Doorgaan naar hoofdcontent

Geliefd kind van God (2)

Vorige week ben ik begonnen met schrijven over hoe God in mijn leven begonnen is. Je kan dit vinden door de volgende klikbare link: Geliefd kind van God. Ik schrijf daar over een bijzondere, maar voor mij echt wonderlijk ingrijpen van God. Dit maakte heel veel indruk op mij.  Maar heel eerlijk moet ik bekennen, God werd niet direct anders voor mij, en ook mijn beeld van geloven was nog niet gelijk veranderd. Wat ik vorige week schreef was een begin. Deze week wil ik daarmee verder.  Wezenlijk veranderde er niet zo veel nadat God liet zien dat het kwade te overwinnen was. In de jaren erna, eigenlijk mijn hele puberteit, ben ik informatie gaan verzamelen. Vooral Bijbelkennis en kennis van God, maar daarnaast kennis van mensen en hoe die allemaal bij elkaar gecombineerd konden worden. Want is dat juist niet heel vaak het punt waar het mis gaat?!

De wereld in


Ik zat op de middelbare school, een reformatorische school, voor vele zal deze school nog wel als streng gezien worden. Maar voor mij was dit al een verademing. In de kleine kring waar ik daarvoor leefde, een dorp waar iedereen elkaar kent, op een school met wel meer kinderen uit de Oud Gereformeerde Gemeente of de Gereformeerde Gemeente, leerde ik eigenlijk nooit hoe ik nou Zijn woord moest toepassen. Nu zie ik dat ik dat pas echt ging leren, toen ik steeds een stapje verder uit het beschermde wereldje kwam. Op de middelbare school kwam ik erachter hoe erg ik bezig was met dat wat ik geleerd had als enige waarheid te zien. Zo liep ik eigenlijk de hele dag te oordelen over mezelf, maar ook over andere mensen. Via de middelbare school kwam ik eigenlijk heel stapsgewijs de wereld in. Daar werd mijn cirkel iets groter, leerde ik nieuwe dingen over dezelfde Bijbel, over dezelfde God. Als puber wist ik het nog niet altijd helemaal goed te plaatsen, maar ik nam het wel mee. Ik was er al wel achter dat zoals in onze gemeente omgegaan werd met geloof en vooral hoe geloof werd toegepast naar elkaar, niet Gods bedoeling waren. Nu mijn wereld een stukje uitgebreid werd, mocht ik zien hoe het ook kon. Om mij heen zag ik dingen gebeuren, ik zat in Rotterdam op school, nog steeds een 'refo' school, maar buiten de school werd toch veel meer zichtbaar van de wereld. Klasgenootjes die naar de bios gingen, of gingen stappen. Make up gebruikte en/of haren verfde maar ook de muziek die er geluisterd werd. Ik kwam in nieuwe gezinnen, nieuwe plaatsen. Gezinnen waar het anders ging als thuis. Dat maakte mijn horizon breder en gaf ruimte voor ontwikkeling. De vakken ethiek en maatschappij leer hielpen mij hierbij ook. Als een rups nam ik alle informatie, alle nieuwe indrukken op. Om te zien hoe het bij andere mensen ging, om te leren en te groeien. Al bleef ik mij aan de regels houden, en deed ik niet mee met alles wat mensen om mij heen deden. Zo kon ik zien welke effecten de dingen die een mens doet, allemaal kunnen hebben. Deze fase was voor mij een enorme ontwikkel periode. Een periode met heel veel nieuwe dingen in mijn leven. Waarvan ik toen niet eens bewust was hoe belangrijk dit voor later zou zijn.


Twijfelen en zoeken


Een periode waarin ik het anders wilde gaan doen als mijn ouders. Ach welke puber kent het niet. Maar hoe zit het dan, en wat is dan wel Gods bedoeling? Een tijd van leren maar vooral ook een tijd van twijfels, een periode van zoeken naar eigen antwoorden. Die waren pas te vinden toen ik oude los durfde te laten. Het was een fase die een basis legde om inplaats van te geloven wat mijn ouders vonden een eigen geloof te gaan vinden. Het proces begon toen mijn wereld iets groter werd. Maar gelukkig niet teveel. Dit was wat ik nodig had. Want rond deze leeftijd veranderde er in mijn gezinssituatie al zoveel. Doordat mijn moeder toen psychisch ziek werd. Er werd er al zoveel onzeker. Voor mij was het fijn om vanuit een veilige omgeving op zoek te gaan. Mij houdend aan de regels van mijn ouders zo goed als ik kon. Als ik nu terug kijk was ik misschien ook wel bijzonder in mijn klas. Ik leerde, haalde goede cijfers, deed niet aan alles mee. Het was een vreemde tijd, alsof ik er nergens bij hoorde. Voelde mij niet passen in het geloof van mijn ouders, maar voelde mij ook niet passen bij mijn leeftijdsgenoten. Ik was anders, voelde mij een vreemde eend in de bijt. Eigenlijk wist ik nooit goed waardoor. Nu weet ik, wat ik meemaakte op mijn 12de, was zo anders, zo wonderlijk.  Maar weinig hebben op die leeftijd al zoveel ervaren, in gezin en/of in geloof. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Rouwen is een werkwoord

Achter elke traan van verdriet,
schuilt de glimlach van herinneringen.        Foto gemaakt door Sandra Keereweer Vier het leven fotografie


Mijn wereld is veranderd, en daarin moet ik een nieuwe koers leren varen. Dat uit zich in vele verschillende vormen. Nieuwe rituelen maken voor bijvoorbeeld de Moederdag, die ik voor het eerst heb meegemaakt zonder een moeder te hebben. Maar ook in vele andere dingen loop ik ertegenaan dat er een gat geslagen is. Dat het anders gaat, dat ze gemist word. Eigenlijk al heel snel merkte ik dat het daadwerkelijk een groot verschil was in mezelf.

Leven zonder moeder
Mensen vragen aan mij nu weleens: Hoe is het nu zonder moeder? Twee maanden geleden is zij overleden. Ik merk dat ik nog steeds geen antwoord kan geven. Ik heb rust en vrede, vooral omdat ze zolang heeft gevochten. Omdat ik haar de rust gunt die ze nu mag hebben. Er is voor haar geen betere plek dan in de armen van onze Vader in de Hemel. Maar andere momenten mis ik haar hier bij mij, of rak…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Genade alleen...

Geloven is geen prestatie van ons.
Niemand kan het zelf verdienen! Het is genade. Een spontane, niet zelf verdiende Goddelijke gunst.Het is genade door God geschonken, die de weg van geloof opent. Hij begint deze weg niet alleen, Hij houdt het ook in stand! Dwars door alle problemen die dit leven kan geven.

Efeze 2:8-9
Want uit genade zijt gij zalig geworden door het geloof, en dat niet uit u, het is Gods gave. Niet uit de werken, opdat niemand roeme. (Statenvertaling 1618-1619)


                              Brede en smalle weg Genade niet verdiend Het is juist die genade die je leven totaal omkeert! Ik mocht Zijn genade aannemen, en niet eenmalig maar telkens opnieuw, mag ik dat overweldigende gevoel ontvangen. Ik kon het niet grijpen, nemen of eisen. Het kon alleen aan mij geschonken worden, en door mij worden ontvangen. Om niets van mij, en door alles van God! Want wanneer je het verdiend hebt, dan is het een 'logisch' vervolg dat je een beloning krijgt. Nee ik had het tegeno…