Doorgaan naar hoofdcontent

Spiegels

Ik zat net een stuk te lezen in Het Boek.
Wat een schitterend stuk en ik zag direct een beeld.
Wat sta ik toch vaak voor de spiegel.
Echt niet omdat ik mezelf zo mooi vind.


Spiegelbeeld


Dan draai ik eens rond en kijk eens goed.
Mijn oog, het valt altijd op dingen die beter konden maar helaas niet zijn.
Ik kijk naar het negatieve en als ik dat zoek in het spiegelbeeld, dan vind ik het ook altijd.
En ik hoor het vaak van andere vrouwen.
Terwijl als ik naar hun kijk, dan denk ik, wat ben je mooi eigenlijk!
Maar wat heb je aan mooi zijn als je kijkt naar dat wat je anders wilt?
Hier de tekst die ik las, en ik las het met dit bovenstaande beeld in gedachten:

Wij, gelovigen, hebben geen sluier over ons gezicht.
Wij zijn net spiegels, die het schitterende licht van de Here weerspiegelen.

Terwijl Zijn Geest in ons werkt, gaan wij steeds meer op Hem lijken.

Waarom kijken we nog in de spiegel?
We mogen zelf een spiegel zijn!
Er is geen sluier over ons gezicht, we zijn puur en ons zelf.
Maar durven we dat ook?
Want wat ik merk is het volgende.
Mensen die echt zijn, die puur en zichzelf zijn.
Daar zie ik een afspiegeling, er gaat kracht uit van iemand die er durft te zijn.
Wij als gelovigen, we mogen er allemaal zijn!

Hoe heerlijk, we laten nooit meer alleen ons zelf zien.
Wij mogen God weerspiegelen aan de wereld.
Dat is zo mooi om te weten!
Voor mij zo geruststellend.
Het maakt niet meer uit wat ik zie in de 'aardse' spiegel.

Waarheid


Het is toch veel belangrijker wat mensen om jou heen zien in jou, in mij.
Wij zijn de spiegel, maar wat zien mensen als ze naar ons kijken?
Is er in de spiegel een bron van zegen te zien?
Keer je gezicht naar het Licht, dan kan je het Licht weerspiegelen in de donkere wereld!

Daisies turning their delicate faces gathering the last bit of warmth and light as the brilliant artistry of the sun paints the sky to its slumber.:



Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…