Doorgaan naar hoofdcontent

Levenlessen van: Adam

God maakte Adam uit het stof van de aarde. De eerste mens, en gelijk al in het eerste stuk waar het over Adam gaat zien we hoe God de mens bedoeld heeft. God schiep ook een hof genaamd Eden. God creëerde voor de mens een schitterende plek en dacht daarbij aan de ligging, en aan grondstoffen die er waren. De mens werd in deze hof, op de aarde geplaatst om deze te bewerken en te onderhouden. Ervoor zorgen en Adam mocht genieten van alles wat daaruit voort zou komen. Er was één uitzondering zo vertelde God tegen de eerste mens:

Van de boom van kennis van goed en van kwaad, daar moet je vanaf blijven. Want anders zul je zeker sterven.

God de Vader van Adam waarschuwt. Hoor je jouw vader of moeder praten? Pas op voor de pan, anders verbrand je.... Vele kinderen voelen toch even, en ze dragen dan de consequentie: pijn, verbranden doet zeer! Papa of mama hadden gelijk. Maar juist doordat te ervaren leren kinderen dat wat papa en mama zeggen waar is. God vertelde tegen Adam blijf van die boom af, anders zal je sterven. Nee misschien wist Adam niet wat sterven was, maar het was duidelijk dat God het wel goed met hem voor had. Dat God voor Adam wilde zorgen en van zijn creatie hield! God wilde Adam, maar God wil ook ons, beschermen. Maar willen wij beschermd worden? Willen wij luisteren?

 God ziet de mens


God zag de mens, en alles wat Hij gemaakt had. Hij kwam erachter dat het voor de mens niet goed is om alleen te zijn. Ja zelfs al was er voortdurend verbinding met God in de Hemel. Iets wat veel gezegd word tegen mensen die alleen zijn: Je hebt toch God?! Nee dat was niet voldoende voor Adam in de hof van Eden, God die wilde dat de mens tot volle bloei kwam en Hij wist wat de mogelijkheden waren van zijn creatie. God ging niet voorbij de eenzaamheid van Adam, het alleen zijn, we weten niet waarin het tot uiting kwam dat Adam zich alleen voelde. Maar God zag en maakte een oplossing. Eerst stuurde God alle dieren één voor één naar Adam. Hier geef jij hen maar een naam, zoals jij ze noemen zal, zo zullen ze heten. Verantwoordelijkheid en vertrouwen zaten verborgen in deze opdracht. Alleen was er geen levend wezen wat als gelijke tegenover de eerste mens kon staan. Daarmee stopte God niet Hij ging door met Zijn plan: uit het lichaam van Adam maakte God een vrouw. Een hulp die tegenover hem kon staan, maar ook een gelijke. Ze leefden zonder schaamte in verbinding met elkaar en met God! 

Afbeeldingsresultaat voor  dichtbij god

God van dichtbij


Daar kwam de test. Op wie vertrouw je nu echt Eva, of Adam? De slang kwam met leugens naar Eva, die het verhaal zelf niet van God, maar van haar man Adam hoorde,  het enige verbod. Ze riep Adam er niet bij als verantwoordelijke, omdat hij het van God zelf gehoord had. Ze vroeg ook niet Adam hoe zit het? Nee ze besloot alleen op zichzelf te vertrouwen. Herkenbaar? Dat is hoe de mens verleid werd, en nog steeds verleid word. Vertrouwen op ons zelf. Ze ging naar Adam en gaf ook hem van deze boom te eten. Hij at uit haar hand, vertrouwde haar, was niet bezig met wat God had gezegd?! Zo aten ze samen, zo zijn ze beide gevallen. En God riep Adam, waar ben je? Maar Adam en Eva hadden zich verstopt voor God want ze hoorde Hem, maar kwamen er achter dat ze naakt voor Hem stonden, hun schaamte wilde ze verbergen. Maar God wil hen dichtbij hebben. Waar ben jij met jouw schaamte? God haalt de schaamte weg en dekt de naaktheid toe!


Schuld


Waarom heeft God ervoor gezorgd dat de boom er was? Een vraag die vaak gesteld word. Alsof we Hem de schuld geven van onze misstap, van onze zonde. God heeft alles gemaakt met een bedoeling, met een plan. En omdat wij mensen zijn die toch wel op ons zelf vertrouwen, van ons eigen vermogen uitgaan en pas na keuzes God erin betrekken, of zelfs helemaal niet, hebben wij gefaald. De boom deed niets verkeerds, God deed niets verkeerds, maar wij mensen. Maar kijk naar Adam als God hem als verantwoordelijke riep. Want God had een afspraak met Adam gemaakt en komt er bij hem ook op terug.

