dinsdag 31 januari 2017

Levenslessen van Abraham (deel 1)

Op zijn 75ste ging Abram op reis met zijn vrouw Sara en neef Lot. God zelf had tot Abram gesproken, met dat gesprek begint ook het verhaal Abram in de Bijbel.

God komt met een opdracht


God had tot Abram gesproken. Ga weg uit je land, verlaat alles van je eigen opgebouwde wereld. Laat los wat je bereikt hebt. En kom in beweging, achter mij aan. Volg mij! Ik zal jouw de weg wijzen naar een nieuw land. In dat land wil ik laten zien wat Mijn wereld te bieden heeft. Dit is de opdracht ook voor ons. Verlaat je oude leven, bekeer je, laat je oude leven los. Vertrouw en beweeg achter Hem aan. God zal je wijzen wat je doen moet. Abram had geen vaste woonplaats meer. Hij moest gaan waar God Hem wijzen zou. Al die tijd was God bij Hem. Ging Hij mee op reis, wees Hij Abram de weg. Nee je hoeft het niet meer zelf te bedenken, God, Hij heeft een geweldig plan. Een plan vol hoop. Maar, voor Abram, en ook voor ons is dat een plan vol zegen!




God zegent


Al in het eerste gesprek met Abram deelt God mee dat Hij Abram zal gaan zegenen. Dat hij Abram tot een groot volk zal gaan maken. Wat bijzonder dat God hiermee naar Abram komt. Hij koos Abram uit. Wij weten nu dat Abram lang zal moeten wachten. God beproefd Abram's vertrouwen hiermee. God beloofd ons ook veel, ook ons geeft Hij zegeningen. Niet altijd op het moment dat wij het willen. Soms moeten we wachten, dagen, jaren. Maar hoe vast is het vertrouwen op God. Wij hebben zoveel hoopvolle levenslessen waaruit we mogen zien: God doet wat Hij beloofd. Wanneer Hij zegen beloofd, dan zal die ook komen.


Abram's oplossing

Dan komt er een hongersnood in het land waar Abram was. Hij besloot op reis te gaan naar Egypte. Abram maakte een eigen plan voor het probleem wat er in zijn leven was ontstaan. En toen hij daarmee aan de slag ging, moest hij oplossingen blijven bedenken. Zijn vrouw Sara zou opvallen bij de Egyptenaren. Hij besloot haar te laten doen alsof ze zijn zus was. Dan zouden ze hem vast laten leven. Wat hij zegt komt uit, zelfs de officieren van Farao zien Sara en brengen haar naar het paleis. God zelf moest de vrouw van Abram gaan beschermen, Hij moest haar redden. Want Abram kon het niet meer. God trof Farao met zware plagen. Farao nodigde Abram uit en vroeg dan ook aan hem: Wat heb je mij aangedaan? Waarom heb je niet gezegd dat zij je vrouw is? Ja als handelt in het geheim, weet dan, God kan de waarheid bij anderen openbaren. Om mensen te beschermen, om duidelijk aan te geven waar het mis gegaan was. Zelfs Farao had dit door gekregen van God. Ook als wij denken dingen zelf op te lossen op een manier die niet helemaal leugen (Abram en Sara kunnen familie zijn zoals later in de Bijbel aangehaald word) maar het was ook niet helemaal waarheid. Ze waren man en vrouw. Een leugen kan geen veiligheid bieden, het is van het donker. God is van het licht, en alleen het Licht beschermt tegen het duister. Wandel en handel dan ook in het licht. Ook als dat jouw beproefd, weet dat God daar ook bij is, dat Hij voor jouw zal zorgen en er Hem niets ontgaat! Hij geeft om jouw, Hij koos jou, jouw leven is enkel aan Hem te danken. Zoals Hij ook in dit verhaal zelf Abram koos, zo kiest Hij jouw! Antwoord jij met beweging, met vertrouwen, met een moedigheid en standvastigheid?

Abram kiest voor vrede


Abram werd gezegend, en ook zijn neef Lot, dit zorgde al snel voor problemen onder de kuddes en hun herders. Abram zegt dan ook als antwoord hierop: Waarom zouden we ruzie maken? We zijn familie! Ja zo is het, waarom maken we ruzie? In kerkelijke families, in families qua bloedband. Is dat het voorbeeld wat we hier leren? Kom voor jezelf op, geef terug wat de ander je aandoet? Nee, ik zie hier dat Abram kiest voor vrede. Maar toch ook voor een duidelijke grens. Dit kon niet langer meer zo, dit moet stoppen. Weet je Lot, laten we allebei ons eigen gedeelte kiezen. En dan stelt Abram zich als minste op. Dat is je menselijke natuur, het wereldse in ons, loslaten hoor. Hij liet Lot als eerste kiezen. En Lot koos, het mooiste deel. Kwam Abram er toen op terug? Nee! Hij gunde Lot wat hij gekozen had. Lot koos met het menselijk oog, had geen hulp bij zijn keuze nodig. En wij? Hoe kiezen wij? Abram kreeg het andere en een zegen van God! Abram kijk eens goed om je heen. Al het land wat je ziet zal ik aan jouw geven voor altijd. En weer herhaalt God Zijn eerdere belofte, je krijgt zoveel nakomelingen als het stof van de aarde. Kies voor God en Zijn nieuwe wereld. Al is het nu in het aardse leven moeilijk, weet dan, je aardse leven staat qua duur niet in verhouding met het eeuwige leven dat ons te wachten staat. Maak geen ruzie, grenzen stellen mag maar geef de ander ruimte! Heb respect voor elkaar. Ga in vrede met elkaar om. 

Door (via computer) aan de rechterkant op het label: levenslessen, te klikken vind je eerdere geschreven levenslessen van mensen uit de Bijbel, of levenslessen die ik in mijn eigen leven heb geleerd. Neem gerust een kijkje! Zit er een les in dit stuk over Abram waar je herkenning bij voelt, of waar je iets mee kan? Ik vind het altijd erg waardevol om dat te mogen lezen. Voel je vrij om te reageren door hieronder een reactie achter te laten, op mijn facebook pagina (Schrijfgelukjes facebookpagina) of via de mail schrijfgelukjes@gmail.com!

maandag 30 januari 2017

Voor wie doen wij het allemaal?

Als de Heere naar ons leven, en invulling van ons christelijk leven kijkt, wat zal Hij dan zeggen? Is dat wat we doen, wel wat Hij wilt? Heel makkelijk kunnen we ook God voor ons eigen karretje zetten. Het voelt voor mij goed, dat zal van de Heere zijn. Maar welke motieven zitten er echt achter? Gisteren een hele mooie preek meegekregen waar ik in mijn gedachten nog mee bezig ben. En kwetsbare maar ook zo'n moedige voorganger, die Gods woord op zichzelf durfde toe te passen. Dat raakte mij ook, het hielp om hetzelfde te durven. Het Bijbel hoofdstuk dat gebruikt werd, was confronterend, een echte eye opener!

Opvoeder van Israël


Er werd gelezen uit Jesaja 1. Waarin Gods liefde voor Israël zo krachtig getoond word. God heeft Israël opgevoed, de juiste weg gewezen. Als een geduldige Vader altijd omgezien naar Zijn volk. Maar ze komen tegen Hem in opstand. Ze offeren wel, ze vieren de feesten wel, maar voor wie? En wat doen ze verder, voor God is het een schijnvertoning geworden. God zelf zegt: Ze hebben mij verlaten. De tempeldiensten, daar zien wij als mensen niets anders aan. Maar God zelf zag het wel! Zijn wij op zondag anders dan de rest van de week?  Zijn oordeel was duidelijk, helder. Het is en was Zijn liefde voor Zijn volk dat Hij zo eerlijk en duidelijk tot hen sprak. Want als je van mensen houd dan geef je daar alles voor. God zelf gaf zelfs Zijn eigen Zoon, vele jaren later. Hij wilde ze terug op de rechte weg leiden. En zachte handen, voelen voor ons fijn, maar die zorgen meestal niet voor verandering in ons leven. God greep in vanuit liefde.




Opvoeder van ons?


Wat zeggen de woorden van God, die we lezen in Jesaja tot jou en mij? Of nog scherper gevraagd: Hoe zou God tegen ons spreken? We doen van alles onder Gods vlag. Het valt mij de laatste jaren op dat onder Gods kinderen geregeld 'familieleden' moeten lijden door onze Gods ideeën. Hoe makkelijk stappen wij op Zijn troon en durven we wel niet tegen anderen te zeggen, dit is wat God wil, vind, denkt, voelt? Als ik naar mezelf kijk dan weet ik hoe ongeduldig ik soms ben. Wanneer ik iets voel of wil, dan kan ik daar voor gaan. Met hele goede bedoelingen overigens, en vaak kan ik het voor mezelf wel staven vanuit de Bijbel. Maar wat zegt God? Ik wil bouwen aan Zijn koninkrijk, op een manier die de vuurproef kan doorstaan. Dat is veel pittiger als de proef waaraan ik mijn belangen/motieven onderwerpt. Wat blijft er over na de vuurproef, wat zal blijven bestaan? God wil geen offers, geen gedrag van de buitenkant. Het diepst verlangd God naar ons hart. Naar jou hart en dat van mij! Wat Hij wilt is dat we Hem volgen, dat we niet voor Hem uitrennen. Maar veilig geborgen achter Hem aan gaan, zodat Zijn Geest voor ons de weg kan bereiden. Mag Hij mij en jou de weg wijzen? Mag Hij ons geestelijk opvoeden?

