Doorgaan naar hoofdcontent

Op ontdekkingsreis

Vorige week vrijdag ben ik enorm lekker op vakantie gegaan.
Sowieso omdat vakantie natuurlijk heerlijk is, maar wil je weten waarom nog meer?
Dat kan je vinden in mijn blog van die dag: Juichmoment
s'Avonds nog met mijn vader samen gewerkt en daarna naar huis gereden.
Alle spullen ingeladen, de kindjes geinstalleerd op de achterbank, met een speelgoedbak tussen hen in en kussens en dekens.
Daar gingen we op pad, richting de Dordogne in Zuid-Frankrijk.
Wat was het slecht weer de heen weg!
Donker, mistbanken, heel erg regen.
Ik was begonnen met auto rijden.
Zo gaaf een hele nieuwe uitdaging, ik had echt nog nooit in buitenland gereden.
Ergens voelde het spannend, zo in het donker.
Maar het ging prima, het was precies hetzelfde in Nederland, alleen dan met slechter wegdek, slechtere borden en minder verlichting.

In Frankrijk hadden we een hele mooie 5 sterren camping en daar hebben we ook echt van genoten.
Een leuke stacaravan waar we het prima hebben gehad.



De berg aan schoenen





Keuken en leef gedeelte


Ze sliepen gezellig samen




Heerlijk uitzicht





Ze hadden alle ruimte om lekker buiten te spelen en het was ook echt prachtig weer



De kinderen hadden de schoenen netjes neer gezet, wachten ze soms op iemand? We zijn natuurlijk een stuk dichter bij Spanje...


Lekker s'avonds kaasjes en worst eten.


En met elkaar spelletjes spelen, we hebben zoveel spelletjes gedaan!



Wat was er een heerlijk buiten zwembad, wel koud, maar ach wij Nederlanders zijn wel wat gewend en hebben er allemaal in gezwommen.








Het eerste uitje wat we hebben ondernomen was naar de grotten van La Roque Saint- Christophe.
Dit was zo interessant om te bekijken.
Hoe leefden die mensen, en wat een technieken hadden ze allemaal al uitgevonden en gebruikt om te overleven!
Dit was een verdedigingsfort dat uitkijkt over de Vézère.







We zagen hoe ze in de rotsen huizen hadden gemaakt.



Mijn zoon vond het geweldig om voor te lezen uit de bezoekersgids (in het Nederlands!).
Hij vond het reuze interessant om te zien, om te leren en te ontdekken.







Ze hadden er een echte kerk, met een preekstoel en een knielbankje, en zelfs 2 bezoekers...






We hebben de stallen gezien. Zijn door de slachtruimte gelopen. Er was zelfs een droogkamer om zo het voedsel langer te bewaren.

Ook was er toen al een kluis, strategisch in het midden om belangrijke spullen te kunnen bewaken. Verankerd in de rots zelf..




In 1970 is er een tunnel gemaakt om de doorgang in de rotsen makkelijker te maken, de klif was zo hoog, dat het eigenlijk gevaarlijk was zonder de tunnel. Zonder de tunnel kon je jezelf zien in de rivier de Vézère die meer dan 40 meter lager ligt. Hierdoor heeft deze tunnel de naam: Pas du Miroir, wat ook wel spiegelgang betekend.




In de rots stonden meer dan honderd huizen die permanent bewoond zijn en het fort beschermde deze bewoners tegen gevaarlijke invallen van bijvoorbeeld deVikingen en de Noormannen.

Wat machines die ze gebruikt hebben.






Het uitzicht vanaf het fort was ook zo mooi!







Reacties

  1. Wat ontzettend leuk. Ik ben eigenlijk nooit zover weg geweest! Het ziet er heel gezellig uit!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je hoeft ook niet ver voor gezelligheid en mooie dingen natuurlijk. Leuk dat je reageert op mijn blog!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je voor het compliment Miriam. Wij hebben genoten!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…