Doorgaan naar hoofdcontent

Gebed en geen reactie

Voor sommige dingen bid ik al heel lang.
En dan gebeurd het weleens dat ik er ongeduldig door word.
God weet toch dat ik bepaalde dingen niet zomaar aan Zijn voeten neerleg.
Waarom merk ik nou niets, waarom veranderd er nou niets, waarom voel ik nou niets?
Zo bid ik echt al heel wat jaren voor mijn moeder.
Toch is ze nog steeds ziek.
Ja ondanks dat ik geloof in een God die geneest, is mijn moeder d'r ziekte(s) er nog steeds.
Dat is soms lastig, en dan komen de waarom's bij mij omhoog.
Herkennen jullie dat?

Of zes maanden lang bad ik of God wilde zorgen voor recht in een onrechtvaardige situatie.
Ik behoorde te krijgen wat mij toekwam, maar dat kwam maar niet.
Inplaats van het zelf oplossen heb ik het los gelaten, in gebed bij Hem.
Maar wat duurde de zes maanden lang zeg!
En wat heb ik gemopperd, bang geweest, en wat voelde ik dat er mij onrecht aan gedaan werd.
Zonder dat ik zicht had op het einde.
Nu weet ik dat het zes maanden duurde, maar toen ik erin zat had ik geen idee.
Ik bleef bidden, maar voelde of zag niets veranderen.
Dat maakte mij soms tot een opstandig mens, diep vanbinnen.

Dat lijkt voor mezelf als ik het zo schrijf weer helemaal niet zo raar of erg.
Toch klopt deze houding niet.
Mag ik weten dat het anders is.
Op die momenten dat ik mij zo opstandig voelde durfde ik daarmee niet goed naar God.
Dat hield ik voor de mensen om mij heen.
Maar waarom?
Hielp dat?
Nou heel eerlijk, nee, het onbestemde gevoel van: waar is God als ik Hem nodig heb, dat bleef in mij.
Het knaagde aan mijn hart, het sprak door mijn gedachten en het beïnvloedde mij handelen.
Maar het lef om te zeggen:

Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?


Nee dat had ik niet.
Wie ben ik om dat tegen God te zeggen?
En dan al die mensen die telkens tegen mij zeggen: je bent niet alleen, God is altijd bij je!
Wat bracht dat mij telkens in conflict.
Ja ik weet verstandelijk wel dat Hij bij mij is.
En waarom spreek ik van een God die mij verlaten heeft?
Wie ben ik?
God heeft zoveel in mijn leven gedaan.
Maar echt, ik heb toch echt mijn momenten dat ik dit ervaar.
En zal ik dan eerlijk zijn?
Op dit moment zit ik weer in zo'n fase.
Mijn vriend en ik, we willen verder.
Maar er is nog iets uit het verleden, wat opgeruimd moet worden.
Letterlijk opgeruimd als in, verkocht.
Helemaal weg uit onze levens, want het hoort niet bij ons.
En, we kunnen niet verder zolang dit niet gedaan is.
Ik bid, hij bid, we bidden samen.
En ja we geloven allebei, God heeft een bedoeling met ons, en met deze weg.
Maar ik?
Ik word al weer opstandig, al zolang bidden, en er is nog geen resultaat.
God ziet u dit dan niet?
Dat waar ik heel lang al naar verlang, het ligt in het verschiet, maar het is nog net niet haalbaar.
Ik voel mij als het volk Israël in de woestijn, zo dicht bij het beloofde land.
Maar weer is er iets wat nog overwonnen moet worden voordat ze naar de Jordaan kunnen.
En ik doe hetzelfde als de Israëlieten, ik mopper en kan opstandig doen.
Ja ik weet dat er mensen zijn die zich dat bij mij niet kunnen voorstellen, maar geloof mij wees blij dat je het dan nog nooit gemerkt hebt.
Maar nu durfde ik te zeggen:

Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?


En ik kreeg geen antwoord, maar wel rust.
Vanochtend ging ik hardop bidden met mijn vriend.
Eigenlijk wilde ik niet, vroeg ik hem het te doen, maar van mij uit wat al lang geleden.
Samen bidden, en nu overviel het mij.
Geen tijd gehad om te bedenken wat ik God wilde zeggen, maar gelukkig wist de Geest de woorden wel.

Dank U Heere dat U aan het werk bent voor ons,
Ook al merken we het niet altijd.
Al voel ik het niet altijd, wil ik bedanken dat U voor ons bezig bent.
Wilt U mij vergeven dat ik koppig, opstandig en vooral ondankbaar doe.