Was je, reinig je en vermijd al het kwaad.
Dat is wat mij zo verdrietig maakt.
Zogenaamde offers vervagen bij alle misdaad.
Je hebt je Vader in Zijn hart geraakt.


Was je, reinig je en verander je leven.
Hoe kan je tegenover mij recht staan?
Kijk het bloed blijft aan je handen kleven.
Het is tijd om een nieuwe weg in te slaan!


Was je, reinig je en wanneer je luisteren kan.
Zal ik je met het beste zegenen.
Dan ontvouw ik over jouw Mijn nieuwe plan.
Ja Ik zal jouw dan gratie verlenen!





dinsdag 24 januari 2017

Levenslessen van Noach

Weer een nieuw deel in de serie levenslessen. Vandaag wil ik nadenken over wat wij kunnen leren van het leven van Noach. Dit Bijbelverhaal heeft mij altijd al aangesproken. Want wat is er veel in te vinden. In Genesis 6 beginnen we van Noach te lezen. Nadat God eerst spijt krijgt, spijt dat Hij mensen gemaakt had. En dan die zin: En Hij voelde zich diep gekwetst. Onze God heeft gevoel. De schepping, de aarde, de mensen we gaan Hem aan het hart. En Hij zag hoe alles stuk gemaakt werd en daarom wilde Hij de mensen en al het vee van de aarde weg vagen. Dan zou die ellende stoppen. Totdat Gods oog Noach ziet. Noach alleen vond genade bij de HEER. Les één is eigenlijk dan toch, als God nu rond kijkt, naar hoe wij de wereld stuk maken, vind jij dan genade in Zijn ogen?

Hoe vind je genade?


Noach was een rechtschapen man, de enige die in zijn tijd een voorbeeldig leven leidde. Maar het dat was niet het belangrijkste. Dit kleine stukje maakt verschil: Hij leefde in nauwe verbondenheid met God. Eerder in de Bijbel vinden we dit al één keer, Henoch leefde in nauwe verbondenheid met God. Aan zijn leven kwam een einde doordat God hem wegnam. En nu weer een man, die leeft, verbonden met de HEER. Je leven verbonden weten met Hem bied hoop. Uitzicht dat God je ziet en bij je is. Ken jij iets van verbonden zijn met de Heere? Dat is de weg waarin genade te vinden is!

God spreekt

Wanneer God ziet dat de aarde verdorven en vol onrecht is, dan denk ik als eerste, hoeveel anders is het nu eigenlijk? Hoe erg was het toen? God ging tegen Noach spreken, Hij deelde Zijn plannen met Noach en sloot met hem een verbond. Je moet de ark in gaan samen met je vrouw en je drie zonen en de vrouwen van je zonen. Van alle dieren neem je mee, precies zoals ik je aangeef. God bied redding voor Zijn geliefde zoon Noach, en door Noach komt er redding voor zijn hele familie, voor de dieren die leven. Noach hoorde de stem van God, en hij deed alles zoals God had opgedragen. Noach gaf gehoor aan zijn roeping. Een ark bouwen, zo groot, op het land. Het koste hem jaren, van timmeren en ondertussen mensen oproepen om zich te bekeren van hun wegen. Hoeveel jaren, daar is wat onduidelijkheid over, maar ik vind dit niet de ruimte om daar op in te gaan, het doet niets af van het vertrouwen dat Noach toont. Hij hoort de stem van God, en gaat aan de slag. Dat is wat de Bijbel mij aan informatie geeft, dat is wat God vraagt. Van Noach voor zijn redding, maar ook van ons, voor onze redding. Durven wij te gehoorzamen, als de hele wereld ons bespot en voor gek verklaard. Bouwen wij aan onze redding? Of doen we liever mee met de wereld. Zo een beetje half half werk. Ja God ik weet het, ik ga echt bouwen, maar ik zie nog niets wat op regen lijkt. Hebben wij vertrouwen genoeg om direct en blij te gehoorzamen zonder dat we iets zien? Noach wel, hij bouwt en zorgt daardoor, dat wij nog leven kunnen!

ark

Op Zijn tijd


God roept Noach op tijd, Hij weet hoelang Noach nodig heeft om te bouwen. Zeven dagen voordat de vloed en regen zal komen zegt God tegen Noach, ga de ark in, neem de dieren die Ik je verteld hebt mee. Maar ook je vrouw, je zonen en de vrouwen van je zonen. Ga de ark in, want ik heb gezien dat jij als enige van deze generatie rechtschapen bent. God is duidelijk en verteld tegen Noach, veertig dagen en veertig nachten zal het regenen, dit zal alles van de aardbodem weg vagen. Op de juiste tijd komen de dieren, gaan Noach en zijn hele gezin de ark in. Wat een boodschap is dat. Wat een dubbel gevoel zal dat geven. Een diep verdriet van alles wat verloren gaat. Maar tegelijk wat een diepe dankbaarheid van redding. Heb jij die dankbaarheid weleens gevoeld. Als je ziet hoeveel om jou heen verloren gaat, terwijl God laat weten genadig naar jou te kijken. Dat God jou door Jezus die aan het kruis ging, jouw ark, redding bied. Dat gevoel dat voelt alsof je de enige bent die Gods oog gevonden heeft met genade. Dat is zo bijzonder van God. Want ik weet dat er meer zijn, dat God tegelijk naar iedereen omziet, maar toch voelt het alsof God er speciaal voor mij is. God is op tijd, voor Noach en Hij is ook op tijd voor jouw. Durf jij te geloven dat het kruis (jouw ark) redding bied? 


Oefenen van geduld


 Toen God weer aan Noach dacht liet Hij op Zijn bevel een wind over de aarde waaien, zodat deze weer drogen kon. De ark van Noach vond weer vaste grond, boven op de berg Ararat. Veertig dagen later deed Noach het venster open, hij liet een raaf uit. De raaf was vond geen rustplek, hij bleef heen en weer vliegen. Geeft ook iets weer van ongeduld. Terwijl God gezorgd had voor een goede plek, vond de raaf, maar eigenlijk ook Noach, geen rust. Het gaat heen en weer, totdat de aarde droog is. Daarop liet Noach een duif uit, om te zien of het water al verder gedaald was. Maar deze duif kon nergens een plekje vinden en kwam terug in de ark. Het geeft mij het beeld dat de duif wist waar hij het (nu nog) zoeken moest. De duif, in mijn beleving staat voor vrede, en het lijkt alsof deze duif er vrede mee had nog in de ark te moeten blijven. Zeven dagen later liet Noach deze duif opnieuw los, en s'avonds keerde deze terug met een olijfblad in de snavel. Voor mij geeft dat een teken van dus en vrede maar ook van nieuwe hoop. Toch moest Noach wachten, God sloot de deur en Hij opent deze ook weer. Hij spreekt opnieuw tot Noach en zegt: Ga de ark uit. De roeping voor Noach is heel duidelijk, toch is het lastig om te wachten op Zijn tijd. Het gaat om geduld en gehoorzaamheid aan Hem. Dit is een les voor mij, omdat ik de neiging heb om Hem vooruit te rennen, terwijl Hij zegt: Blijf maar veilig achter mij, daar ben je veilig, dan van Ik de klappen op. 


Zijn trouw


Toen Noach naar buiten ging met alles wat in de ark was, bouwde hij een offer voor de Heere. De geur van deze offers bereikte de Heer en Hij zei bij zichzelf: Nooit meer zal ik de aarde vervloeken vanwege de mens, want alles wat de mens uitdenkt, van zijn jeugd af aan, is nu eenmaal slecht. Nooit weer zal ik alles wat leeft doden, zoals  Ik nu gedaan heb. God zegende Noach en zijn zonen. God sloot een verbond, met Noach en zijn zonen maar ook met al hun nakomelingen, dus ook met mij: Nooit weer zal alles wat leeft door het water van een vloed worden uitgeroeid, nooit weer zal er een zondvloed komen om de aarde te vernietigen. En dit zal voor alle komende generaties een teken zijn: Ik plaats een boog in de wolken. Telkens wanneer Ik die boog in de wolken zie, dan zal ik denken aan Mijn verbond met jullie en met al wat leeft. Een eeuwigdurend verbond. God die mij een teken geeft. De regenboog! Vol kleur, vol hoop maar ook vol kracht. Wat een genadig God heb ik. Dat Hij door Noach te redden heeft gezorgd dat ik nog leef, en niet een leven vol hoop, maar een leven met een God die elke dag opnieuw Zijn trouw toont! Wanneer het donker is, ga dan eens op zoek naar Zijn boog in jouw leven, hoe heeft Hij jouw Zijn trouw laten zien?


maandag 23 januari 2017

Hou vast in een donkere wereld

Er is zoveel ellende in de wereld, dat het kan voelen alsof het steeds donkerder word. Een wereld in nood. Waar het nieuws gevuld is met telkens nog afschuwelijker nieuws. Maar waar heel veel vreselijk nieuws ons al niet meer lijkt te raken. We wennen aan het duister om ons heen. Wat doet het ons? Voel je de onzekerheid van deze tijd? Heb jij ook vragen over al die ellende in de wereld?

