Doorgaan naar hoofdcontent

Gebrokenheid in mijn leven

Het thema van de bloghop van Oktober is bedacht door de schrijver/fotograaf van God in de stilte.
Zelf had hij er al een mooie inleiding over geschreven, en ik kan er wel wat mee.
In mijn leven heb ik, hoe jong ik ook ben, al heel wat van gebrokenheid ervaren.

Mijn jeugd


Ik groeide op in een klein dorpje, Nieuw-Beijerland, in de Hoeksche Waard, voor vele waarschijnlijk onbekend.
Daar had ik het altijd erg naar mijn zin met de buurkinderen, vriendjes en vriendinnetjes en de leuke speeltuin in de buurt.

Tot mijn moeder ziek werd, daardoor veranderde er veel in mijn leven.
Ik was 9 jaar toen mijn moeder de diagnose, Manisch Depressief kreeg.
We gingen eerst naar opa en oma, daar werden we opgevangen, maar al snel gingen we naar mijn oom en tante.
Toen we weer naar huis gingen had ik het idee, dan zal alles weer normaal zijn.
Maar helaas merkte ik in mijn leven dat het niet meer 'normaal' werd.
Dit was het nieuwe normaal voor ons gezin geworden.
Mama was ziek, daar had ze niet voor gekozen, maar daar had ze wel last van.
We merkte dat als één iemand in het gezin ziek is, het hele gezin 'ziek' word.
Ons gezin was anders, mama was anders, ik werd anders.



In 1998 zat ik in mijn examenjaar, ik moest voor koken een praktijkexamen doen.
Mijn ouders zouden komen eten, helaas kon dat niet doorgaan.
Mama had net ontdekt een week voor mijn examen dat ze borstkanker had, en de dag dat ik examen deed werd ze geopereerd.
Ik logeerde bij mijn allerbeste vriendin.
Het hakte er best in, mama nog een ziekte.

Volwassen worden


In 2005 trouwde ik met de jongen waarmee ik al vanaf mijn 15de een relatie had.
Ik was 18 en door alles wat ik thuis had meegemaakt, was ik eigenlijk volkomen kwijt wie ik was.
Daar was ik nog nooit mee bezig geweest.
Wat kan ik?
Wie ben ik?
Wat wil ik?
En wat voor invloed hebben mijn keuzes op mijn toekomst?

Ik had geen idee!

Echt puber ben ik nooit geweest.
Daarvoor was ik teveel bezig met anderen in mijn omgeving.
Ik wilde het mijn vader en moeder niet moeilijk maken.
Hierdoor was ik constant mijn best aan doen om het zo goed mogelijk te doen.
Als ik liever deed, dan was er thuis vast minder gedoe, zouden mijn vader en moeder vast blijer zijn.
Elke dag zat ik op school, dacht ik: ik moet het nou eindelijk eens goed doen thuis.
Tot de keer dat ik dacht, ik ben gewoon niet lief genoeg van mezelf, ik moet er zoveel moeite voor doen en nog is het te weinig.
Ik ging meer mijn best nog doen.
Niet opvallen, niet storen, niet uitdagen.
Continu hield ik rekening met anderen, paste ik mij aan naar wat mama aan kon of papa aan kon.
Hierdoor raakte ik kwijt wat ik nodig had, wat ik aan kon.

Op mijn 19de kreeg ik een geweldige zoon.
Wat keek ik daar naar uit.
Toch was het best een opschudding in mijn leven.
Nu was ik zelf moeder.
Hoe doe je dat?
Ik zocht hulp want ik had geen idee.
Had veel te verwerken, zat eigenlijk best met mezelf in de knoop!
Op mijn 22ste werd ik zwanger van mijn dochter.
In deze zwangerschap kwam de boodschap:

Mama heeft uitzaaiingen

Het zat op zoveel plaatsen, de boodschap was eigenlijk heel schokkend.
Er werd nog maar een korte tijd van leven voorspeld.
Dit zou heel hard gaan.
Eén week na de geboorte kreeg mama haar eerste chemo weer.
Dat was een moeilijke en zware tijd.
Elke keer was je bezig met, misschien haalt mama het niet.
Mama was heel ziek, we zagen het, maar stonden eigenlijk machteloos.
Waarom zoveel bij haar?

In Januari 2013 kreeg ik te horen dat mijn ex niet met mij verder wilde.
Met deze boodschap moest ik bij mijn ouders aankomen.
Ik belde die donderdag om te vragen of ze thuis waren.
Had geregeld dat de kindjes uit school bij iemand anders waren.
Daar ging ik...

