Doorgaan naar hoofdcontent

Trouw zijn

Daar zit je, moe van het vechten in je huwelijk.
Hoe kan je nu zo verder?
Dit huwelijk, is tot nu toe, of sinds korte tijd misschien een zware weg.
Een weg waarin je veel weg gegeven hebt.
Je liefdestank was eerst nog goed gevuld, dus geven was nog niet zo'n probleem.
Maar steeds meer ging de tank leeg.
En toen, vanaf dat moment dat je tank in het rood kwam, is het slopend voor je.
Misschien twijfel je nu hoe verder.
Speel je weleens met je ring, al denkend: hoe lang nog?
Hoe lang zal ik die nog dragen, hoe lang kan ik dit dragen.

Ik kreeg in 2013 het bericht, dat mijn huwelijk verbroken werd.
Gescheurd, maar eigenlijk was het daarvoor al gebarsten.
Het moment dat ik mijn ring afdeed, dat was één van de ergste momenten in mijn leven.
Ik zat op mijn bed, en tranen liepen over mijn wangen.
Alles wat er gebeurd was, het speelde door mijn hoofd als een film.
Zo blij, en mezelf voelend als een prinses, had ik hem mijn ja gegeven.
Het was zo'n leuke dag.
Alles wat er gebeurd was in het huwelijk.
Maar er kwam een groot rood kruis door.
Einde, verlaat dit podium.
Daar zat ik nu alleen.
Geen verbond, geen woord, geen ring had dit voorkomen.
Het was zoiets pijnlijks!
Ik was alles kwijt geraakt, voelde mij vies, naakt, als afval werd ik behandeld en dat maakte het er niet makkelijker op.
Wat was het een lange weg, om weer in mijn kracht te komen.
Te zien hoe rijk ik nog steeds ben, ondanks verliezen die ik heb geleden.
Er is namelijk een rijkdom in mij, die niemand stelen kan.
Maar het was een diep dal, om bij die top te komen.

Een ring, zonder begin en zonder einde.
Dit werd gebroken en er werd een einde geforceerd waar dit niet zo bedoeld was.



Het is een veelzeggend symbool, en het was een veelzeggend gebaar toen ik die afdeed.
Woorden hadden al hun kracht verloren.
Harten die aan elkaar gesmolten waren, ze zijn hardhandig van elkaar getrokken.
En dat kan niet anders dan wonden achterlaten.
Bij beide partijen.
Lijm maar eens twee papieren harten op elkaar, wacht jaren, en trek het dan eens los.
Het is onmogelijk om dat te doen op een manier dat beide harten nog heel zijn.
Scheiden, het maakt veel kapot.
En de vraag is dan toch: Wat lost het nu eigenlijk echt op?
Die vlucht, en het idee opnieuw te beginnen.
Het is een idee, dat soms voelt als enige uitweg, als een oplossing.
Maar het is je hagedissenbrein, die dit voorstelt.
Het brein, zonder creatieve, liefdevolle oplossing.
Je kan er niet ver mee kijken, alleen maar beperkt.
En dat blijkt ook vaak.
Want ik kan je nu al vertellen dat, waar je ook gaat, hoe vaak je ook opnieuw begint:


Je neemt altijd jezelf mee!


Er is steeds meer gebrokenheid.
Het is niet raar als je huwelijk barsten vertoont, maar hoe ga jij met die barsten om?
Is het een iets wat bij jou de noodzaak tot reparen, tot helen, tot liefde oproept?
Of gooi je dat wat gebarsten is echt gewoon helemaal stuk?
Ooit heb je de keuze gemaakt, kijk eens terug naar dat moment.
Is de ander het niet waard, dat je telkens weer, telkens weer, zolang als je leeft, opnieuw je naar de ander openstelt en genezing wilt geven voor de barsten.
Kan je de dag niet telkens weer opnieuw starten met deze zin: Wat kan ik deze dag voor jouw doen?
Wat kan ik doen om je leven makkelijker, leuker, geliefder te maken.
Kijk niet naar het voorbeeld wat de wereld geeft.
Mag ik je wijzen op jouw grote voorbeeld:

Jezus

Weet je hoe trouw Hij zijn belofte houd aan jouw!
Bedenk eens hoeveel barsten er in jullie relatie gemaakt zijn door jezelf.
Hoe vaak heeft Hij geheeld, gelijmd, hersteld wat je beschadigd had?
Als je het niet meer ziet zitten, kijk maar naar je Voorbeeld.
Doe Hem na.
Dan kan je aan je partner laten zien, hoe Christus is voor Zijn gemeente.
Trouw.......tot de dood jullie scheid?
Hou vol, vind kracht bij Hem, praat erover, zoek elkaar.
Jullie zijn niet voor niets bij elkaar gebracht!
Heb elkaar lief, dwars door alle gebrokenheid.
En ik geloofd, dat als je deze keuze maakt, je gezegend zal worden.
Doe hetzelfde als Hem en begin elke dag opnieuw met trouw!



Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…