Een wereld van onzekerheid



De schrijver van Klaagliederen zag het wel! Het drukte hem neer en het greep hem aan. Zijn stad, Jeruzalem, verwoest. Geen feesten meer in de tempel, geen stoet mensen meer op weg naar de stad Jeruzalem. Verlaten, verbannen, kapot, veracht. Hoe kan een prachtige stad als Jeruzalem, de stad van Gods volk zoiets nu overkomen? De schrijver van klaagliederen weet het en schrijft: Jeruzalem heeft zwaar gezondigd, en is nu een bespotting geworden. Hoeveel steden in de wereld zijn verwoest? Hoeveel mensen lijden als ze denken aan de plaats waar ze gewoond hebben en zien hoe het daar nu aan toe gaat? Maar ook hoeveel mensen zijn bang waar het met hun land heen gaat?! Denk je dat ook weleens? Wanneer stopt dit? De wereld laat steeds meer zien wat er te verwachten is als je erop bouwt. Onzekerheid. Wat er nu is kan morgen weg zijn! Als je zo kijkt naar het donker van deze tijd dan kan dat moedeloos maken.  Wat is nog jouw lichtpunt?





Het licht van Klaagliederen



Klaagliederen bevat zoiets moois! De schrijver neemt ons mee in alle ellende die hij ervaart, duidelijk omschreven:  verkrachtingen, baby's en kindjes die sterven in de armen van hun moeder, oud en jong werd gedood door het zwaard, mensen worden meegenomen als slaven. Afschuwelijke dingen net als nu in onze wereld de meest afschuwelijke dingen gebeuren. Maar de schrijver neemt ons ook mee naar iets anders. Naar het Licht en naar dat wat ook nu, terwijl dat iedereen onzeker kijkt naar wat Trump gaat doen, voor ons een hou vast kan zijn! Is dit ook jouw hou vast, een licht in deze donkere wereld:

En toch!


Toch geef ik de hoop niet op, want hieraan houd ik vast: Genadig is de HEER, wij zijn nog in leven! Zijn ontferming kent geen grenzen. Elke morgen schenkt Hij nieuwe weldaden, veelvuldig blijkt Uw trouw! (Klaagliederen 3: 21-23) Dit is wat ervoor zorgt dat de schrijver van Klaagliederen stand houd als hij ziet hoe zijn wereld stuk gegaan is. Waar ga jij heen met jouw kapotte wereld? Wat geeft jouw dan nog hou vast?



(Deze blog is geïnspireerd door DS de Bruijn die gistermiddag voorging in mijn kerkelijke gemeente)

zondag 22 januari 2017

Gezin om de Bijbel: Als broers samen wonen

Afgelopen weken hebben mijn man en ik dingen besproken en in de Bijbel gezocht, wat kunnen we gebruiken voor de gezinsmomenten. Dat was interessant. We hebben wat mooie onderwerpen gevonden rondom opvoeding en gezin, maar toch zeker ook Bijbels gerelateerd. Vandaag ging het over het samen leven als broers, hoe heerlijk dat is en hoe God dit zegenen zal.

Gezinsdoel


Als wij als familie, als broers en als zussen om elkaar geven. Het is fijn als je leeft in een gezin waar je om elkaar heen staat. Waar andere omzien naar jouw als mens. Je kwaliteiten zien en je daarin opmerken. Maar ook zeker je grenzen kennen en die respecteren. Als je op die manier met elkaar leeft, en niet meer alleen voor jezelf, dan heeft dat hele grote invloed. Het is wel iets wat heel moeilijk is. Want om dit te doen moet je dus echt naar andere mensen kijken, hun in de gaten houden en ook onthouden wat je hebt opgemerkt. Maar hoe mooi is het, en hoe heerlijk leeft het. Dit is iets waar we telkens weer opnieuw mee kunnen beginnen, met vallen en opstaan. Maar telkens met dit doel voor ogen, we willen in liefde samen leven.

Ik las hierna uit Psalm 133

Zie, hoe goed en hoe lieflijk is het dat broeders ook eensgezind samenwonen.

Het is als de kostelijke olie op het hoofd, die neerdruipt op de baard, de baard van Aäron, die neerdruipt op de zoom van zijn priesterkleed. Het is als de dauw van de Hermon die neerdaalt op de bergen van Sion. Want daar gebiedt de HEERE de zegen en het leven tot in eeuwigheid.


 Zegen


Daar gebiedt de Heere Zijn zegen en het leven tot in eeuwigheid. God zal het zeker zegenen als wij, met elkaar ons best doen, samen met Hem. Want alleen met Hem is dit mogelijk. Elke keer wanneer het goede gedaan word ervaar je dit ook diep in je hart. Want als je iets doet wat iemand niet zo fijn vind, dan zijn er twee die zich van binnen naar voelen. Degene die het aangedaan werd, maar ook degene die dit deed. Daar begint het heerlijke leven, het gezegende leven en het eeuwige leven van God al. NU! Bij elke keer als we doen wat God van ons vraagt. Dat wat Jezus voor ons als voorbeeld gaf. En niet altijd lukt dat, maar dan mogen we het goed maken, vergeving vragen. Wat dan zo mooi is.... Dan mogen we met een schone lei opnieuw beginnen. Ook dat is samen leven.

Hierna hebben we een werkje gemaakt met alle 5 de kindjes. Alleen de kindjes van Petrina mogen op deze blog en dat willen ze ook graag.




Hier de werkjes, gevonden op: geloven is leuk



Je kunt nog meer momenten dat wij, bekijken van ons gezin om de Bijbel, via de volgende klikbare link: Gezin om de Bijbel

vrijdag 20 januari 2017

Week van gebed: Samen bidden

Weten dat anderen horen wat je aan God vraagt, of hoe je tegen Hem praat kan best kwetsbaar voelen. Dit is iets wat ik heel vaak hoor en merk om mij heen. Soms word ik dan verrast bijvoorbeeld door iemand uit mijn kerkelijke gemeente, die ook naar de School of Worship gaat, die dan hoort dat er zorgen zijn en vraagt: Mag ik met je bidden? Of als ik samen met een vriendin gesproken heb, die het moeilijk heeft en veel strijd ervaart, dan sluiten we samen af met een gezamelijk gebed. Wat ik merk is het volgende: Wat is het opbouwend om voor elkaar te doen.

Kwetsbaarheid


Kwetsbaar zijn, jezelf durven tonen is iets wat niet vanzelf gaat. Van de week omschreef ik bij een collega blogger (Chiel Voerman ) hoe ik kwetsbaarheid zie, dat wil ik hier ook delen:

 Kwetsbaar zijn is voor mij een arena ingaan zonder van tevoren te weten of je het ga winnen. Het is weten dat je geraakt kan worden maar toch moedig de weg gaan. Het is jezelf durven zijn met vallen en toch weer opstaan. Het enige waardoor je echt kan delen van je hart. Niet alleen je winst en je kracht vertellen maar ook de moeite kunnen en durven te laten zien.

Ik denk dat dit bij bidden, samen bidden ook geld. Het is een intiem iets, tussen jouw en God. Niet iedereen is zo dat ze dit vrij durven te tonen aan anderen. Kwetsbaar zijn het is durven, het is moed tonen. Bij samen bidden is het denk ik ook een patroon doorbreken. Veel hebben toch niet geleerd om hardop te bidden. Je gebed was iets tussen jou en God en als je wel hardop bad dan waren het vooral de formulier gebeden. Dat was veilig, dat is 'goed' en dat lukt. Misschien lukt het wel juist omdat het niet van 'jezelf' komt.


More Than Holding Hands....,Joining hands, Joining Love, Joining Hearts and, Joining Souls!:

Vertrouwen


Samen bidden schept een band. Je weet dat, wanneer iemand hardop bid, iemand zich kwetsbaar opstelt en durft te delen. Dat is iets moois en iets om te koesteren. Gebed is een belangrijke sleutel, maar ook iets wat verbinding kan maken. Wanneer ik hardop bid met anderen, dan voel ik de kwetsbaarheid ook. Dan herhaal ik in mijn hoofd dat het veilig is. Want God geniet als ik bid, en bij Hem kan ik niet verkeerd bidden. Gebed doe ik in eerste plaats voor Hem en naar Hem. Dit voor mezelf te herhalen, geeft mij vertrouwen. Het is een grens overstappen, de eerste keer met iemand bidden. Mijn man en ik doen het ook, en het is zo krachtig, zo intiem samen te zijn bij en met God. Het verbind en geeft ook vertrouwen. Vertrouwen in elkaar, met elkaar en met God. Het is ook een manier van je hart open stellen voor de ander. Uiteindelijk zijn we daarvoor gemaakt. Om verbonden te zijn met elkaar, want God zag dat het niet goed was dat de mens alleen is. Ook in gebed kan je verbinding zoeken bij elkaar, om elkaar tot steun te zijn of om samen je leven met Hem te delen. In de week van gebed wilde ik bij bidden stil staan, deze week werd ik bij het belang van samen bidden bepaald. 