Huilend

Moest ik hiermee naar mijn ouders?
Moest ik deze zorg ook nog bij hun neerleggen?
Huilend vertelde ik het hun.
Ik vond het zo erg, maar eigenlijk niet eens meer voor mezelf.
Weer was ik met anderen bezig.
Ik moest alleen verder met de 2 kindjes.
Dat moest zo goed mogelijk!
Daar ging ik voor, daar vecht ik voor.



Nu als ik terug kijk naar al die gebrokenheid zie ik iets wat erdoor heen straalt.

God


Mama, ze is er nog steeds, ze is nog steeds heel ziek.
Wat heb ik vaak gebeden voor genezing van mijn moeder.
Het onbeantwoorde gebed zorgde ervoor dat ik God bijna opgaf, maar Hij gaf mij niet op.
Ik zal deze blog afsluiten met de tekst die ik kreeg toen ik afscheid nam van God.
De uitzaaiingen die zijn alleen maar op meer plekken gaan zitten.
Maar tegen alle verwachtingen in, is ze bijna 7 jaar verder.
Zo dankbaar dat God bepaald en niet de artsen.
Haar leven ligt niet in de handen van welke arts, maar in de handen van God.
Hij staat erboven!

Met de scheiding dacht ik, ik red het nooit alleen!
Mijn zelfbeeld was zo slecht, ik had overgenomen wat mij geleerd was door mensen uit mijn omgeving:

Ik ben niks
Kan niks
En zal nooit iets worden

Nu bijna 3 jaar verder, alleen, zie ik, ik red het.
Nee niet altijd alleen.
Maar met God zeker!
Daarnaast brengt God telkens zulke mooie mensen op mijn pad.
Mocht ik een fijne kerkelijke gemeente treffen, de overstap daarnaar toe was voor het eerst een stap, voor mezelf dan, een stap richting de mooie dingen die God ook voor mij heeft liggen.
Ik had 3 dagen, nadat ik hoorde dat ik zou gaan scheiden, een baan.
Dat terwijl ik al 6 jaar thuisblijfmoeder was.
Wat was dat bijzonder gegaan.
Ondertussen heb ik ook een hele lieve vriend, iets waar ik helemaal niet mee bezig was.
Wat een bijzonder iets om mee te mogen maken, te genieten.
Daarnaast ben ik nu een opleiding gestart, en dat gaat zo goed!
De eerste 7 lessen ingeleverd en de cijfers daarvoor zijn twee keer een 9 en vijf keer een 9,5.
Ik ben zo blij verrast.


Door alle gebrokenheid, heeft God in mijn leven laten zien wie Hij is.
Dat Hij boven alle gebrokenheid staat.
Hoe anders je leven ook gaat, als je God in je leven betrekt, is er hoop.
Mijn leven is niet makkelijker, maar wel mag ik altijd hoopvol zijn.
Ik heb moeten werken, moeten vechten om mezelf te brengen waar ik ben.
Maar vooral heb ik moeten leren, mezelf te zijn, los te laten, accepteren, God betrekken in alles.
Hoeveel ellende er is, hoeveel pijn ik nog zal ervaren, wat kan mij scheiden van de liefde van Hem?
Ik ben Zijn woorden gaan gebruiken om de waarheid over mezelf te leren.
Wat voorbeelden hiervan kan je vinden bij: Woorden van Waarheid en Leven.
Door Zijn Woord en Zijn werk mocht er een nieuw leven gaan groeien.



De tekst die mij telkens weer bij Hem bracht, waardoor ik stand heb gehouden in alle omstandigheden van mijn leven is:

Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade, met het goede!
Romeinen 12:21 





(met deze bloghop wil ik meedoen aan de bloghop van Oktober met het thema: gebrokenheid. Wil je ook meedoen? Schrijf dan een blog met het thema: gebrokenheid, plaats deze als reactie op de blog van God in de stilte)

Reacties

  1. Wow, wat een ontzettend indrukwekkend en aangrijpend verhaal, knap dat je dat durft te delen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor je reactie Emmeline. Nu zegt de zwakke ik ben sterk, dat is voor mij toepasbaar. Het maakt mij dankbaar, voor hoe ik nu mag leven!

      Verwijderen
  2. Wat een groot en machtige God he ben wij.
    Met hem mag je meer dan overwinnaar zijn.
    Wens je Gods zegen.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…