Doorgaan naar hoofdcontent

Rijkdom

Afgelopen tijd hebben we hier wat nieuws.
Ik heb al een paar keer naar mijn bank gekeken, maar hij is toch echt heel anders dan mijn vloer.
Het lijkt voor mij vanzelfsprekend dat je dan ook iets anders ermee zal moeten doen.
Maar toch, voor mijn kindjes lijkt dat opeens niet meer zo vanzelfsprekend.
Lijkt het alsof de vloer doorloopt en er voor hun geen bank staat.
Ze hebben dus iets nieuws, en lopen over de bank.
Over de leuning ook rustig, en dan overstappen naar de stoel, met de leuning voor het raam.
Het lijkt ook alsof het voor hun heel normaal is.
Al hebben ze in de afgelopen weken toch al wel een keer of dertig mogen horen dat ik, hun moeder met hele vreemde regels, dit niet wil hebben.

Ja vreemde regels.
Hoe ik daar bij kom?
Dat lees ik, nee niet in boeken hoor, maar in hun ogen.
Ouderwets, hopeloos ouderwets.
En een moeder waarvan ze niets mogen, kijk, wij kunnen dit gewoon prima.
Ja dat staat er te lezen.
En ach ze hebben ook wel gelijk, ik ben hopeloos ouderwets en ze mogen heel veel niet (al blijft er in mijn ogen nog zoveel meer over wat ze wel mogen het is maar net hoe de focus gelegd word), en het mooie is, daar zullen ze het dan toch mee moeten doen.
Met een ouderwetse moeder die het niet fijn vind dat er over de bank gewandeld word.
Ze zeggen nog net niet: mam de hele klas loopt over de bank en mag op de bank staan.
Dat hoor ik bij andere dingen dan weer wel.

Sinds deze week doe ik het anders en elke keer als ze over de bank lopen mogen ze een half uur niet meer op de bank, helemaal niets op de bank.
Of het helpt?
En dan staan ze naast mij, terwijl ik wel op de bank zit, maar mam ik wil ook zitten.
Uhm ja nou ja jij wilde lopen op de bank, dan zal je vast moeten zitten op de vloer nu?
Ach de herhaling en consequente aanpak zal vast iets kunnen gaan doen.
Grappig ik kwam namelijk een leuke quote tegen en moest direct aan mijn kinderen denken.
Als ik op deze manier naar de situatie kijk, wat had ik rijk kunnen zijn.
Elke keer als ze op de bank liepen of staan, als ik dit bij mezelf had bedacht.
Wat op de bank van mij loopt, of staat, en vanaf nu toch hopelijk meer zit, is mij enorm kostbaar.






Na een heerlijke dag voel ik mij zeer gezegend dat ik moeder mag zijn.
En heel eerlijk, ik heb vaak toch dagen gehad dat ik dit gevoel miste.
Wat is dit heerlijk!
Dankbaar een stille wens die zomaar, met kleine dingen in vervulling gaat.
Een stille wens, met een diep verlangen, genieten van mijn kinderen niet het vanzelfsprekende genieten, maar dat diepe voelen in je hart, gelukkig zijn met het weten, ik ben hun moeder.
Ach ja een ouderwetse moeder, en een moeder waarvan ze zoveel niet mogen, maar die wel enorm veel van hun houd!


Ik hoop dat mijn kindjes, die rijkdom van mijn liefde voor hun, voelen in hun hart!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…