Doorgaan naar hoofdcontent

Levenlessen van: Adam

God maakte Adam uit het stof van de aarde. De eerste mens, en gelijk al in het eerste stuk waar het over Adam gaat zien we hoe God de mens bedoeld heeft. God schiep ook een hof genaamd Eden. God creëerde voor de mens een schitterende plek en dacht daarbij aan de ligging, en aan grondstoffen die er waren. De mens werd in deze hof, op de aarde geplaatst om deze te bewerken en te onderhouden. Ervoor zorgen en Adam mocht genieten van alles wat daaruit voort zou komen. Er was één uitzondering zo vertelde God tegen de eerste mens:

Van de boom van kennis van goed en van kwaad, daar moet je vanaf blijven. Want anders zul je zeker sterven.

God de Vader van Adam waarschuwt. Hoor je jouw vader of moeder praten? Pas op voor de pan, anders verbrand je.... Vele kinderen voelen toch even, en ze dragen dan de consequentie: pijn, verbranden doet zeer! Papa of mama hadden gelijk. Maar juist doordat te ervaren leren kinderen dat wat papa en mama zeggen waar is. God vertelde tegen Adam blijf van die boom af, anders zal je sterven. Nee misschien wist Adam niet wat sterven was, maar het was duidelijk dat God het wel goed met hem voor had. Dat God voor Adam wilde zorgen en van zijn creatie hield! God wilde Adam, maar God wil ook ons, beschermen. Maar willen wij beschermd worden? Willen wij luisteren?

 God ziet de mens


God zag de mens, en alles wat Hij gemaakt had. Hij kwam erachter dat het voor de mens niet goed is om alleen te zijn. Ja zelfs al was er voortdurend verbinding met God in de Hemel. Iets wat veel gezegd word tegen mensen die alleen zijn: Je hebt toch God?! Nee dat was niet voldoende voor Adam in de hof van Eden, God die wilde dat de mens tot volle bloei kwam en Hij wist wat de mogelijkheden waren van zijn creatie. God ging niet voorbij de eenzaamheid van Adam, het alleen zijn, we weten niet waarin het tot uiting kwam dat Adam zich alleen voelde. Maar God zag en maakte een oplossing. Eerst stuurde God alle dieren één voor één naar Adam. Hier geef jij hen maar een naam, zoals jij ze noemen zal, zo zullen ze heten. Verantwoordelijkheid en vertrouwen zaten verborgen in deze opdracht. Alleen was er geen levend wezen wat als gelijke tegenover de eerste mens kon staan. Daarmee stopte God niet Hij ging door met Zijn plan: uit het lichaam van Adam maakte God een vrouw. Een hulp die tegenover hem kon staan, maar ook een gelijke. Ze leefden zonder schaamte in verbinding met elkaar en met God! 

Afbeeldingsresultaat voor  dichtbij god

God van dichtbij


Daar kwam de test. Op wie vertrouw je nu echt Eva, of Adam? De slang kwam met leugens naar Eva, die het verhaal zelf niet van God, maar van haar man Adam hoorde,  het enige verbod. Ze riep Adam er niet bij als verantwoordelijke, omdat hij het van God zelf gehoord had. Ze vroeg ook niet Adam hoe zit het? Nee ze besloot alleen op zichzelf te vertrouwen. Herkenbaar? Dat is hoe de mens verleid werd, en nog steeds verleid word. Vertrouwen op ons zelf. Ze ging naar Adam en gaf ook hem van deze boom te eten. Hij at uit haar hand, vertrouwde haar, was niet bezig met wat God had gezegd?! Zo aten ze samen, zo zijn ze beide gevallen. En God riep Adam, waar ben je? Maar Adam en Eva hadden zich verstopt voor God want ze hoorde Hem, maar kwamen er achter dat ze naakt voor Hem stonden, hun schaamte wilde ze verbergen. Maar God wil hen dichtbij hebben. Waar ben jij met jouw schaamte? God haalt de schaamte weg en dekt de naaktheid toe!


Schuld


Waarom heeft God ervoor gezorgd dat de boom er was? Een vraag die vaak gesteld word. Alsof we Hem de schuld geven van onze misstap, van onze zonde. God heeft alles gemaakt met een bedoeling, met een plan. En omdat wij mensen zijn die toch wel op ons zelf vertrouwen, van ons eigen vermogen uitgaan en pas na keuzes God erin betrekken, of zelfs helemaal niet, hebben wij gefaald. De boom deed niets verkeerds, God deed niets verkeerds, maar wij mensen. Maar kijk naar Adam als God hem als verantwoordelijke riep. Want God had een afspraak met Adam gemaakt en komt er bij hem ook op terug.

Adam gaf Eva de schuld.
Eva gaf de slang de schuld.

En jij? Is het niet zo dat wij ondertussen zelfs God de schuld durven geven? We willen zelf presteren, zelf ontwikkelen, zelf ontplooien, ontdekken en zelf kiezen maar wanneer het fout gaat, dan zijn er maar weinig mensen die zeggen dat kwam door mezelf. Durf jij de hand in eigen boezem te steken?



Reacties

  1. Wat mij aanspreekt in het verhaal is dat God niet met donderstem aankomt, maar met een vraag: waar ben je?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nu begrijp ik ook niet meer dat ik God als woedende heerser zag. Dat ik zo bang was.

    Ben zo dankbaar dat ik Hem heb mogen leren kennen.

    Zo bijzonder stuk: waar ben je? Daar zit veel in. Wat kent Hij ons door en door! Mooie reactie Anne! Dank je wel dat je dit wilde delen.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…