Doorgaan naar hoofdcontent

Niet gemaakt om slachtoffer te zijn

In mijn leven is veel gebeurd,  is er veel ellende over mij heen gekomen. Vreemd genoeg merkte ik, wanneer dit speelde, er niet zo heel veel van. Eigenlijk automatisch ging ik in overlevingsstand. De dingen die ik meemaakte waren al zo heftig, dat bewust ervaren/voelen en verwerken helemaal niet kon. Dan had ik het niet gered. Nee doorgaan en er elke dag weer opnieuw het beste van maken. Dat was mijn manier, altijd maar zorgen dat ik mij aan de normen hield. Zodat er niet naar mij gewezen kon worden. Dat alleen al was zwaar. Dan te bedenken dat er alsnog naar mij gewezen werd en hoe.... Ja dat was heftig! Maar pas toen ik uit dat leven bevrijd was, pas toen merkte ik hoe erg het was. Ik voelde mij leeg, op, gebruikt.


Onder een dikke deken


Ik voelde mij slachtoffer, slachtoffer van mensen waar ik van hield, maar eigenlijk nog veel meer slachtoffer van het leven. Opeens drong het door hoe erg de voorgevallen situaties waren, wat er mij was aangedaan. Hoe alles mij overkwam, en wat ik ook had gedaan? Het had de situatie niet veranderd. Wat een onrecht! Het maakte mij verdrietig, boos en het sloeg mij lam. Zolang ik in deze fase zat, kon ik niks. Toen stortte alles in mijn wereld in, ik zat te huilen in de auto want ik wist niet meer hoe hij gestart moest worden. De dag erna deed mijn navigatie het niet en ik ging daar zo hard van huilen omdat ik er geen raad mee wist. Zelfs dat lukte mij niet, alles zat tegen. Alles was tegen mij en het was zo erg! Nu klinkt dit heel vreemd misschien in jullie oren. Maar dit was echt voor mij zo'n donkere en enge tijd. Dit had ik nog nooit ervaren, terwijl het toen juist allemaal voorbij was. Het was echt een deken die over mij heen kwam, waar ik mezelf een weg door moest vinden en mocht leren, aan de andere kant van de deken is het licht. Het is prima, die deken, maar eronder stik ik. Toen ik opbelde naar mijn werk werd er heel begripvol gereageerd. Dat was een steun voor mij, dat deed zo goed. Ik mocht hele dagen thuis blijven en ja de eerste week deed ik dat. Hele dagen sliep ik, mijn lichaam was zo moe van het overleven. Ik verstopte mij onder die deken van alle ellende van mijn leven. Dat leek toen nog veilig.


Belangrijke les


Na die week had ik een gesprek met de arbo arts, advies was heel duidelijk, langere tijd niks doen. Ik heb toen uitgelegd dat dit voor mij niet zou werken. Lange tijd onder de dekens liggen, ja het lokte echt wel. Maar, ik had iets geleerd die week. Ik wil niet voor altijd onder die deken blijven. Ik accepteer dat ik mij zo voel en dat mag, maar ik wil wel bezig blijven, mijn wereld groter houden als mijn bed en iets doen. Zodat ik mijn geest, dat zich slachtoffer voelde kon overtuigen: Nee dit is niet alles wat ik ben! Ik ben ook nog..... En dan wat waardevolle dingen daarachter kon zetten. In overleg heb ik lange tijd alleen de ochtenden gewerkt, zodat ik na mijn werk kon eten en mijn bed in kon duiken. De rust pakken die mijn lichaam nodig had, maar ook de contacten omarmen die mijn sociale welzijn nodig had.


Gevangen in mezelf



Ik heb hard gewerkt in de periode dat ik voelde dat die deken kwam. Later leerde ik dat het ook wel een rouwkleed was, om dat wat niet mocht zijn, dat wat ik gemist had. Maar waarom zou ik het mezelf blijven ontzeggen? Het hielp mij om dingen die ik nooit had gedaan, nooit mocht of altijd had gemist, mezelf te schenken. Heel vaak moest ik tegen mijn gevoel in kiezen. Want mijn gevoel wilde mij gevangen houden, maar ik ben gemaakt om te leven om met anderen verbonden te zijn. Dus deed ik moeilijke dingen, die eng en nieuw waren.Slachtoffer zijn het bracht eigenlijk een nieuwe gevangenis. Toen ik bewust werd dat het niet nodig was kon ik mezelf bevrijden! Juist dat wat ik allemaal al zolang niet had gedaan. Ik hoefde geen slachtoffer te blijven, het was niet mijn schuld wat er gebeurd was. Waarom zou ik het nare gevoel vasthouden? Dat deed ik in het begin. Ik koesterde de pijn, de ellende, want ik kon het gebruiken. Ja dat klinkt naar, maar dat deed ik toen onbewust. Dat had ik helemaal niet door. Maar voor alle moeilijke dingen kon ik zo mooi mijn verleden de schuld geven. Het was nodig om slachtoffer af te worden, om vrij te kunnen leven.


Butterflies..ho capito...forse la cosa migliore da dirti è ora sto al "buonsenso" d stare lontano da te quando scoppio arrivo...capisci stando lontano sempre più quello k provo x te:


Oude en nieuwe jas



Ik vergeet dan ook nooit meer het mooie gesprek met de ouderling en diaken, die in deze moeilijke tijd de ingewikkelde taak hadden  mij bij te staan, dat er gezegd (of gemaild) werd: Je draagt je oude jas nog steeds, terwijl God je allang een nieuwe jas gegeven heeft.

