst of je droom uit elkaar gespat is? Dan denk ik aan Jezus die op aarde kwam. Weet je waarom Hij kwam? Hij kwam om gebroken te worden! Het bloed uit Zijn wonden red ons! Van nature wil ik lijden voorkomen, of zo snel mogelijk oplossen. Als ik erover nadenk dat Jezus juist hiervoor kwam en er niet voor weg vluchtte, dan word Zijn offer voor mijn leven, nog veel groter! Wij leven in een gebro…