Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn kans tot een goed einde gebracht!

Wat was het heerlijk om gisteren een hoofdstuk te kunnen sluiten.
Mijn aller aller allerlaatste gesprek bij De Hoop met mijn behandelaars.
Wat zat ik er anders, we gingen terug naar het begin, hebben alle stappen die ik gemaakt heb even weer terug gehaald, wat een weg heb ik afgelegd.
Eigenlijk in zo'n korte periode, wat heb ik veel hindernissen overwonnen.

Ze waren verbaasd over mijn kracht, mijn wil en doorzettingsvermogen.
Alles wat mij aangereikt werd heb ik aangepakt.
Ik zag het als MIJN kans!
Nu had ik de kans om alles waar ik mee liep te overwinnen.
Ik was vrij, ik mocht zelf bepalen, werd niet meer overheerst.
Deze kans zou ik misschien nooit meer krijgen en ik wilde voorgoed van de dingen waar ik tegenaan liep af zijn.
Klaar was ik ermee om mij gevangen in mijn eigen lichaam te voelen.

Ik was totaal kwijt wie ik was, wat ik wilde en wat ik voelde.
Altijd lag mijn focus op anderen, ik wilde er voor anderen zijn, anderen helpen, het was belangrijk wat anderen dachten.
Mijn hele leven hing ik op aan mijn sociale omgeving.
Hun moest ik tevreden zien te houden, want anders ging mijn zelfbeeld eraan.
Door oefeningen en door keuzes te maken heb ik dit veranderd.
Ik koos voor mezelf, gaf mezelf wat ik nodig had, een periode ziektewet om deze kans die ik kreeg volledig te kunnen benutten.
Wel wilde ik uren blijven maken, mensen blijven spreken.
Wat was het bijzonder te merken hoe mijn werk hierin naast mij ging staan!
De ochtenden bleef ik lekker aan het werk, ook bleef ik doen wat ik erg leuk vind, de intakegesprekken met nieuwe cliënten.
De middagen om voor mezelf te zorgen, ruimte te hebben om mezelf te kunnen geven wat ik nodig heb.

Ik moest gaan verwerken wat er allemaal in mijn leven gebeurd is.
Zolang rende ik hiervoor weg.
Niet bewust maar het was een natuurlijke reactie.
Het maakte een cirkel, al de dingen waar ik tegenaan liep, want als ik zou gaan verwerken zou ik niet meer voor mijn omgeving kunnen zorgen zoals ik voorheen deed, dan zouden ze mij niet leuk meer vinden en daardoor zou ik mij naar voelen.
Dit patroon werd dus eerst onderbroken, en nu kwam er dus ook ruimte om te verwerken.
Wat vond ik het moeilijk!
En ook zo oneerlijk, in mijn leven is veel gebeurd, is mij zoveel overkomen.
Anderen hebben mij zoveel aangedaan en naast dat ik dat moest zien te overleven en te doorstaan op de juiste manier, kreeg ik het nog een keer op mijn bord, want ik was degene die het moest gaan verwerken om door te kunnen leven.

Alle emoties kwamen langs, overal was ruimte voor.
Wat was het heerlijk om mijn gevoel niet meer te negeren, om mezelf helemaal de ruimte te geven.
Ik mocht er zijn.
Daardoor durfde ik ook steeds meer te zijn.

Nu zaten we gisteren, konden we allemaal zeggen dat ik veel geleerd heb.
Het is heel mooi geweest om mezelf zo te ontdekken.
Er zit zoveel meer in mij dan ik dacht, ik gaf er nooit ruimte aan.
Stopte mezelf weg en voldeed aan verwachtingspatronen.
Nu durf ik te zijn wie ik ben en mogen mensen zelf kijken of ze dat kunnen waarderen of niet.

Anders zijn is niet gek, het maakt je mooi!


Bij het eerste gesprek hebben we doelen neergelegd, ik heb ze allemaal gehaald, en nog meer ook!
We wisten niet hoever we zouden gaan komen, nu kan ik zeggen ik ben verder gekomen dan ik ooit zelf kon bedenken.
De behandelaars gaven aan dat ze het heel fijn vonden om met mij mee te lopen en handvatten te geven.
Ze waren onder de indruk van wat ik heb meegemaakt, maar nu ook van hoe ik mij ingezet heb en wat ik heb weten te bereiken.


Ik ga verder, nog steeds niet alleen, ik vertrouw op de beste Gids die mij nooit alleen laat lopen.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…