Wat is jouw ervaring met samen bidden? Deel deze gerust, dit kan onder deze blog/via de mail schrijfgelukjes@gmail.com of op mijn facebook pagina Schrijfgelukjes facebookpagina. Het is mooi om hier (met respect) over te spreken met elkaar. En weet: Bij God is er geen goed of fout, Hij kijkt ernaar uit dat je met Hem durft te delen!

donderdag 19 januari 2017

Geliefd kind van God (3)

Op de middelbare school had ik een leuk vriendinnen groepje, ik was 14 toen ik bij één van die vriendinnen ging logeren. Zij was jarig en woonde wat verder van school en met nog een paar meiden gingen we haar verjaardag vieren. Nou dat was 1 groot feest, zo gezellig. Het was ook echt een uitje, wat een nieuwe omgeving. s'Middags kregen we een leuk idee. Wat nou als we een paar jongens bellen om te vragen of ze vanavond ook komen. Je weet hoe dat gaat, een hoop gegiebel en gezenuwpees later zaten we met z'n allen te wringen rondom de telefoon. De jarige vriendin zou wel iemand bellen die bij haar op cathechesatie zat. En ja hoor ze vonden het wel leuk. Vanaf dat moment was het een heel ander feestje en waren we met hele andere dingen bezig, maar wat was het achteraf gezien hilarisch. Die avond waren haar ouders er ook bij en hebben we heerlijk gekletst. Ik raakte erg aan de praat met een jongen. De vader van mijn vriendin zij nog dat word nog weleens wat met jullie. Maar eigenlijk keek ik nog helemaal niet op die manier naar jongens. Was daar niet mee bezig. Het enige waar ik mee bezig was dat was: het is gezellig. Op tijd werden de jongens weer eruit gebonjourd en gingen we met z'n allen naar de kamer van mijn vriendin om nog na te kletsen. Wat was dit een belevenis voor ons. Die avond al kreeg ik een smsje.

Vraag waar ik niet op rekende


Dat smsen bleef, het was de jongen waar ik zo mee in gesprek geraakt was op de avond.We kletsen wat af, twee weken later vroeg hij of ik iets met hem wilde gaan doen. Dat gebeurde ook. Na een paar keer kwam ook eens bij ons thuis, 50 kilometer naar mij toe ondanks de sneeuw.Hij belde bij ons thuis aan en vroeg of Petrina hier woonde, mijn vader zei: nee die woont aan de overkant. Ik vergeet het nooit, Echt mijn vader die maakt graag grapjes, ik zie hem nog naar de overkant lopen. Wat hebben we daar later om gelachen! In februari, en echt vreselijk koud, gingen we naar Scheveningen. Ik vind het zo heerlijk om langs de zee te lopen. Dan kan ik zo lekker al mijn gedachten los laten en genieten van de geur, het geluid en de ruimte. Daar vroeg hij of ik zijn vriendin wilde zijn. De vraag overviel mij en ik wist mij er geen raad mee. Ik vertelde ook dat ik zo niet naar ons gekeken had. Dat was prima en zo gingen we eigenlijk gewoon verder. Gewoon leuk. Niet lang daarna vroeg hij het nog een keer. Maar nog steeds wist ik het niet. Vooral omdat ik, misschien een heel serieus meisje was, en ik niet wist wat je nou moest voelen. Ik had geen flauw idee. Mijn beeld van relaties en vriendschap was nog al vreemd gekleurd door dingen die ik meemaakte. De derde keer kwam de vraag of ik zijn vriendin wilde zijn. Omdat het gewoon wel gezellig en leuk was, en omdat het niet vreselijk was maar dat ik het naar mijn zin had zo samen dingen doen, dingen doen die ik alleen niet durf, zei ik ja.

Ik kreeg een nieuwe familie


Door die keuze kreeg ik er een hele nieuwe familie bij. Dat was zo leuk, mooie mensen en mooie ervaringen opgedaan. De eerste keer ontmoette ik direct ook zijn hele gezin tegelijk op de verjaardag van zijn broer. Ik was er in 1 x gelijk doorheen. Grappig, het is al zolang geleden. Ik weet nog dat hij kleine nichtjes had, waarvan 1 nu ook moeder is geworden. Het was een tijd vol nieuwe ervaringen, van uitzoeken wat is vriendin zijn. Maar ook van school, van werken bij mijn vader in de winkel. Het leven zag er gevuld uit maar had ook haperingen. Er waren ook moeilijke dingen die ik meemaakte, dingen die anders gingen. En juist in deze fase begon ik dit te merken. Omdat er een referentie gezin/familie was. Na mijn middelbare school schreef ik mij in bij een vervolg opleiding voor onderwijs assistente. Maar na gesprekken met mijn vriend besloot ik een ander pad te kiezen. Als ik na de middelbare school fulltime ging werken bij mijn vader dan konden we eerder trouwen. Ik trok mijn inschrijving terug en meldde mij af voor de studie. Daar ging ik heerlijk in de winkel werken. Leuk zo bij de mensen, dat sociale en bezig zijn met verbinden met anderen dat hoort wel echt bij mij. 


Een eigen leven


Op mijn 18de vonden we een leuk huisje, tussen het huis van mijn ouders en zijn ouders in. Een dorp waar we direct toe aangetrokken voelde. Een huisje, een kabouterhuisje volgens mijn schoonmoeder. Het werd flink verbouwd en ondertussen gingen we onze bruiloft voorbereiden. Alles wat moest, en zoals het hoorde. We gingen belijdenis doen, want ja dat hoort voor het trouwen. We maakten een afspraak met de dominee die ons zou gaan trouwen en hadden een gesprek. Omdat het zo hoort. Maar de enige ervaring was nog steeds: dat God zich zichtbaar maakte in mijn leven op mijn 12de. De relatie met God was niet verder gekomen. Mijn leven was zo vol geworden, ik had geen tijd voor de Bijbel, voor gebed of ontdekken wie God was. Alle keuzes maakte ik zelf, gewoon op mijn gevoel. En het voelde zo goed! Ik ging trouwen, had een man gevonden en ik voelde mij zo rijk. Alles kwam goed. Nu kon ik mijn eigen leven opbouwen. Op mijn 18de, alleen had ik geen idee wat het allemaal in zou gaan houden. Ik zei ja, maar wist ik eigenlijk al echt waarop? Inhoudelijk wist ik wel wat een huwelijk inhield, maar hoe dat in de praktijk ingevuld kon worden, nee daar had ik nog geen idee van. Ik wilde gewoon voor altijd bij deze man zijn, want het was prima en gezellig samen.


In deel 1 van deze serie kan je lezen hoe God zichzelf zichtbaar maakte voor mij, je kunt deze lezen door de volgende klikbare link: Geliefd kind van God In deel 2 ben ik verder gegaan, ik zat op de middelbare school en mijn wereld veranderde, je kunt hierin lezen wat dit met mij deed: Geliefd kind van God (2)

woensdag 18 januari 2017

SchrijfBijbel Genesis 11

Gisteren gewerkt aan het stuk van Genesis 11. De torenbouw van Babel en de spraakverwarring. Zo vaak lopen we hier nog tegen aan. Dat wanneer we als mensen met elkaar van alles willen, toch soms niet dezelfde taal lijken te vinden, elkaar niet begrijpen. Dit kan zorgen voor miscommunicatie en nare situaties. Hoe zou dit geweest zijn toen. Iedereen sprak dezelfde taal, kon samenwerken. Maar juist daardoor besloot God dat het anders moest, want omdat de mensen zo goed met elkaar konden communiceren dachten ze dat ze konden op klimmen tot God. En opeens verspreidde God alle mensen over de aarde, doordat Hij ieder een andere taal liet spreken. Wat moet dat ingrijpend zijn geweest. Als ik bedenk hoe ik mij voel wanneer ik niet begrepen word, dan kan dat pijnlijk of vervelend zijn. Maar het kan best zijn geweest dat mensen die van elkaar hielden, die een band met elkaar hadden, toch een andere taal gingen spreken. Ik heb de toren van Babel getekend. Aan de andere kant twee spelende kinderen.



Elke dag weer ben ik zo dankbaar dat God naar aarde wilde komen om ons te redden. Want opklimmen tot waar Hij woont, daar zijn wij mensen veel te nietig voor. Maar zo diep als de drang zit om aan Hem gelijk te zijn, zo diep zit Zijn liefde voor ons, voor jou en mij! We hoeven geen toren meer te bouwen naar de Hemel. Het enige wat nodig is, is buigen voor het kruis. Want daar geknield, zal steeds meer duidelijk worden wie wij mensen zijn en wie Hij is. Dat offer, dat geschenk dat Hij voor ons naar de wereld bracht, wij kunnen het niet uit de Hemel halen. Het klopt op jouw deur van je hart. En in jouw hart daar hoeft het niet gezellig of mooi te zijn. Als je maar thuis geeft en de deur opent. Inplaats van druk bent met andere, ongetwijfeld mooie of goede dingen. Want als Hij binnen komt zal Hij de maaltijd met je houden. Wat doe jij? Klim je naar de Hemel? Of sta je toe dat een stukje Hemel op aarde zichtbaar word?

maandag 16 januari 2017

Niet gemaakt om slachtoffer te zijn

In mijn leven is veel gebeurd,  is er veel ellende over mij heen gekomen. Vreemd genoeg merkte ik, wanneer dit speelde, er niet zo heel veel van. Eigenlijk automatisch ging ik in overlevingsstand. De dingen die ik meemaakte waren al zo heftig, dat bewust ervaren/voelen en verwerken helemaal niet kon. Dan had ik het niet gered. Nee doorgaan en er elke dag weer opnieuw het beste van maken. Dat was mijn manier, altijd maar zorgen dat ik mij aan de normen hield. Zodat er niet naar mij gewezen kon worden. Dat alleen al was zwaar. Dan te bedenken dat er alsnog naar mij gewezen werd en hoe.... Ja dat was heftig! Maar pas toen ik uit dat leven bevrijd was, pas toen merkte ik hoe erg het was. Ik voelde mij leeg, op, gebruikt.


