Geliefd?!

Op dit moment ben ik weer in een fase dat ik zo blij ben dat Jezus overwonnen heeft.
Dat Hij Zijn weg gegaan is en alle zonde, pijn en ellende op zich heeft genomen en daarmee gezorgd heeft dat er een weg is.
Ik heb altijd geleerd dat Jezus bij Zijn sterven satan overwonnen heeft.
Maar steeds meer kom ik tot het besef:

Hij overwon niet alleen satan en zijn praktijken, maar ook al het kwaad in mij!

Dat was Jezus gedaan heeft was niet alleen voor zaken buiten mij.

Heel vaak loop ik er namelijk tegen aan dat ik het kwade doe, dat ik mensen teleurstel of verdrietig maak, dat ik verkeerde keuzes maak.

Nee, dat is niet iets wat ik wil, maar het lijkt wel of ik er niet aan kan ontkomen.

Hoe hard ik ook mijn best doe om deze nare dingen te voorkomen, ze blijven toch telkens weer op mijn pad komen.

Jezus droeg die pijn en die fouten van mij, aan het kruis.

Dan denk ik aan Paulus die al schreef:

Want ik weet, dat in mij, dat is, in mijn vlees, geen goed woont; 

want het willen is wel bij mij, maar het goede te doen, dat vind ik niet. 

Want het goede dat ik wil, doe ik niet, maar het kwade, dat ik niet wil, dat doe ik.

(Romeinen 7 : 18-19)

Dan mag ik beseffen de verlossing die God mij gegeven heeft is zo groot!

Het gaat zo diep wat Hij voor mijn gedaan heeft.

Daar kan ik geen woorden voor vinden.

De zonde het zit in mij, het is ook zichtbaar in mijn leven.

Gebrokenheid in mijn gezin, iets wat ik heel moeilijk heb gevonden en soms nog vind.

Maar er is nog zoveel onzichtbaar, ook in mijn leven, ondanks dat ik heel open en eerlijk blog, gaat er nog zoveel mis wat 'verborgen' is.
Maar niet voor Hem.

En Hij ziet alles, maar niet in boosheid of toorn.

Wanneer ik mij tot Hem keer, en mijn zonde belijd, schuld beken, dan mag ik weten:

Jezus droeg ook dat wat voor anderen 'verborgen' is aan het kruis, en nam het op zich, om het heel ver de wereld uit te dragen.

Daar moet ik aan denken, nu ik last heb, al een tijdje van een keuze die ik gemaakt heb.

Nu ik door de keuze heel lang moeite had, hoe zien de mensen die het raakte mij nu?
En ik liet het woekeren, mijn hoofd was er klaar mee en daarom vond ik dat alles klaar moest zijn.

Daardoor gaf ik ruimte aan deze gevoelens om te groeien.
Het ging aan mij knagen, diep van binnen.

En eigenlijk altijd op mijn zwakke punt word ik dan geraakt:

Jij, je bent niet geliefd!

Dat gevoel, dat geeft mij nog steeds erg veel innerlijke pijn.

Waardoor ik afgelopen weken, ja ik zal het eerlijk delen, weer ben gaan bijten op mijn lip.

Niet te stoppen lijkt die drang.

Mijn vriend hielp mij om er bewust van te zijn, op een lieve, subtiele maar duidelijke manier.

Toch wat ik ook deed, hoe hij hielp, het stopte niet.

Gisteren bad mijn vriend voor mij, nadat we eerst een heel mooi gesprek hierover hadden.

In gebed vroeg Hij of Jezus mij wilde helpen dit weer te overwinnen.

Maar ook om mij een blijvend gevoel te geven dat ik geliefd ben.

Het gebed het raakte mij, Zijn Geest raakte mijn hart.

Dat bracht mij in tranen!

Ook al faal ik, maak ik fouten, doe ik verkeerde dingen:

Ik ben geliefd!

Omdat Hij het kwade in mij overwonnen heeft, en mij telkens weer hersteld.

Wat heeft Hij een geduld met mij.

Dat kan alleen maar echte liefde zijn!

Op dit moment kan ik melden dat ik vandaag nog niet gebeten heb.

Dat maakt mij zo ontzettend blij!

Willen jullie voor mij mee bidden?