Pijn van gescheiden zijn

Wat heb ik afgelopen jaar veel mogen ontvangen.
Ook veel mogen ontdekken.
Zo vaak kwamen er nieuwe dingen op mijn pad.
Dingen waar ik naar verlangde, maar die tegelijk ook nieuw waren.
Er waren en zijn dingen waar ik strijd ervaar, nog steeds.
Die mij nog kwetsbaar maken.
Maar ik denk dat die blijven.
Vooral merk ik ook dat ik dat niet erg vind.
Het houd mij dichtbij God, het zorgt ervoor dat ik Hem telkens weer nodig heb.
Als ik toch alles kon en alles had, dan had ik Hem niet nodig.
Dan was mijn beeld van God en mijn relatie met Hem heel anders.
Juist door de diepe dalen in mijn leven heb ik mogen leren wie Hij is.
Wie Hij wil zijn, voor mij, maar ook voor jou!

Liefde

Waar er een tijd was na de scheiding dat ik totaal niet bezig was met een nieuwe liefde in mijn leven, kwam er een moment dat ik daar toch weer naar uit ging zien.
Dat ik er om ging bidden en ook dat deel van mijn leven in Zijn handen overgaf.
En daar kwam het, zo op mijn pad, op zo'n bijzondere manier en precies toen het voor ons allebei goed was.
Toen we er aan toe waren!
Wat ben ik er dankbaar voor, dat ik dit mag ervaren.
Geliefd zijn, het was een kwetsbaar deel in mijn leven.
Iets waar ik mee om moest leren gaan.




En nu ik het mag ervaren komt er iets naar boven.
Heel diep in mijn hart, en soms reageer ik vanuit dat punt....
Dan ga ik mezelf beschermen, verdedigen of dan hou ik even de liefde op afstand.
Dan ervaar ik diepe angst om weer in de steek gelaten te worden.
Juist doordat ik mijn hart weer opengesteld heb, doordat ik het weer ervaren kan, komt dit nu weer naar boven.
Die pijn, dat gaat zo diep!
Wat laat scheiding, op welke manier dan ook, diepe sporen achter.
Soms opeens sta ik weer voor zo'n litteken en kijk ik ernaar, en voel ik weer die pijn.
Dan ben ik zo bang, dat het weer, opengescheurd zal worden.
Dat ik weer die gevoelens moet doorstaan.
Want wat was dat een zee aan emoties!
Ik had echt het gevoel alsof alles in stortte, dat ik niets meer over had.
Erger nog, dat mij heel veel afgepakt was (in gevoel).
Ik begon dus niet bij nul maar nog heel ver daar onder.
Het enige wat ik kon was zuchten naar God!
Ja voor mensen leek het alsof ik door ging, dat ik sterk was.
Want ik regelde en deed alles.

Afleiding

Heerlijk juist, want daarmee kon ik mijn gevoel doodleggen.
Door bezig te zijn, te regelen, had ik het gevoel dat ik weer grip kreeg op mijn leven.
Want echt, het was een achtbaan en ik zag wat er allemaal gebeuren moest.
Ik stortte mij, met liefde, op mijn kinderen en op hun welzijn.
Want ook dan hoefde ik niet bezig te zijn met mijn gevoel.
En daarnaast ging ik werken, zoveel, dat ik nog minder tijd had om met mijn gevoel bezig te zijn.
De pijn was namelijk zo groot, juist toen het zo vers nog was, kon ik het niet reguleren.
Ik ging er voorbij, bij vlagen liet ik een beetje gaan, maar veel meer nog stopte ik het weg.
Toch kwam dat moment.
Een grote golf, het overviel mij, schakelde mij uit.
Maar wel op het moment dat het kon, en ik kon door deze golf van pijn heen op een manier die toch wel heel bijzonder was.
Ook al gebeurde er toen heel veel moois, juist toen ik zoveel pijn en verdriet had.
Is er toch in mij verzet om nog weer dat gevoel te moeten ervaren.

Verwond

Als twee harten samen gaan, en je scheurt die los, geloof mij dan geeft dat bij beide harten schade.
En als er een stukje van je hart afsterft, of als daar een diepe wond zit omdat het lostrekken zo hardhandig, zo onverwachts ging, dan ga je overleven maar tegelijk komt er dan zoveel op je af.
Het kost tijd om dat te laten herstellen.
En littekens, ze zullen er blijven.
Kwetsbare plekken, die laten zien welke strijd je doorstaan heb.
Mijn hart, er zitten flinke littekens in, en soms trekken die nog.
Ondanks dat ik weet dat mijn hart kwetsbaar is, wil ik er geen muur meer omheen bouwen.
Want dan zou ik zoveel moois missen.
Toch is daar op onverwachtse momenten dat overweldigende gevoel, dat mij onderuit haalt.
Pijn voor een herhaling.
Heel lang begreep ik niet waarom ik reageerde zoals ik soms deed.
Dat ik op een andere manier ging communiceren, of omging met mensen die mij lief zijn.
Tot gisteren ik het opeens inzag.
En ik dat ook direct bespreekbaar maakte, na een hele diepe, maar genezende huilbui.

Uniek

Toch wil ik niet op dat punt blijven hangen en wil ik mezelf ook laten weten.
Ja er zijn littekens.
En achter die littekens zit een verhaal.
Toch ben ik meer dan alleen die delen, en bestaat mijn leven uit veel meer dan alleen die pijn momenten.
De boodschap van mijn littekens is toch ook zeker:

Je hebt het nog steeds overleeft!
Ze hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben.
En ze mogen er zijn...