Onder een dikke deken


Ik voelde mij slachtoffer, slachtoffer van mensen waar ik van hield, maar eigenlijk nog veel meer slachtoffer van het leven. Opeens drong het door hoe erg de voorgevallen situaties waren, wat er mij was aangedaan. Hoe alles mij overkwam, en wat ik ook had gedaan? Het had de situatie niet veranderd. Wat een onrecht! Het maakte mij verdrietig, boos en het sloeg mij lam. Zolang ik in deze fase zat, kon ik niks. Toen stortte alles in mijn wereld in, ik zat te huilen in de auto want ik wist niet meer hoe hij gestart moest worden. De dag erna deed mijn navigatie het niet en ik ging daar zo hard van huilen omdat ik er geen raad mee wist. Zelfs dat lukte mij niet, alles zat tegen. Alles was tegen mij en het was zo erg! Nu klinkt dit heel vreemd misschien in jullie oren. Maar dit was echt voor mij zo'n donkere en enge tijd. Dit had ik nog nooit ervaren, terwijl het toen juist allemaal voorbij was. Het was echt een deken die over mij heen kwam, waar ik mezelf een weg door moest vinden en mocht leren, aan de andere kant van de deken is het licht. Het is prima, die deken, maar eronder stik ik. Toen ik opbelde naar mijn werk werd er heel begripvol gereageerd. Dat was een steun voor mij, dat deed zo goed. Ik mocht hele dagen thuis blijven en ja de eerste week deed ik dat. Hele dagen sliep ik, mijn lichaam was zo moe van het overleven. Ik verstopte mij onder die deken van alle ellende van mijn leven. Dat leek toen nog veilig.


Belangrijke les


Na die week had ik een gesprek met de arbo arts, advies was heel duidelijk, langere tijd niks doen. Ik heb toen uitgelegd dat dit voor mij niet zou werken. Lange tijd onder de dekens liggen, ja het lokte echt wel. Maar, ik had iets geleerd die week. Ik wil niet voor altijd onder die deken blijven. Ik accepteer dat ik mij zo voel en dat mag, maar ik wil wel bezig blijven, mijn wereld groter houden als mijn bed en iets doen. Zodat ik mijn geest, dat zich slachtoffer voelde kon overtuigen: Nee dit is niet alles wat ik ben! Ik ben ook nog..... En dan wat waardevolle dingen daarachter kon zetten. In overleg heb ik lange tijd alleen de ochtenden gewerkt, zodat ik na mijn werk kon eten en mijn bed in kon duiken. De rust pakken die mijn lichaam nodig had, maar ook de contacten omarmen die mijn sociale welzijn nodig had.


Gevangen in mezelf



Ik heb hard gewerkt in de periode dat ik voelde dat die deken kwam. Later leerde ik dat het ook wel een rouwkleed was, om dat wat niet mocht zijn, dat wat ik gemist had. Maar waarom zou ik het mezelf blijven ontzeggen? Het hielp mij om dingen die ik nooit had gedaan, nooit mocht of altijd had gemist, mezelf te schenken. Heel vaak moest ik tegen mijn gevoel in kiezen. Want mijn gevoel wilde mij gevangen houden, maar ik ben gemaakt om te leven om met anderen verbonden te zijn. Dus deed ik moeilijke dingen, die eng en nieuw waren.Slachtoffer zijn het bracht eigenlijk een nieuwe gevangenis. Toen ik bewust werd dat het niet nodig was kon ik mezelf bevrijden! Juist dat wat ik allemaal al zolang niet had gedaan. Ik hoefde geen slachtoffer te blijven, het was niet mijn schuld wat er gebeurd was. Waarom zou ik het nare gevoel vasthouden? Dat deed ik in het begin. Ik koesterde de pijn, de ellende, want ik kon het gebruiken. Ja dat klinkt naar, maar dat deed ik toen onbewust. Dat had ik helemaal niet door. Maar voor alle moeilijke dingen kon ik zo mooi mijn verleden de schuld geven. Het was nodig om slachtoffer af te worden, om vrij te kunnen leven.


Butterflies..ho capito...forse la cosa migliore da dirti è ora sto al "buonsenso" d stare lontano da te quando scoppio arrivo...capisci stando lontano sempre più quello k provo x te:


Oude en nieuwe jas



Ik vergeet dan ook nooit meer het mooie gesprek met de ouderling en diaken, die in deze moeilijke tijd de ingewikkelde taak hadden  mij bij te staan, dat er gezegd (of gemaild) werd: Je draagt je oude jas nog steeds, terwijl God je allang een nieuwe jas gegeven heeft.

Zowel op geloofsvlak als op het aardse levensvlak was dit van toepassing. Lieve mensen ik gun jullie allemaal dat jullie op durven staan. En de jas die je gevangen houd en vast houd in het donker, uit durven trekken. De nieuwe jas van je Vader aan durven nemen en jezelf durft te zijn in het leven, met Hem!

vrijdag 13 januari 2017

Levenslessen van Kaïn

Vorige week heb ik in een blog wat lessen opgeschreven die we kunnen leren van Adam. Je kan deze nog nalezen via de volgende klikbare link: Levenslessen van Adam. Vandaag ga ik daarop verder, alleen dan over zijn oudste zoon Kaïn.

Familie relaties

Kaïn is de oudste zoon van Adam en Eva, maar ook de broer van Abel. Op een keer gaan deze twee broers samen iets doen. Ze gaan het veld op en gaan allebei offeren naar God. Het offer dat Abel bracht, daar keek God naar, maar niet naar het offer van Kaïn. God keek ernaar, dat was zichtbaar voor mensen. Want het viel Kaïn op, het maakte hem woedend. Ze begonnen zo samen. Dan zie ik mijn kinderen samen iets doen. Maar uiteindelijk eindigde dit niet goed. Kaïn werd woedend op zijn broertje. Herken je dat in jezelf. Je doet iets samen en de ander is beter, of word gezien of er is een ieder geval opeens verschil met jou. Terwijl je toch hetzelfde begon. Dat doet wat met je hart. God zag dit, God ziet dat. En elke keer als Hij dat ziet, zal Hij spreken tot jou In een fluistering van woorden. Woorden die er zijn om jou hart te bereiken, om jou te laten weten: Ik zie jou wel!

take me with you.. by Elena Shumilova on 500px P.s. want to make money online? http://youtu.be/f7o1QQKU0UU:

Ga niet mee met je gevoel


God sprak tot Kaïn, juist in die woede, in die pijn, was God er. Dwars door de woede komt Zijn stem: 

Waarom kijk je zo boos? Als je doet wat goed is, dan kun je iedereen aankijken. Als je doet wat slecht is, dan zal het kwaad je te pakken krijgen. Het kwaad wil de baas over je zijn. Maar jij moet sterker zijn dan het kwaad.

Dit sprak God tegen Kaïn, maar ook tegen ons als wij woede hebben. Wees sterk, volg het goede spoor en niet je eigen gevoel. Want het kwade wil grip op jou krijgen! En wanneer je kwaad doet dan zit je vast en word het steeds moeilijker om daarmee te breken. 

Het kwade geeft angst


Luistert Kaïn naar de weg die God wijst? Nee. Hij roept zijn broer het veld in en daar brengt hij zijn broer om. Het bloed stroomt van zijn handen en druppelt op de grond. Ook dit gaat niet aan God voorbij. Want God is de God die Kaïn wilde waarschuwen om voor Hem te kiezen, maar Hij is ook de God die omzag naar Abel's offer. Beide, tegelijk! Opnieuw gaat God in gesprek met Kaïn. Wat een grootspraak is er dan, als ik het lees dan hoor ik een harde stem. Zo'n stem die ik vaker in ons land hoor. Het is eigenlijk een masker, het harde praten, de brutale woorden. Ze maskeren de angst maar ook de weg naar zelf inzicht en verandering. Kaïn antwoordde: Ben ik mijn broeders hoeder?! Maar God gaat daar niet op in, gaat daar niet in mee, Hij gaat dieper en laat merken dat Hij God van iedereen is. Het bloed van je broer het roept vanaf de grond! Dat wat jij gedaan hebt dat moet gestraft worden. Er moet recht komen, want wat je deed was onrechtvaardig. Het leven van je broer was net zoveel waard als dat van jou. Wat heb je ermee gedaan? De straf klinkt vanuit de Hemel. En Kaïn word bang. Nu pas beseft hij dat hij gevallen is. Hij is gevallen voor het kwaad en dan krijgt het kwaad je in de macht. En..... dat maakt bang. Want het pad van het kwaad, je slaat het makkelijk in, maar is moeilijk te verlaten. Het pad van het kwaad is vol eenzaamheid, vol gevaar want wat jij een ander aan gedaan hebt, het kan er zomaar terug komen bij jou.

God beschermd


Nu kiest Kaïn het goede deel. In dit gedeelte van het verhaal lijkt het alsof Kaïn heeft geleerd wat hij moet doen met zijn gevoel. Iets wat wij ook moeten leren, net zo goed met vallen, maar zeker ook weer opstaan! De angst die Kaïn voelt, hij brengt het bij God. Maar Heere, die straf is te zwaar. U jaagt mij weg en wilt niets meer met mij te maken hebben, maar als ik over de aarde moet zwerven dan kan iedereen mij zomaar doden. Dat is angst verwoorden, en bij God brengen. Hier mag je ook iets zien van onze God. Mag je leren: Het is nooit te laat om naar Hem toe te gaan! Nu Kaïn hiermee naar Hem toe ging, komt goed met woorden van bescherming. Kaïn hoort uit de mond van God de volgende woorden: Als iemand jou doodt, zal ik hem zeven keer straffen. Daar bleef het niet bij. God maakte ook een teken op het lichaam van Kaïn om hem te beschermen. 