Zowel op geloofsvlak als op het aardse levensvlak was dit van toepassing. Lieve mensen ik gun jullie allemaal dat jullie op durven staan. En de jas die je gevangen houd en vast houd in het donker, uit durven trekken. De nieuwe jas van je Vader aan durven nemen en jezelf durft te zijn in het leven, met Hem!

Reacties

  1. Mooi blog over een moeilijke tijd. Ik moet ook denken aan een vogel in een kooi, die blijft soms zitten terwijl het deurtje toch echt open staat. Dat te zien en te voelen, te durven vliegen, kost tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja wat een super mooi beeld Anne! Het is een heel proces, de kooi was ook mijn plek geworden, en wat is vrij zijn eigenlijk? Dat was vooral eng, onveilig en ongrijpbaar. Het is met kleine stappen ontdekken en nu omkijken naar de kooi en zien. En weten dat die kooi juist niet veilig was. Het Licht kon er zo moeilijk binnen.

    Dank je wel voor deze reactie! Mooi.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Inderdaad, Petrina, jouw blogpost past echt heel goed bij die van mij.
    Bijzonder!
    Daarnaast opnieuw veel herkenning.

    En die vogelkooi, Anne, o ..., dat is ook mijn verhaal.
    Het was heel eng en moeilijk om eruit te stappen, maar naast mijn leven aan Hem geven het beste dat ik ooit heb gedaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Bijzonder een wonder, van onze God die ons kent!

    Een proces hé Rita, er is veel moed en kracht bij nodig. Ik ben nog elke keer blij met mijn voorbeeld, de moed die Jezus had om de pijn voor al mijn zonde te dragen. Dat hielp mij destijds. Fijn dat het je zo goed gedaan heeft!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Ervaar jij innerlijke bewogenheid voor jouw verdriet?

En de Heere, haar ziende, werd innerlijk met ontferming over haar bewogen, en zeide tot haar: Ween niet.
We huilen wat af in deze tijd. Maar welke tranen huilen wij? Daarnaast een hele belangrijke andere vraag:

Wie is er door jouw tranen innerlijk bewogen zoals onze Heer?



Onze Heere in de Hemel, maar ook God in ons hart, Hij voelt met ons mee. Zo mogen wij, als gemeente en familie door het bloed van Christus, met elkaar mee voelen. Voel jij het verdriet van de ander mee?

De bewogenheid die God toont die gaat verder dan wat de tv biedt. Dan wat de wereld biedt. Het lijkt misschien dan ook wel vreemd dat Jezus hier spreekt met de volgende woorden:

Ween niet!

Hiermee bedoelde Jezus niet dat wij niet mogen huilen. Gelukkig maar, want ik heb menig traan gelaten. En de moeilijkste en zwaarste tranen? Dat waren de tranen die niet naar buiten mochten komen. Als mijn hart verscheurd werd van verdriet. Maar er was geen ruimte voor, geen plek, niemand die met bewogenheid naar mij keek. Eenzaam drag…

Ons samengestelde gezin met tips van ons samen

Laat je niet overwinnen door het kwade,
maar overwin het kwade met het goede.
Romeinen 12:21

Deze tekst kregen James (mijn man) en ik mee toen wij gingen trouwen. Een tekst die al vanaf mijn twaalfde belangrijk is in mijn leven. Ongelofelijk, ik dacht niet dat het mogelijk was. Maar echt twee jaar geleden, op onze trouwdag, kwam er nog meer waardevols uit deze ene tekst. Dit is voor mij echt een tekst vol zegen.


Een nieuw huwelijk Op 16-11-'16 zijn James en ik samen getrouwd. De start die wij hadden, was zo anders. Er was al zoveel wat wij hadden meegemaakt. Wat al begon in een jeugd, bij ons allebei, die niet heel soepel was gelopen, waarin veel was gebeurt. Ook hadden we al een huwelijk achter ons.

Huwelijken die gestart waren vol hoop, maar toch pijnlijk zijn geëindigd.  Mijn man had drie kindjes in zijn huwelijk ontvangen. In mijn huwelijk heb ik twee kindjes mogen krijgen. Gezegende huwelijken, maar toch gebroken. Niet alleen pijnlijk voor James, of mij, maar nog wel het mee…

Liefde is het antwoord....ook op de Nashville verklaring

Wat doen we elkaar toch makkelijk pijn.
Omdat we denken dat we de waarheid achter ons hebben.
Met de hand op de Bijbel zijn zoveel mensen diep geraakt in hun mens zijn....
Is dat God die vraagt om dat te doen? Om je Bijbel te gebruiken om een mens, van vlees en bloed, pijn te doen met Zijn woorden?

Gelukkig gaat het soms nog onbewust. Maar de reactie is hetzelfde. Afgelopen week merk ik het weer heel erg op.

Er is een jij en 'wij' en daar hoor jij niet bij....
Vele mensen uit de kerk voelen zich genoodzaakt om een duidelijke verklaring neer te leggen over wat de Bijbel wel of niet zou zeggen over mensen die net zo goed gemaakt zijn door onze Maker. Zo is er weer zo'n onderscheid bij gekomen, vroeger ging het over het 'ware' geloof en dwaalleer. Nu gaat het over geaardheid en identiteit. Het werkt als een meetlat, die ook nog eens uit de Bijbel gehaald is. En ten diepste zit er in de pijn een kostbaar geheim.

Niemand wil veroordeeld worden...
Wij oordelen zonder het …