Doorgaan naar hoofdcontent

Klagen?

Daar las ik over vanmiddag, ik had wat tijd om te lezen en las een krantenbericht bij iemand op facebook sprong in de aandacht.
Het krantenartikel was eigenlijk opmerkelijk voor mij.

Het viel namelijk Nederlanders (!) op dat de vluchtelingen klagen.
Iets wat mij niet zo heel vreemd lijkt, zelf zou ik ook niet de positiefst ingestelde zijn in die situatie, ben ik bang.
Als ik mezelf onder de loep neem dan moet ik zeggen, ik kan heel goed klagen.


Pfff wat moeten we ver lopen.
Wat is het koud zeg!

Mijn dit doet pijn en dat is mis en ach ja ga maar door....

Ja dat kan ik heel goed!
Misschien wel herkenbaar voor veel mensen?
Wat ik ervaar dat uit ik, en helaas geld dat ook voor de negatieve dingen die ik ervaar.
En dan opeens.... zijn wij, die als volk bekend staan om het geklaag en ontevredenheid, verbaasd!

Hé syrische vluchtelingen klagen ook.

Maar ho even, dat kan niet!
Ze zitten wel in tenten die verwarmd zijn, ze krijgen truien en we zijn bezig om winterjassen voor hen te verzamelen.
Nee ze moeten blij zijn, ze zijn nu toch waar ze wilden zijn?!
Wij betalen voor hen, en wij moeten al met hun samenleven, ze horen hier helemaal niet en als het hier zo erg is, nou dan gaan ze toch terug!
Uhm terug naar wat?

Een land waar geen normaal leven mogelijk is!
Wat verscheurd word door de burgeroorlog die maar niet stopt, waarvan ik weleens denk, het stopt pas als er geen mensen meer over zijn.
Vinden wij, en dan zeker christenen, dat er mensen zijn die daar terug naar toe moeten?

Waarom?

 

Waarom kunnen wij niet heel blij zijn dat er mensen zijn die dat afschuwelijke land overleeft hebben.
Ik hoop, dat die mensen die daaruit bevrijd zijn, hun hart kunnen bevrijden van al die verschrikkelijke dingen die ze hebben meegemaakt.
En ja, ik weet echt wel hoor, dat er mensen mee komen die niet in deze groep vallen.
Dat er profiteurs zijn, die op de ellende van deze mensen willen mee liften.
Ook weet ik heus dat er mensen zijn die landen binnen komen met hele slechte bedoelingen nu we bereid zijn vluchtelingen humaan op te vangen en daar vastomlijnde ideeën over zijn.
Maar dan zeg ik, nou en!

Ieder mens wat gered is van die vreselijke oorlog is dat meer dan waard!

Gisteren schreef ik over de ware bron van angst.
Dat zijn niet de vluchtelingen of de mogelijke IS strijders die ons land binnen komen.
Nee, de ware bron van angst is een overwonnen gevallen engel die mensen mee wil nemen in zijn totale afgang en dat doet door leugens.
Maar hij is allang overwonnen.
Ken je aanvoerder en je hoeft geen enkele tegenstander te vrezen.
Want de Aanvoerder die ik heb, die heeft alles overwonnen!
Welke vijand je aankijkt, ook deze overwonnen vijand, je hoeft niet bang te zijn.
Angst is niet een goede bron om uit te handelen.
Deze Aanvoerder geeft rust, geeft vrede en onvoorwaardelijke liefde.
Niet een liefde die zegt: ik heb jou lief als.....
Nee een liefde die zegt: Ik heb jou lief wat je ook doet, wie je ook bent.

Waarom klagen wij Nederlanders dat de vluchtelingen klagen.
Is er een reden waarom ze dat niet zouden mogen?
En wij wel?!

Of is het soms zo dat we het toch wel moeilijk vinden om te delen, vinden we stiekem dat we te weinig hebben om daar ook nog meer mensen van mee te laten leven?
Vinden we dat Nederland nog te kort uit de crisis is om deze mensen op te vangen?
Zijn we soms bang zelf tekort te komen?

Dan wil ik iets delen met jullie.
Wees niet bang, want als je deelt, dat wat jij bezit breekt en schenkt aan anderen, dan kan dat kleine beetje genoeg zijn voor alle mensen.
Nederland, het is niet van ons!
De aarde, het is niet van de mensen.

Het is voor de mensen!


