Spiegels

Ik zat net een stuk te lezen in Het Boek.
Wat een schitterend stuk en ik zag direct een beeld.
Wat sta ik toch vaak voor de spiegel.
Echt niet omdat ik mezelf zo mooi vind.

Spiegelbeeld

Dan draai ik eens rond en kijk eens goed.
Mijn oog, het valt altijd op dingen die beter konden maar helaas niet zijn.
Ik kijk naar het negatieve en als ik dat zoek in het spiegelbeeld, dan vind ik het ook altijd.
En ik hoor het vaak van andere vrouwen.
Terwijl als ik naar hun kijk, dan denk ik, wat ben je mooi eigenlijk!
Maar wat heb je aan mooi zijn als je kijkt naar dat wat je anders wilt?
Hier de tekst die ik las, en ik las het met dit bovenstaande beeld in gedachten:

Wij, gelovigen, hebben geen sluier over ons gezicht.
Wij zijn net spiegels, die het schitterende licht van de Here weerspiegelen.
Terwijl Zijn Geest in ons werkt, gaan wij steeds meer op Hem lijken.

Waarom kijken we nog in de spiegel?
We mogen zelf een spiegel zijn!
Er is geen sluier over ons gezicht, we zijn puur en ons zelf.
Maar durven we dat ook?
Want wat ik merk is het volgende.
Mensen die echt zijn, die puur en zichzelf zijn.
Daar zie ik een afspiegeling, er gaat kracht uit van iemand die er durft te zijn.
Wij als gelovigen, we mogen er allemaal zijn!

Hoe heerlijk, we laten nooit meer alleen ons zelf zien.
Wij mogen God weerspiegelen aan de wereld.
Dat is zo mooi om te weten!
Voor mij zo geruststellend.
Het maakt niet meer uit wat ik zie in de 'aardse' spiegel.

Waarheid

Het is toch veel belangrijker wat mensen om jou heen zien in jou, in mij.
Wij zijn de spiegel, maar wat zien mensen als ze naar ons kijken?
Is er in de spiegel een bron van zegen te zien?
Keer je gezicht naar het Licht, dan kan je het Licht weerspiegelen in de donkere wereld!