Doe wat goed is, dan kan je iedereen aankijken. Een mooie les die Kaïn kreeg, maar die wij door hem ook mogen ontvangen. Overwin je gevoel, breng het bij God. 

donderdag 12 januari 2017

SchrijfBijbel Genesis 4 en 6 en 8

Weer heerlijk bezig in mijn SchrijfBijbel. Wat mooi om zo bezig te zijn met Gods woorden. Elke week willen de kindjes in de Bijbel kijken wat er bij gekomen is en willen ze lezen waar het over ging. Omdat mijn studie nog niet begonnen was had ik ook nog lekker veel tijd om hier mee bezig te zijn. Zo heb ik van de laatste week december tot nu weer 3 tekeningen verder afgemaakt. Soms zit een idee in mijn hoofd maar kost het toch wel wat moeite om het uit te werken. Daarom oefen ik vaak eerst op papier.

Hier mijn uitwerking bij het stuk waarin Kaïn en Abel gaan offeren. Het offer van Abel word aangenomen. Kaïn ziet het verschil, inplaats van naar zichzelf te kijken, wat hij kan doen zodat God ook zijn offer aan zal nemen, word Kaïn boos. In die boosheid komt God dichtbij hem. God spreekt tegen hem en waarschuwt, vanuit liefde. Hij laat zien dat Hij ook de God van Kaïn is. Maar wilde Kaïn God? Luisterde hij naar de stem van God? Nee hij volgde zijn hart. Als de mens zijn eigen hart volgt dan loopt het uit op de dood. Ook in dit verhaal. Ik oefende in mijn tekenboek met de tekst:"

Genesis 4: 10b 

Hoor toch hoe het bloed van je broer uit de aarde naar Mij schreeuwt. 

Het bloed schreeuwt vanuit de aarde. Het bloed van onze broers en zussen. Van de vervolgde christenen. Wat zeg ik tegen God wanneer Hij vraagt: Waar was jij, Petrina, toen het bloed vloeide van de mensen om je heen? God ziet en hoort Zijn kinderen, ze zijn waardevol voor Hem, het bloed stroomt niet zonder dat God dit ziet. 

Notitieboek:
foto van Petrina Haak.


In mijn Bijbel, ben blij dat ik het daar anders heb gedaan, een grasveld waar de woorden uit spreken. Op naar de Hemel:

foto van Petrina Haak.

Daarna verder met het verhaal van Noach!  Alleen Noach vond bij de Heer genade. 120 jaar moest hij timmeren, terwijl er niets aan de hand was. Hij vertrouwde en deed wat de Heere hem vroeg. Wat een les zit er in Noach's levensverhaal. Zou ik gaan bouwen ook al is er nog niks zichtbaar? Of heb ik toch iets zichtbaars nodig... Noach een man die genade vond in de ogen van de Heer en daarmee kon hij door leven waar anderen dat niet meer konden.

foto van Petrina Haak.

En daarna dat Noach de duif uit de ark liet gaan om te zoeken naar een plek waar hij kon rusten. Maar ook het prachtige stuk dat God een verbond maakt met Noach. De duif afspiegeling van vrede maar eigenlijk ook van trouw. De duif kwam terug naar Noach met een takje dat er gevonden was. Deze duif bracht een nieuwe hoop, een nieuwe tijd voor Noach en zijn nageslacht. Samen met de regenboog zijn dit twee kostbare tekens van God, voor mij.

foto van Petrina Haak.



dinsdag 10 januari 2017

Geliefd kind van God (2)

Vorige week ben ik begonnen met schrijven over hoe God in mijn leven begonnen is. Je kan dit vinden door de volgende klikbare link: Geliefd kind van God. Ik schrijf daar over een bijzondere, maar voor mij echt wonderlijk ingrijpen van God. Dit maakte heel veel indruk op mij.  Maar heel eerlijk moet ik bekennen, God werd niet direct anders voor mij, en ook mijn beeld van geloven was nog niet gelijk veranderd. Wat ik vorige week schreef was een begin. Deze week wil ik daarmee verder.  Wezenlijk veranderde er niet zo veel nadat God liet zien dat het kwade te overwinnen was. In de jaren erna, eigenlijk mijn hele puberteit, ben ik informatie gaan verzamelen. Vooral Bijbelkennis en kennis van God, maar daarnaast kennis van mensen en hoe die allemaal bij elkaar gecombineerd konden worden. Want is dat juist niet heel vaak het punt waar het mis gaat?!

De wereld in


Ik zat op de middelbare school, een reformatorische school, voor vele zal deze school nog wel als streng gezien worden. Maar voor mij was dit al een verademing. In de kleine kring waar ik daarvoor leefde, een dorp waar iedereen elkaar kent, op een school met wel meer kinderen uit de Oud Gereformeerde Gemeente of de Gereformeerde Gemeente, leerde ik eigenlijk nooit hoe ik nou Zijn woord moest toepassen. Nu zie ik dat ik dat pas echt ging leren, toen ik steeds een stapje verder uit het beschermde wereldje kwam. Op de middelbare school kwam ik erachter hoe erg ik bezig was met dat wat ik geleerd had als enige waarheid te zien. Zo liep ik eigenlijk de hele dag te oordelen over mezelf, maar ook over andere mensen. Via de middelbare school kwam ik eigenlijk heel stapsgewijs de wereld in. Daar werd mijn cirkel iets groter, leerde ik nieuwe dingen over dezelfde Bijbel, over dezelfde God. Als puber wist ik het nog niet altijd helemaal goed te plaatsen, maar ik nam het wel mee. Ik was er al wel achter dat zoals in onze gemeente omgegaan werd met geloof en vooral hoe geloof werd toegepast naar elkaar, niet Gods bedoeling waren. Nu mijn wereld een stukje uitgebreid werd, mocht ik zien hoe het ook kon. Om mij heen zag ik dingen gebeuren, ik zat in Rotterdam op school, nog steeds een 'refo' school, maar buiten de school werd toch veel meer zichtbaar van de wereld. Klasgenootjes die naar de bios gingen, of gingen stappen. Make up gebruikte en/of haren verfde maar ook de muziek die er geluisterd werd. Ik kwam in nieuwe gezinnen, nieuwe plaatsen. Gezinnen waar het anders ging als thuis. Dat maakte mijn horizon breder en gaf ruimte voor ontwikkeling. De vakken ethiek en maatschappij leer hielpen mij hierbij ook. Als een rups nam ik alle informatie, alle nieuwe indrukken op. Om te zien hoe het bij andere mensen ging, om te leren en te groeien. Al bleef ik mij aan de regels houden, en deed ik niet mee met alles wat mensen om mij heen deden. Zo kon ik zien welke effecten de dingen die een mens doet, allemaal kunnen hebben. Deze fase was voor mij een enorme ontwikkel periode. Een periode met heel veel nieuwe dingen in mijn leven. Waarvan ik toen niet eens bewust was hoe belangrijk dit voor later zou zijn.


Twijfelen en zoeken


Een periode waarin ik het anders wilde gaan doen als mijn ouders. Ach welke puber kent het niet. Maar hoe zit het dan, en wat is dan wel Gods bedoeling? Een tijd van leren maar vooral ook een tijd van twijfels, een periode van zoeken naar eigen antwoorden. Die waren pas te vinden toen ik oude los durfde te laten. Het was een fase die een basis legde om inplaats van te geloven wat mijn ouders vonden een eigen geloof te gaan vinden. Het proces begon toen mijn wereld iets groter werd. Maar gelukkig niet teveel. Dit was wat ik nodig had. Want rond deze leeftijd veranderde er in mijn gezinssituatie al zoveel. Doordat mijn moeder toen psychisch ziek werd. Er werd er al zoveel onzeker. Voor mij was het fijn om vanuit een veilige omgeving op zoek te gaan. Mij houdend aan de regels van mijn ouders zo goed als ik kon. Als ik nu terug kijk was ik misschien ook wel bijzonder in mijn klas. Ik leerde, haalde goede cijfers, deed niet aan alles mee. Het was een vreemde tijd, alsof ik er nergens bij hoorde. Voelde mij niet passen in het geloof van mijn ouders, maar voelde mij ook niet passen bij mijn leeftijdsgenoten. Ik was anders, voelde mij een vreemde eend in de bijt. Eigenlijk wist ik nooit goed waardoor. Nu weet ik, wat ik meemaakte op mijn 12de, was zo anders, zo wonderlijk.  Maar weinig hebben op die leeftijd al zoveel ervaren, in gezin en/of in geloof. 

zondag 8 januari 2017

Gezinsmoment: Gehoorzaam

Vandaag het eerste gezinsmoment van 2017 mogen doen. Met alle 5 de kindjes bij elkaar. Ik heb voorgelezen uit Efeze 6 :1-3

Kinderen, wees je ouders gehoorzaam in de Heere, want dat is juist. Eer je vader en moeder (dat is het eerste gebod met een belofte), opdat het je goed gaat en je lang leeft op de aarde. En vaders, wek geen toorn bij uw kinderen op,  maar voed hen op in de onderwijzing en de terechtwijzing van de Heere.


