Doorgaan naar hoofdcontent

In een liefelijk dorpje

Ja dat betekend de naam van het dorpje, liefelijk, ik heb het over Naïn.
Er gebeurde daar zoiets bijzonder!

Een vrouw verloor na haar man ook nog haar zoon.
Ze liep met de stoet op weg naar de begraafplaats.
Daar wachtte de grafdelver.
Zie je hem staan?
Denkend dat hij het laatste woord heeft, niet God, maar hij.
Alle doden vinden hun laatste plaats door hem.
Wat er ook gebeurd, alle bewoners van het dorp Naïn zullen met hem te maken gaan krijgen.
Hij weet dat er een jongen overleden is.
Druk heeft hij vanmiddag gegraven, net voor de avond valt zal de jongen hier begraven worden.
Dit gebeurde in Israël altijd dezelfde dag, langer kon het niet wachten.
Zie je de stoet lopen?

Aan de andere kant komt ook een groep mensen aan.
Veel kleiner als de stoet dat wel.
Het is Jezus met zijn discipelen.
Hij ziet de vrouw, Zijn hart raakt bewogen om deze vrouw.
Het verdriet, de ellende, de dood die het laatste woord alweer in haar leven heeft laten horen.
Wat zegt Hij: Huil niet!
Wie zegt zoiets tegen een moeder die haar kind verloren heeft?
Tegen een vrouw die het verlies van haar kind moet zien te verwerken zonder man aan haar zijde?
Jezus!
Want Hij stopt niet.
Als Hij gaat praten, dan begint het pas:

Hij zegt tegen de jongen: sta op!
Daar gebeurd.
De dood, die spreekt het laatste woord niet.
Gelijk staat de jongen namelijk op.

Weet je wat de moeder nu voor altijd mee mag nemen?

Er was een mens, die ons tegemoet liep op de weg naar de begraafplaats.
Hij zei: sta stil!
Hij was met ontferming over mij bewogen, ik weet niet eens waarom.

Weet je wat Hij mij liet zien!
Wees niet bang voor de dood.
Nooit meer hoeven wij bang te zijn voor de dood.
Misschien heeft Hij het juist aan mij laten zien omdat ik eigenlijk maar niemand ben.
Doodgewone mensen zijn wij maar.
Wie kent ons nu?
Hij!

Iedereen mag nu weten, Christus is sterker dan de dood, sterker dan onze dood!
Ja de grafdelver mag ooit voor ons aan het werk.
Maar Christus liet zien, dat de grafdelver niet het laatste woord heeft.
Die zal nooit meer het laatste woord hebben.
Neem dat van mij aan.
Deze doodgewone vrouw!

Wat een liefde!
Voor de doodgewone mensen, voor jou, voor mij.
Hij ziet ons!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…