Doorgaan naar hoofdcontent

Voltooid leven!?

Wanneer is je leven voltooid? Wat maakt het dat jij het af vind? Als ik in gesprek ga met mensen die dit vinden, dan hoor ik vooral dat zij klaar ermee zijn. Maar is dat hetzelfde als af?

Zorgstaat


In Nederland is voor sommige mensen de zorg, of het leven zo leeg dat ze er klaar mee zijn. Maar in dezelfde gesprekken komen we erachter dat juist het probleem is dat het leven niet af is. Maar dat wat ze nodig hebben niet aanwezig is. Kinderen hebben het te druk, zorg rekent in geld en niet in behoefte. De mensen voelen zich tot last, of voelen zich nutteloos en tekortschieten. Dit komt mede door de druk in onze maatschappij. Dit is wat onze hele regering, onze manier van leven en de veranderingen in onze cultuur als gevolg hebben. Hoe makkelijk is het om voor deze mensen een pil te maken. Zodat het leven toch af kan zijn wanneer ze er klaar mee zijn. Maar is dat wat bij Nederland past? Hebben we dat nodig in ons land? Ik vind het goedkoop naar de mensen die er klaar mee zijn! En een lastig punt word de grens, want waarom mag iemand met een bepaalde leeftijd een pil gebruiken en daarvoor niet, met hetzelfde gevoel of levensprobleem. Is dat dan echt eerlijk? Geven we dan echt een keuze?

Keuze


Nee het geeft geen keuze. Dat word ook juist gebruikt om een levensbeëindigende pil beschikbaar te maken. Voor een bepaalde groep mensen. Mijn vraag is, wanneer die pil beschikbaar is, is er dan keuze? Nee! Dan is er nog alleen maar keuzes uit twee slechte. Het is de taak van onze zorgstaat Nederland om mensen hun waardevolle en nuttige gevoel terug te gaan geven. Er is voor mensen nu de keuze doen met wat de gemeente bepaald, en wat de overheid regelt. En misschien komt daar straks de keuze bij voor een pil. Maar waarom komt er niet een keuze om betere zorg aan te bieden. Een zorg waarin we vertrouwen op de hulpverlener en niet alles in documenten nodig hebben. De zorg die mensen behoeven om geen leeg, nutteloos leven te voelen. De zorg die het leven van mensen veranderd, en precies dat geeft wat een mens behoeft. Mag daar tijd en geld ingaan? Want de mensen hebben ook tijd en geld geïnvesteerd in ons land. En wanneer ze ervaren dat ze er klaar mee zijn, met de leegte, dan vind ik het goedkoop om ze te helpen om te sterven. Wanneer regels in de zorg terug gedraaid worden kunnen, ik en vele collega's van mij helpen, om deze mensen die leeg zijn een invulling in het leven terug te geven. Als we weer ruimte krijgen om er te zijn voor de mens, achter het probleem. Nu mogen we alleen het gevolg aanpakken van de overheid, maar niet de oorzaak. Want daar is geen tijd voor, en.... het kost teveel. Alles gaat om geld. Is een pil maken nodig, wat kost dat? En welk verschil in keuze geeft het nu echt? Hoelang houden mensen in de regering zich voor de gek. Wanneer komen ze eens meelopen op de werkvloer, in plaats van achter hun bureau in te vullen hoe het zou moeten zijn.




* Waar zijn de activiteiten begeleiders?
* De zuster die even koffie mag drinken?
* De hulpverlener die niet meer tijd met administratie bezig is maar de cliënt kan geven wat hij/zij    nodig heeft. 