Waarom beloofd God dat nu eigenlijk? Wat maakt gehoorzaam zijn aan je vader en moeder nu zo belangrijk? Daarvoor las ik voor uit Numeri. Een gedeelte waarin Mozes een opdracht krijgt van God en waar we kunnen en mogen leren dat gehoorzamen heel belangrijk is. Ik las Numeri 20 van vers 1 tot 13. Wat is luisteren belangrijk! Mozes en Aaron konden door ongehoorzaamheid het beloofde land niet in. Daarom zegent God de kinderen die hun vaders en moeders respecteren. Omdat als je leert te gehoorzamen, naar ouders die je kan zien, het makkelijker is om Hem te leren gehoorzamen. Je moet je plek kennen in je gezin als je gehoorzaamt aan je ouders. Zo moet je je plek kennen tegenover God om Hem te gehoorzamen. Hier op aarde mogen we met elkaar leren en groeien naar een manier van met elkaar omgaan, die Hemels is. Dat zal gezegend worden, maar daarnaast zal je er ook gelukkig door voelen. Zal iedereen daar wel bij varen. Hierna gingen we opdrachtjes doen. Mijn man gaf alle kinderen omstebeurt opdrachten, huppel om de tafel, of sta op 1 been. Zo grappig vonden ze het. De kinderen deden keurig wat er gevraagd werd!



Mijn man gaf mij toen opdrachten, en ik deed het met mopperen, daarna nog een opdracht en ik deed het stampend en boos, nog een opdracht ik en begon met ja maar.... ja maar... en nog een opdracht ik ging het schreeuwend doen en als laatste ging ik bokkig doen wat er gevraagd werd. Zo heb ik alle kinderen na gespeeld, ze wisten precies wanneer ik hen na deed. Mijn man en ik hadden er nog zo'n lol om samen. Ik vond het wel heerlijk om zo te doen. Maar goed toen vroeg ik, hoe vonden jullie dat ik deed?

Niet leuk, en ongezellig en het is niet normaal als je zo tegen papa doet. Hmm nee dat klopt, dat doe ik ook nooit maar nu wel. En weet je, zo doen jullie ook. Bedenk daarbij dat jullie dan nog een stuk kleiner zijn dan mij!

Daarna ging ik een stukje doen. Er was een deur achter de deur was gehoorzaamheid te vinden. Maar de deur is op slot, met wel vier sleutels! Deze sleutels hebben allemaal een naam, het heeft met gedrag te maken. Welke sleutels zijn er nodig om gehoorzaamheid te vinden? Kwam Israël er met hun gemopper en geklaag? Was het volk Israël gehoorzaam?

Nee...

Noem eens op wat hun ongehoorzaam maakte:

Sleutel 1 was: Niet klagen
Sleutel 2 was :Doe het direct (anders kan je de opdracht makkelijk vergeten of word het steeds moeilijker)
Sleutel 3 was: Doe het blij
Sleutel 4 was: Doe het helemaal, 100%

Als je die sleutels gebruikt dan ben je gehoorzaam. Die sleutels zorgen dat je bij gehoorzaamheid kan komen. Ik gaf de kindjes een vel papier met daarop 4 sleutels. Liet hen erop schrijven welke sleutels nodig waren. Daarna konden ze lekker kleuren. 5 x 4 sleutels. Dit moet goed gaan komen toch?!







Je kunt eerdere gezinsmomenten bekijken op mijn speciale pagina waar je een overzichtje kan vinden. Hier de klikbare link: Gezin om de Bijbel

vrijdag 6 januari 2017

Levenlessen van: Adam

God maakte Adam uit het stof van de aarde. De eerste mens, en gelijk al in het eerste stuk waar het over Adam gaat zien we hoe God de mens bedoeld heeft. God schiep ook een hof genaamd Eden. God creëerde voor de mens een schitterende plek en dacht daarbij aan de ligging, en aan grondstoffen die er waren. De mens werd in deze hof, op de aarde geplaatst om deze te bewerken en te onderhouden. Ervoor zorgen en Adam mocht genieten van alles wat daaruit voort zou komen. Er was één uitzondering zo vertelde God tegen de eerste mens:

Van de boom van kennis van goed en van kwaad, daar moet je vanaf blijven. Want anders zul je zeker sterven.

God de Vader van Adam waarschuwt. Hoor je jouw vader of moeder praten? Pas op voor de pan, anders verbrand je.... Vele kinderen voelen toch even, en ze dragen dan de consequentie: pijn, verbranden doet zeer! Papa of mama hadden gelijk. Maar juist doordat te ervaren leren kinderen dat wat papa en mama zeggen waar is. God vertelde tegen Adam blijf van die boom af, anders zal je sterven. Nee misschien wist Adam niet wat sterven was, maar het was duidelijk dat God het wel goed met hem voor had. Dat God voor Adam wilde zorgen en van zijn creatie hield! God wilde Adam, maar God wil ook ons, beschermen. Maar willen wij beschermd worden? Willen wij luisteren?

 God ziet de mens


God zag de mens, en alles wat Hij gemaakt had. Hij kwam erachter dat het voor de mens niet goed is om alleen te zijn. Ja zelfs al was er voortdurend verbinding met God in de Hemel. Iets wat veel gezegd word tegen mensen die alleen zijn: Je hebt toch God?! Nee dat was niet voldoende voor Adam in de hof van Eden, God die wilde dat de mens tot volle bloei kwam en Hij wist wat de mogelijkheden waren van zijn creatie. God ging niet voorbij de eenzaamheid van Adam, het alleen zijn, we weten niet waarin het tot uiting kwam dat Adam zich alleen voelde. Maar God zag en maakte een oplossing. Eerst stuurde God alle dieren één voor één naar Adam. Hier geef jij hen maar een naam, zoals jij ze noemen zal, zo zullen ze heten. Verantwoordelijkheid en vertrouwen zaten verborgen in deze opdracht. Alleen was er geen levend wezen wat als gelijke tegenover de eerste mens kon staan. Daarmee stopte God niet Hij ging door met Zijn plan: uit het lichaam van Adam maakte God een vrouw. Een hulp die tegenover hem kon staan, maar ook een gelijke. Ze leefden zonder schaamte in verbinding met elkaar en met God! 

Afbeeldingsresultaat voor  dichtbij god

God van dichtbij


Daar kwam de test. Op wie vertrouw je nu echt Eva, of Adam? De slang kwam met leugens naar Eva, die het verhaal zelf niet van God, maar van haar man Adam hoorde,  het enige verbod. Ze riep Adam er niet bij als verantwoordelijke, omdat hij het van God zelf gehoord had. Ze vroeg ook niet Adam hoe zit het? Nee ze besloot alleen op zichzelf te vertrouwen. Herkenbaar? Dat is hoe de mens verleid werd, en nog steeds verleid word. Vertrouwen op ons zelf. Ze ging naar Adam en gaf ook hem van deze boom te eten. Hij at uit haar hand, vertrouwde haar, was niet bezig met wat God had gezegd?! Zo aten ze samen, zo zijn ze beide gevallen. En God riep Adam, waar ben je? Maar Adam en Eva hadden zich verstopt voor God want ze hoorde Hem, maar kwamen er achter dat ze naakt voor Hem stonden, hun schaamte wilde ze verbergen. Maar God wil hen dichtbij hebben. Waar ben jij met jouw schaamte? God haalt de schaamte weg en dekt de naaktheid toe!


Schuld


Waarom heeft God ervoor gezorgd dat de boom er was? Een vraag die vaak gesteld word. Alsof we Hem de schuld geven van onze misstap, van onze zonde. God heeft alles gemaakt met een bedoeling, met een plan. En omdat wij mensen zijn die toch wel op ons zelf vertrouwen, van ons eigen vermogen uitgaan en pas na keuzes God erin betrekken, of zelfs helemaal niet, hebben wij gefaald. De boom deed niets verkeerds, God deed niets verkeerds, maar wij mensen. Maar kijk naar Adam als God hem als verantwoordelijke riep. Want God had een afspraak met Adam gemaakt en komt er bij hem ook op terug.

Adam gaf Eva de schuld.
Eva gaf de slang de schuld.

En jij? Is het niet zo dat wij ondertussen zelfs God de schuld durven geven? We willen zelf presteren, zelf ontwikkelen, zelf ontplooien, ontdekken en zelf kiezen maar wanneer het fout gaat, dan zijn er maar weinig mensen die zeggen dat kwam door mezelf. Durf jij de hand in eigen boezem te steken?



woensdag 4 januari 2017

Feedback gezocht

Al op de training die ik gedaan hebt voor geloofwaardig bloggen, begon het te borrelen. Niet echt direct, want ergens zat ik er toch wel aan vast. Maar toen ik eenmaal op gang kwam zag ik de rode lijn door mijn blogs. In mijn blog over de trainingsdag, te lezen via de klikbare link: Geloofwaardig bloggen- Paulien Vervoorn en Helga Warmels die heel waardevol en mooi was, liet ik jullie al lezen dat ik dingen anders wil. Er zijn dingen die ik anders wil aanpakken, maar er zijn misschien ook wel dingen die ik wil veranderen.



Wat dingen die veranderd zijn:

* De namen op de tabbladen. Je kan de tabbladen vinden op de home pagina. Zo vind je daar: Blogs, Over mij, Gezin om de Bijbel, Gelukkig door Zijn Woord en Inspirerende filmpjes. Neem er gerust een kijkje en laat je verrassen!

* Boven aan de rechterkant van de pagina zie je labels. Bij alle blogs plak ik labels. Hierdoor kan je makkelijk verwante blogs lezen. Wanneer je op één van de labels klik vind je alle blogs die met dat thema geschreven zijn. Hierdoor is makkelijk zichtbaar wat je kan vinden op mijn blog. Ik vind het mooi, een soort wolk met schrijfthema's die ook inspireert tot volgende schrijfsels.

