Doorgaan naar hoofdcontent

Spiegels

Ik zat net een stuk te lezen in Het Boek.
Wat een schitterend stuk en ik zag direct een beeld.
Wat sta ik toch vaak voor de spiegel.
Echt niet omdat ik mezelf zo mooi vind.


Spiegelbeeld


Dan draai ik eens rond en kijk eens goed.
Mijn oog, het valt altijd op dingen die beter konden maar helaas niet zijn.
Ik kijk naar het negatieve en als ik dat zoek in het spiegelbeeld, dan vind ik het ook altijd.
En ik hoor het vaak van andere vrouwen.
Terwijl als ik naar hun kijk, dan denk ik, wat ben je mooi eigenlijk!
Maar wat heb je aan mooi zijn als je kijkt naar dat wat je anders wilt?
Hier de tekst die ik las, en ik las het met dit bovenstaande beeld in gedachten:

Wij, gelovigen, hebben geen sluier over ons gezicht.
Wij zijn net spiegels, die het schitterende licht van de Here weerspiegelen.

Terwijl Zijn Geest in ons werkt, gaan wij steeds meer op Hem lijken.

Waarom kijken we nog in de spiegel?
We mogen zelf een spiegel zijn!
Er is geen sluier over ons gezicht, we zijn puur en ons zelf.
Maar durven we dat ook?
Want wat ik merk is het volgende.
Mensen die echt zijn, die puur en zichzelf zijn.
Daar zie ik een afspiegeling, er gaat kracht uit van iemand die er durft te zijn.
Wij als gelovigen, we mogen er allemaal zijn!

Hoe heerlijk, we laten nooit meer alleen ons zelf zien.
Wij mogen God weerspiegelen aan de wereld.
Dat is zo mooi om te weten!
Voor mij zo geruststellend.
Het maakt niet meer uit wat ik zie in de 'aardse' spiegel.

Waarheid


Het is toch veel belangrijker wat mensen om jou heen zien in jou, in mij.
Wij zijn de spiegel, maar wat zien mensen als ze naar ons kijken?
Is er in de spiegel een bron van zegen te zien?
Keer je gezicht naar het Licht, dan kan je het Licht weerspiegelen in de donkere wereld!

Daisies turning their delicate faces gathering the last bit of warmth and light as the brilliant artistry of the sun paints the sky to its slumber.:



Reacties

Populaire berichten van deze blog

Moeder concurrentie

Wat is het een moeilijke tijd voor moeders

Ik spreek er vele, en ze zijn allemaal verschillend! Net als de kindjes die erbij horen trouwens. Wat ik vooral hoor, zie en opmerk is dat we het elkaar zo moeilijk kunnen maken. Het moederschap, het maakt ons kwetsbaar. Al te snel voelt iets als een aanval en schieten we de verdediging in. Dat is ook begrijpelijk. Je kindje(s) zijn je kostbaar. Ondanks de druk van de maatschappij, de vele taken die we op ons hebben tegenwoordig, is er iets wat niet veranderd is: (over het algemeen) willen we onze kindjes het beste geven!




Hoge doelenWe willen voor onze kindjes een goed leven, dat ze gelukkig zijn en dat ze echt kind kunnen zijn. Iedere moeder heeft hier een andere invulling voor. Maar vergeet niet, iedere moeder heeft ook andere middelen ter beschikking. Niet iedereen krijgt hetzelfde mee van huis uit. Soms is iets niet beschikbaar omdat er de financiĆ«le middelen niet voor zijn, iets wat we begrijpen. Maar het is ook vaak dat er een voorbeeld o…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Een liefdevolle schuilplaats

Kunnen degene die zich voor altijd ongeliefd voelen het verdragen om liefde te ontvangen? 
Dat is een vraag die mij diep raakt. Het doet mij terug denken, het maakt voor mij duidelijk hoe mijn leven veranderd is. Want wat voelde ik mij ongeliefd vier jaar geleden. Wat streed ik een eenzame strijd, waarbij liefdeloosheid het uitputtend maakte. Want het is echt waar, geliefd voelen, dat geeft je kracht. Ik weet nu dat het een innerlijke bron is waardoor je meer kan dan je werkelijk dacht. Maar wat was mijn bron leeg.

(Bron: desenio.nl)
Mijn bodemloze hart
Het was niet zo dat vier jaar geleden mijn omgeving mij niet lief had. Mensen gaven mij een knuffel, spraken vriendelijke woorden. Maar dat alles viel niet in aarde, het groeide niet. In mijn hart was het koud, donker en eenzaam. De liefde die gegeven werd? Het liet mij in elkaar krimpen, zorgde dat ik ging huilen, letterlijk door mijn benen zakte en mij geen raad wist. Mijn hart was kapot en alle liefde viel er dwars door heen. Het de…