Doorgaan naar hoofdcontent

Wat als..... ervaring van diepe angst

De laatste dag opwekking.
Na een heerlijke tijd samen met James daar zijn en genieten, was ik deze maandag zonder hem.
s'Ochtends genoot ik van een prachtige dienst, die ervoor zorgde dat ik mijn levenservaringen vanuit een heel ander perspectief kon gaan zien.
Het raakte mijn hart en uiteindelijk stond ik op, als strijder enthousiast en vurig voor het Koninkrijk van God, met God durf ik de vijanden van Zijn rijk aan te kijken en te bestrijden.
Daarna naar de tenten terug.
Met elkaar gegeten voor tussen de middag en toen begon het.
Het borrelde onrustig in mij en ik wist even geen raad wat ik ermee moest.

Straks zouden we naar huis gaan.
Ik wist van vorige keer dat het dan vreselijk druk is.
Alle opwekking kampeerders gaan deze dag naar huis, dat zijn er al heel veel.
Ook moeten alle spullen ingepakt en de tenten afgebroken.
Die alles verstikkende angst kwam weer opzetten....

Wat als.....................

Wat als ik straks de auto van de parkeerplaats haal, terug kom en iedereen is weg.

Daar was hij weer.
Weer een aanval op mijn litteken.
Ik ben zo ongelofelijk eenzaam en alleen geweest.
Ben zo in de steek gelaten en heb daar zo'n trauma van gehad.
Maar dat is voorbij, ik vind het niet meer erg om alleen te zijn.
Geniet van alleen zijn en daarnaast weet ik dat ik nooit helemaal eenzaam ben.
Zoveel bijzondere dingen heb ik van God ervaren!
Zo vaak heb ik Zijn nabijheid ervaren.
En toch...

Toch kan ik even geen raad met dit gevoel.
Het overspoelt mij en uiteindelijk besluit ik erover te praten met een hele lieve zuster in geloof.
Wat voelde het fijn om het uit te spreken.
De kracht van de aanval werd er minder door!

Ik besloot mij er niet door te weerhouden om te leven.
Daar ging ik naar het concert van Trinity.
Wauw!!
Wat een talent, wat een feest, wat een heerlijkheid om naar te luisteren, mee te dansen en te zingen!
Toch was het gevoel niet helemaal weg.
Als het afgelopen is, loop ik terug naar de tent, met een hele kinderschare.
Weer vertel ik tegen een andere zuster hoe ik mij voel.
Ze is doortastend en regelt het.
Ik mocht de auto halen en ze vertelde mij dat niemand alleen gelaten word.

En dan moet ik denken aan vrijdag.
De allereerste dienst.
Het ging erover dat alle muren neergehaald zijn door Jezus.
Dat wij als mensen generaties lang bezig geweest zijn om de muren weer op te bouwen.
En dat het nu hoog tijd werd die muren af te breken.

Ik ben één van wij!!

Ja ik ook.
Ik hoor erbij!
Bij opwekking heb ik familie ervaring opgedaan.
Bij aankomst stond mijn tent al op, vele handen hielpen de auto te legen, bij het weg gaan, werd mijn tent afgebroken en hielpen vele handen mijn auto te vullen.
Het is bijzonder!
De angst wijkt, heeft geen grond meer in mij.
Nooit meer zal ik eenzaam hoeven te zijn.
Mijn God beloofd dat Hij mij nooit in de steek zal laten.
Hij laat dat merken telkens weer.
Door Zijn woord maar ook door Zijn kroon van de schepping, mensen om mij heen!

Mijn opwekkingsfamilieleden ik ben jullie zo dankbaar!
Voor mij is opwekking met veel mensen bij elkaar één familie zijn.

Ik ben één van wij!
Jij hoort er ook helemaal bij.
Samen bouwen wij de kerk
Met z'n allen staan wij sterk!


Reacties

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Moeder concurrentie

Wat is het een moeilijke tijd voor moeders

Ik spreek er vele, en ze zijn allemaal verschillend! Net als de kindjes die erbij horen trouwens. Wat ik vooral hoor, zie en opmerk is dat we het elkaar zo moeilijk kunnen maken. Het moederschap, het maakt ons kwetsbaar. Al te snel voelt iets als een aanval en schieten we de verdediging in. Dat is ook begrijpelijk. Je kindje(s) zijn je kostbaar. Ondanks de druk van de maatschappij, de vele taken die we op ons hebben tegenwoordig, is er iets wat niet veranderd is: (over het algemeen) willen we onze kindjes het beste geven!




Hoge doelenWe willen voor onze kindjes een goed leven, dat ze gelukkig zijn en dat ze echt kind kunnen zijn. Iedere moeder heeft hier een andere invulling voor. Maar vergeet niet, iedere moeder heeft ook andere middelen ter beschikking. Niet iedereen krijgt hetzelfde mee van huis uit. Soms is iets niet beschikbaar omdat er de financiële middelen niet voor zijn, iets wat we begrijpen. Maar het is ook vaak dat er een voorbeeld o…

Scheuring met de hand op de Bijbel

Een verdrietige constatering!

Dat nog wel in kringen waar de Bijbel wel echt als leidraad word genomen. Maar heel vaak eenzijdig gebruikt word. Op zoveel verschillende manieren worden Gods Woorden gebruikt om kwetsende en pijnlijke dingen goed te praten, denk aan:


MishandelingIncestVeroordelingBuiten sluitenKerkscheuring

Verdrietige tijd voor de kerk
Dat laatste wil ik het over hebben, al is dat wat ik schrijf toepasbaar op alle situaties. Kerkscheuring. Er word nu weer van alles over geschreven. Dit door het besluit van de GKV om vrouwen toe te laten in het ambt. Alweer word er met de hand op de Bijbel veel te veel gezegd.  De eigen uitleg bij Gods Woord word naar elkaar toe gesmeten. Een strijd om het gelijk. Dat van mensen waarvan ik verwacht dat ze vele uren bijbelstudie achter de rug hebben. In mijn Bijbel vind ik heel makkelijk teksten om er achter te komen dat het gelijk zich nooit op aarde zal bevinden. ( Zie Bijbel gedeelte onderaan de blog).


Eenzijdig Bijbelteksten smijten
He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…