Adam gaf Eva de schuld.
Eva gaf de slang de schuld.

En jij? Is het niet zo dat wij ondertussen zelfs God de schuld durven geven? We willen zelf presteren, zelf ontwikkelen, zelf ontplooien, ontdekken en zelf kiezen maar wanneer het fout gaat, dan zijn er maar weinig mensen die zeggen dat kwam door mezelf. Durf jij de hand in eigen boezem te steken?



Reacties

  1. Wat mij aanspreekt in het verhaal is dat God niet met donderstem aankomt, maar met een vraag: waar ben je?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nu begrijp ik ook niet meer dat ik God als woedende heerser zag. Dat ik zo bang was.

    Ben zo dankbaar dat ik Hem heb mogen leren kennen.

    Zo bijzonder stuk: waar ben je? Daar zit veel in. Wat kent Hij ons door en door! Mooie reactie Anne! Dank je wel dat je dit wilde delen.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Ervaar jij innerlijke bewogenheid voor jouw verdriet?

En de Heere, haar ziende, werd innerlijk met ontferming over haar bewogen, en zeide tot haar: Ween niet.
We huilen wat af in deze tijd. Maar welke tranen huilen wij? Daarnaast een hele belangrijke andere vraag:

Wie is er door jouw tranen innerlijk bewogen zoals onze Heer?



Onze Heere in de Hemel, maar ook God in ons hart, Hij voelt met ons mee. Zo mogen wij, als gemeente en familie door het bloed van Christus, met elkaar mee voelen. Voel jij het verdriet van de ander mee?

De bewogenheid die God toont die gaat verder dan wat de tv biedt. Dan wat de wereld biedt. Het lijkt misschien dan ook wel vreemd dat Jezus hier spreekt met de volgende woorden:

Ween niet!

Hiermee bedoelde Jezus niet dat wij niet mogen huilen. Gelukkig maar, want ik heb menig traan gelaten. En de moeilijkste en zwaarste tranen? Dat waren de tranen die niet naar buiten mochten komen. Als mijn hart verscheurd werd van verdriet. Maar er was geen ruimte voor, geen plek, niemand die met bewogenheid naar mij keek. Eenzaam drag…

Ons samengestelde gezin met tips van ons samen

Laat je niet overwinnen door het kwade,
maar overwin het kwade met het goede.
Romeinen 12:21

Deze tekst kregen James (mijn man) en ik mee toen wij gingen trouwen. Een tekst die al vanaf mijn twaalfde belangrijk is in mijn leven. Ongelofelijk, ik dacht niet dat het mogelijk was. Maar echt twee jaar geleden, op onze trouwdag, kwam er nog meer waardevols uit deze ene tekst. Dit is voor mij echt een tekst vol zegen.


Een nieuw huwelijk Op 16-11-'16 zijn James en ik samen getrouwd. De start die wij hadden, was zo anders. Er was al zoveel wat wij hadden meegemaakt. Wat al begon in een jeugd, bij ons allebei, die niet heel soepel was gelopen, waarin veel was gebeurt. Ook hadden we al een huwelijk achter ons.

Huwelijken die gestart waren vol hoop, maar toch pijnlijk zijn geëindigd.  Mijn man had drie kindjes in zijn huwelijk ontvangen. In mijn huwelijk heb ik twee kindjes mogen krijgen. Gezegende huwelijken, maar toch gebroken. Niet alleen pijnlijk voor James, of mij, maar nog wel het mee…

Liefde is het antwoord....ook op de Nashville verklaring

Wat doen we elkaar toch makkelijk pijn.
Omdat we denken dat we de waarheid achter ons hebben.
Met de hand op de Bijbel zijn zoveel mensen diep geraakt in hun mens zijn....
Is dat God die vraagt om dat te doen? Om je Bijbel te gebruiken om een mens, van vlees en bloed, pijn te doen met Zijn woorden?

Gelukkig gaat het soms nog onbewust. Maar de reactie is hetzelfde. Afgelopen week merk ik het weer heel erg op.

Er is een jij en 'wij' en daar hoor jij niet bij....
Vele mensen uit de kerk voelen zich genoodzaakt om een duidelijke verklaring neer te leggen over wat de Bijbel wel of niet zou zeggen over mensen die net zo goed gemaakt zijn door onze Maker. Zo is er weer zo'n onderscheid bij gekomen, vroeger ging het over het 'ware' geloof en dwaalleer. Nu gaat het over geaardheid en identiteit. Het werkt als een meetlat, die ook nog eens uit de Bijbel gehaald is. En ten diepste zit er in de pijn een kostbaar geheim.

Niemand wil veroordeeld worden...
Wij oordelen zonder het …