* De opmaak van mijn blogs heb ik gewijzigd. Misschien is het opgevallen voor vaste lezers. Eerder schreef ik eigenlijk losse zinnen. Ik vond dat mooi en rustig lezen, omdat dit veel 'wit' ruimte overliet. Het voelde voor mij daardoor minder als een lap tekst. Toch heb ik dit aangepast. Ben ik begonnen met het maken van alinea's en gebruik ik tussen kopjes. Ik hoop dat dit prettig leest.

* Ik probeer korter en krachtiger te bloggen. Voor mezelf heb ik een streven en wil niet meer zulke lange blogs schrijven. Voor ik schrijf zet ik wat hoofdtermen uit mijn hoofd op papier. Met die termen probeer ik een krachtige kern te maken en van daaruit ga ik nu schrijven. Telkens wanneer ik een stuk gemaakt heb, lees ik terug, kijkend of de kern nog steeds spreekt. Zo maak ik nu liever meerdere korte blogs dan, zoals voorheen, mijn lange lappen.




Nu zit ik nog met één grote vraag. Wanneer ik kijk naar de thema's waarover ik schrijf weet ik niet of de titel van mijn blog de strekking draagt. Of de titel staat voor wat er te vinden is. Past het bij mijn blog? Of vond ik de titel gewoon mooi en aansprekend. Juist omdat schrijven mij toen gelukkig maakte? Vanaf de training komen er regelmatig nieuwe ideeën in mij omhoog wat betreft titels. Maar toch denk ik dan weer, de naam Schrijfgelukjes is nu steeds meer bekend. Dat wat ik schrijf word gevonden. Maar verbind mijn titel zich goed met mijn blogs? Graag wil ik jou als lezer hierbij betrekken en daarom wil ik de inspiratie die ik heb met je delen.

* Leven vanuit Hem
* Leven in het Licht
* Groeien naar het Licht
* Overwinnend leven
* Hoopvol leven
* Petrina's geloofsleven
* Petrina's Pelgrimsreis
* Zijn licht schijnen
* Nieuw leven
* Licht in de wereld
* Schrijfgelukjes

Wanneer jij mijn blog lees welke titel vind jij dan passen? Misschien één van hierboven, misschien zeg je inderdaad hou het gewoon zoals het is, of heb je misschien nog andere inspiratie? Ik zou het erg leuk vinden als je het met mij wilt delen. Dit kan via een reactie onderaan deze blog. Maar kan ook via mijn facebook pagina: Facebook van schrijfgelukjes of via mijn mail adres: schrijfgelukjes@gmail.com



dinsdag 3 januari 2017

Geliefd kind van God

Op mijn twaalfde al greep God in, in mijn leven! Juist op het moment dat ik het geloof in de hoek smeet. Letterlijk! Klaar met het geloof, maar ook wel klaar met een God waarvan ik niet zeker wist of Hij mij wel wilde horen, waarom zou Hij? Niemand zag mij, niemand hoorde mij en ik vond bij niemand (h)erkenning. Altijd hoorde ik dat ik voor alles mocht bidden, nou ik bad al jaren voor mijn moeder die erg ziek was. Nee niet alleen egoïstisch voor mezelf, zodat mijn leven makkelijker zou worden. Maar zeker ook voor haar! Ik zag haar worstelingen, voelde de pijn.... Ik had iemand nodig die de wereld in Zijn handen hield, maar de Hemel leek van koper. Logisch, waarom zou Hij naar mij luisteren? In de kerk hoorde ik telkens dat God er alleen was voor uitverkoren mensen, waar Hij ingreep in hun leven zoals bij Paulus. Hoe kan ik nu uitverkoren zijn? Wil ik wel in een God geloven waarvan de volgers zo met elkaar omgaan? En wil ik wel in zo'n God geloven? Nee ik geloof niet in zo'n God, die mij geschapen heeft wetend dat ik verloren zou gaan. Hopeloos ten onder zonder ook maar een kans. Zo'n God? Die wil ik niet aanbidden en ook niet dienen! Daar vloog de Bijbel door mijn slaapkamer.....

Een nieuw begin


Met een plof kwam de Bijbel neer op mijn bureau, wat moest ik er nog mee. Met dat ik er naartoe loop, valt mijn oog op het hoofdstuk waar de Bijbel opengevallen was. Romeinen en als eerste las ik, Romeinen 12:21

Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede!

Er is een mogelijkheid, er is overwinning. Het goede, maar wat is dan het goede? Ik besloot nog één gebed er aan te wagen, want deze tekst, het gaf mij een bijzonder gevoel van binnen. Voor het eerst kwam Zijn woord aan in mijn hart. Het klopte er zachtjes, het liet Zijn licht een beetje naar binnen komen. Dat voelde bijzonder. Ik bad, niet meer volgens de regels, maar volledig vanuit de diepte van mijn hart:

Kijk dan Heere als U er bent! 
U kent mijn leven, ik heb zovaak gebeden maar waarvoor?
Wat heeft het geholpen, wat deed het?

Ik heb geen idee wie U bent!
Dat is het God, ik ben bang van U.
Elke dag moet ik vechten, om U blij te maken, maar ik leer dat ik U elke dag alleen maar bozer maak.

Waarom?

Ik zeg U, ik stop met deze regels, ik stop met dit geloof!
Als U werkelijk God bent, laat U alstublieft zien wie U bent en wat U wilt dat ik doe.
U liet mij lezen dat ik het kwade kan overwinnen met het goede.
Maar Heere ik weet niet hoe.....
Waarom, waarom heeft U mij gemaakt en bent U nu boos op mij?
Elke dag een beetje meer?!
Waarom, waarom al de regels waardoor mensen elkaar uit het oog verliezen, elkaar zo vreselijk pijn doen?
Ik wil daar niet meer aan mee doen!
Nee ik wil niet meer naar de hemel door mijn hoed, mijn rok of alle wetten die ik hou.
Als U er echt bent, en als U in mijn leven U zelf aan mij wilt laten kennen.
Dan wil ik alleen bij U zijn.
Waar dat dan ook is.


Niet verdienen maar ontvangen


Het was de ommekeer in mijn leven! God greep in. Toen en telkens weer, op zo'n bijzondere wijze! Ik mocht Hem leren kennen als een liefdevolle Vader. Wat was het nieuw om te horen dat Hij trots op mij was, al deed ik niets. Hij vond mij niet lui, niet ondankbaar, niet raar, niet lelijk, niet vervelend en wat ik allemaal wel niet had gehoord. Wat duurde het lang voor ik kon aannemen dat ik geliefd ben door Hem. En dat, het kan mij weleens verdrietig maken, voor een meisje dat opgroeide in de kerk. Die eigenlijk opgegroeid had moeten worden dicht bij haar Maker. Maar tussen God en mij werden telkens allemaal muren opgebouwd door mensen. Door ideeën die mensen hadden, door hun manier van Bijbel lezen. Zou God het willen dat mensen obstakels zetten tussen Hem en de mens? Hoe vind Hij het als mensen bang van Hem zijn? Eerbied voor Hem, je klein weten vergeleken bij Hem, een stukje nietig voelen vergeleken bij Zijn kracht en macht, is iets anders als bang zijn. Elke keer als een gezant vanuit de Hemel de aarde bezocht zei de gezant: Vrees niet! En dat is wat ik leerde, God zei dat ook. Vrees niet jij bent Mijn geliefde kind. Weet dat je geliefd bent! De Hemel, die was nooit van koper geweest. God had al mijn gebeden gehoord, mijn tranen allemaal opgevangen. Hij zag waar ik mee worstelde en liet zichzelf zien. Ik bekeerde mij van wettisme, van het poetsen van mijn buitenkant. En ik bekeer mij elke dag opnieuw. Telkens weer mag ik leren dat mijn gedachten van of over God anders waren dan Zijn waarheid. Maar wat was het een les om te leren, nee ik kan nooit, hoeveel wetten ik ook houden zal, de Hemel verdienen. Ik kan het niet ontvangen door met een hoed naar de kerk te gaan. Maar..... Ik kan het ook niet verliezen als ik zonder hoed naar de kerk ga. Of wat een les om te leren, God heeft niet alleen mij lief, maar ook de mensen die ik soms lastig vind om mee om te gaan. En morgen heeft God weer een nieuw punt waarop ik mijn gedachten of mijn geloof mag bekeren. Zo mag ik gevormd worden naar hoe Hij mij wilt hebben. Vrij en als Zijn kind.

I'm no longer a slave to fear. I am a child of God. Opwekking 794 #Angst, #God, #Kinderen, #Opwekking  https://www.dagelijksebroodkruimels.nl/opwekking-794/:

Genade


Het enige waardoor een mens de Hemel in kan komen is achter Jezus aan. Wanneer Hij voor je in staat en kan zeggen, met mijn lijden en sterven heb ik alles te niet gedaan!

Niet iedereen heeft een bekering zoals Paulus, niet iedereen word verblind of stil gezet met Zijn woorden. Ik mocht leren: De meeste zijn bekeerd geworden door de volgende woorden: Volg mij. Twaalf discipelen werden op die manier geroepen. Zo roept God ons elke dag. Hebben wij iets zichtbaars nodig? Of durven wij net als de discipelen te gaan en vissers van mensen te worden? En door daarna het aardse los te willen laten en Hem te volgen! Met vallen en opstaan, maar met een hart gevuld met verlangen om Hem te leren kennen. Wie zeg jij dat God is?