Ja wat is de uitroep mooi uit Psalm 22!
Ik moedig je aan, als je dit gevoel ook heb, zeg het, spreek het uit naar God.
Vanuit je relatie, vanuit het weten, Hij is mijn God.
Ik verlang naar Hem terug.
Niet alleen om wat Hij doet, maar wel om wie Hij is.
Mijn Vader, die weet wat ik nodig heb!
Zolang wil ik Hem laten zien wat ik nodig heb, maar Hij weet het veel beter.
Het zijn voor mij lessen in geduld, lessen om mijn karakter te vormen.
Maar ook zijn deze momenten lessen in mijn relatie met God.
Juist in het donker mag ik namelijk herinneren, terughalen wat ik in het Licht heb ervaren.
Dankbaar en tevreden kan ik nu weer verder gaan.
Nu wil ik zeggen:


Ik zal volhouden en op U wachten. U zult mij uw vriendelijkheid en Uw liefde tonen, wat er ook gebeurt



Ken jij ook van die momenten, dat je opeens het niet meer voelt?
Dat je gaat twijfelen, of niet meer weet hoe verder?
Zeg dat maar eerlijk tegen God!
Ik weet niet waarom ik dat eerder niet durfde, misschien door hoe mijn beeld van God nog was.
Maar wat is het fijn om ook met dit deel van mij als persoon, van mijn leven, naar Hem toe te mogen.
Onze God kan het aan als we zo naar Hem komen.
Ik denk zelfs dat Hij ernaar verlangt.
Bespreek je gevoel niet alleen met mensen, maar veel meer nog met Hem!
Zullen we samen volhouden!?


"I stretch out my hands to you; my soul thirsts for you like a parched land. Selah" -Psalm 143:6:

Reacties

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Gezinsavond:Als de graan korrel niet sterft

Vandaag begonnen aan de voorbereiding naar Pasen met de kinderen. Eigenlijk wist ik niet zo goed waar te beginnen. Na wat rondlezen op het internet zag ik veel mooie dingen, voor nu gekozen voor Jezus die uitlegt dat een zaadje eerst moet sterven om vrucht te dragen. We lazen dit in Johannes 12:24 Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u:  Als de tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen, maar als hij sterft, draagt hij veel vrucht. De Heere Jezus legt hier uit, dat doodgaan niet een einde is. Als je een plantje wil laten groeien, dan moet je eerst iets zaaien. Dat wat je zaait zal eerst sterven, voordat er een plantje kan gaan groeien. Juist door dat sterven kan er iets nieuws komen. Iets goeds, iets moois. Jezus stierf Ze wisten hier direct dat Jezus gestorven was, dus Hij vertelde dit eigenlijk als voorbeeld over zichzelf. Dat klopt, want ik las even met hen het hele stukje. De Heere wilde Zijn volgelingen bekend maken dat Zijn tijd bijna gekomen ...

Mijn speciale meisje!

In 2014 deed ik mee aan de 10 dagen bidden en vasten. De eerste keer dat ik het meemaakte. Het was geweldig! Ik ging er heen gebukt onder veel zorgen. Financieel zat ik zwaar, vooral in mijn hoofd. Het viel mij heel hard om alles zelf te moeten doen. Daarbij zat ik niet lekker in mijn vel, er was zoveel wat ik verwerken moest. Helemaal naar werd het doordat ik ook medisch niet goed was toen ik weg ging. Ik had nierstenen. 10 Dagen daar genoten, met op de 3de dag hulp van het team omdat ik een koliek aanval kreeg. Maar daarnaast was er iets waardoor ik zichtbaar rijker naar huis ging. Heel veel dingen die gebeurd waren kon ik aan niemand laten zien. Op de 9de dag, ging Insalvation (de band die meespeelt bij deze 10 dagen) zoveel mogelijk kindjes van Compassion aan een sponsor helpen. Als je een kindje wilde sponsoren mocht je vinger in de lucht, en de bandleden gingen in vliegende vaart door de zaal om iedereen te voorzien. Ik ging weg met financiele zorg. En toch ging...

Davids strijd (Deel 4)

Houd dus moed daar stopte gisteren de blog mee. Nu gaan we daar verder. Blijf dichtbij God en gehoorzaam naar wat Hij van je vraagt. Dat is wat David deed. Overwinning  Wat verrassend, hoe David omging met zijn kudde, het had hem geleerd. En nu, nu voelt hij zich in staat om de strijd aan te gaan met een reus! Vol vertrouwen en vol moed gaat hij dat ook aan de koning uitleggen. Hoe wij omgaan met het ongeziene, met dat wat in onze ogen geen betekenis heeft. Het hoeden van de schapen, het eten geven aan de hongerige, het kleden van de naakten. Dat is wat bepalend is. Of dat we op durven te staan als iedereen wel kijkt, en als daar reuzen op het toneel verschenen zijn. Juist in de periode dat je het gevoel had niet mee te tellen, dan kan je God leren kennen. Hem ontmoeten en hem ervaren. Waardoor op het moment als het er toe doet, je weet, hoe je veilig bent in Zijn hand. Zodat je vol vertrouwen, nee niet alleen geloof, en niet alleen enthousiasme. Maar juist vo...