Ooit waren er maar 2 vissen en 5 broden.
De discipelen, die vonden het ook te weinig voor die grote menigte mensen!
Jezus niet, Hij zag van boven af naar dit voedsel probleem.
Hij had vertrouwen, geen angst, geen veroordeling, geen kritiek.
Alleen vertrouwen!
5000 Mensen, ze gingen zitten in het gras en wachten af.
Wisten zij of er voldoende was?
Jezus nam het brood, nadat Hij gedankt had brak Hij het brood en liet Hij het de discipelen uitdelen.
Zo deed Hij ook met de twee visjes.
Er werd uitgedeeld, zoveel als de mensen wilden.
En daarna?

Werd wat over was verzameld.
Die 2 vissen en 5 broden waren voldoende voor 5000 mensen en er was nog over?
Er was zelfs nog over!

Dit minste eten, dat wat ondergewaardeerd word, God kan het zegenen en het kan uiteindelijk het meeste, het beste worden.
Ga ermee naar Hem, klaag niet omdat het maar gering is, geloof dat er een God is die het onmogelijke mogelijk maakt.
Dat waarvan wij denken dat het te weinig is, kan weleens precies genoeg zijn.
De grote van de nood, en dat kleine wat wij als mens kunnen doen, zijn geen verhindering voor God.
Als wij denken hoe kunnen wij voor al die mensen zorgen?
Dan kan God weleens zeggen, stop.
Dat doe Ik!
Wij hoeven het niet te doen.
Hij zorgt voor de mensen, laten wij alsjeblieft eens minder ingrijpen, meer doen samen met God inplaats van zelf aan de slag te gaan.
Ga naar Hem en:


Vertrouw!



Reacties

  1. Wat mooi dat je dit schrijft. Een grote les!
    Groetjes Gerda

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor je reactie Gerda, crisis periode zijn juist de periodes waarin we kunnen leren.

      Verwijderen
  2. Ja,mooi, vanuit liefde. En waar liefde is, kan ook geen angst zijn. Je hebt gelijk, God is onze aanvoerder, wat zouden wij vrezen?

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Moeder concurrentie

Wat is het een moeilijke tijd voor moeders

Ik spreek er vele, en ze zijn allemaal verschillend! Net als de kindjes die erbij horen trouwens. Wat ik vooral hoor, zie en opmerk is dat we het elkaar zo moeilijk kunnen maken. Het moederschap, het maakt ons kwetsbaar. Al te snel voelt iets als een aanval en schieten we de verdediging in. Dat is ook begrijpelijk. Je kindje(s) zijn je kostbaar. Ondanks de druk van de maatschappij, de vele taken die we op ons hebben tegenwoordig, is er iets wat niet veranderd is: (over het algemeen) willen we onze kindjes het beste geven!




Hoge doelenWe willen voor onze kindjes een goed leven, dat ze gelukkig zijn en dat ze echt kind kunnen zijn. Iedere moeder heeft hier een andere invulling voor. Maar vergeet niet, iedere moeder heeft ook andere middelen ter beschikking. Niet iedereen krijgt hetzelfde mee van huis uit. Soms is iets niet beschikbaar omdat er de financiële middelen niet voor zijn, iets wat we begrijpen. Maar het is ook vaak dat er een voorbeeld o…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Een liefdevolle schuilplaats

Kunnen degene die zich voor altijd ongeliefd voelen het verdragen om liefde te ontvangen? 
Dat is een vraag die mij diep raakt. Het doet mij terug denken, het maakt voor mij duidelijk hoe mijn leven veranderd is. Want wat voelde ik mij ongeliefd vier jaar geleden. Wat streed ik een eenzame strijd, waarbij liefdeloosheid het uitputtend maakte. Want het is echt waar, geliefd voelen, dat geeft je kracht. Ik weet nu dat het een innerlijke bron is waardoor je meer kan dan je werkelijk dacht. Maar wat was mijn bron leeg.

(Bron: desenio.nl)
Mijn bodemloze hart
Het was niet zo dat vier jaar geleden mijn omgeving mij niet lief had. Mensen gaven mij een knuffel, spraken vriendelijke woorden. Maar dat alles viel niet in aarde, het groeide niet. In mijn hart was het koud, donker en eenzaam. De liefde die gegeven werd? Het liet mij in elkaar krimpen, zorgde dat ik ging huilen, letterlijk door mijn benen zakte en mij geen raad wist. Mijn hart was kapot en alle liefde viel er dwars door heen. Het de…