Wanneer worden de belangen van cliënten nu eens boven geld gezet? Wie durft er op te komen voor de mens, die klaar is met een leven dat nog niet af is. Durft er iemand tegen die mensen te zeggen welke waarde ze hebben voor hen. Is er iemand die naar deze mensen toe durft en laat weten welke mogelijkheden er nog zijn? (ondanks dat die inderdaad heel erg ingeperkt zijn geworden in Nederland)/ Nu word er alleen maar achter bureaus gerekend. Wat is het leven waard? Een vraag waar we allemaal weleens tegen aan lopen in het leven. Ook ik, al op mijn 26ste. Wat als er toen hier al een pil voor was, maar dan alleen voor mensen die 75 zijn? Dan weet ik zeker dat ik mij alleen nog maar meer waardeloos en klaar met het leven voelde. Nu 4 jaar later ben ik blij dat het niet zo ver gekomen is, door mensen die in mij durfde te investeren. Dat ik en mijn leven nog van waarde was. Hier een belangrijke vraag:

Wat is het leven waard?

Betekend deze vraag het einde van iemands leven?! Voor mij als hulpverlener en student toegepaste psychologie is deze vraag juist een opening voor een heel nieuw begin! 

Reacties

  1. Je stelt goede vragen Petrina. Ik weet niet of alleen betere zorg het antwoord zou zijn. Maar het zou zeker schelen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het zal geen oplossing zijn, maar het kan voor sommige wel verschil gaan maken. Dat vind ik het zeker waard. En mijn mening is, dat alleen dan er een echte keuze komt.

      Verwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Ervaar jij innerlijke bewogenheid voor jouw verdriet?

En de Heere, haar ziende, werd innerlijk met ontferming over haar bewogen, en zeide tot haar: Ween niet.
We huilen wat af in deze tijd. Maar welke tranen huilen wij? Daarnaast een hele belangrijke andere vraag:

Wie is er door jouw tranen innerlijk bewogen zoals onze Heer?



Onze Heere in de Hemel, maar ook God in ons hart, Hij voelt met ons mee. Zo mogen wij, als gemeente en familie door het bloed van Christus, met elkaar mee voelen. Voel jij het verdriet van de ander mee?

De bewogenheid die God toont die gaat verder dan wat de tv biedt. Dan wat de wereld biedt. Het lijkt misschien dan ook wel vreemd dat Jezus hier spreekt met de volgende woorden:

Ween niet!

Hiermee bedoelde Jezus niet dat wij niet mogen huilen. Gelukkig maar, want ik heb menig traan gelaten. En de moeilijkste en zwaarste tranen? Dat waren de tranen die niet naar buiten mochten komen. Als mijn hart verscheurd werd van verdriet. Maar er was geen ruimte voor, geen plek, niemand die met bewogenheid naar mij keek. Eenzaam drag…

Ons samengestelde gezin met tips van ons samen

Laat je niet overwinnen door het kwade,
maar overwin het kwade met het goede.
Romeinen 12:21

Deze tekst kregen James (mijn man) en ik mee toen wij gingen trouwen. Een tekst die al vanaf mijn twaalfde belangrijk is in mijn leven. Ongelofelijk, ik dacht niet dat het mogelijk was. Maar echt twee jaar geleden, op onze trouwdag, kwam er nog meer waardevols uit deze ene tekst. Dit is voor mij echt een tekst vol zegen.


Een nieuw huwelijk Op 16-11-'16 zijn James en ik samen getrouwd. De start die wij hadden, was zo anders. Er was al zoveel wat wij hadden meegemaakt. Wat al begon in een jeugd, bij ons allebei, die niet heel soepel was gelopen, waarin veel was gebeurt. Ook hadden we al een huwelijk achter ons.

Huwelijken die gestart waren vol hoop, maar toch pijnlijk zijn geëindigd.  Mijn man had drie kindjes in zijn huwelijk ontvangen. In mijn huwelijk heb ik twee kindjes mogen krijgen. Gezegende huwelijken, maar toch gebroken. Niet alleen pijnlijk voor James, of mij, maar nog wel het mee…

Liefde is het antwoord....ook op de Nashville verklaring

Wat doen we elkaar toch makkelijk pijn.
Omdat we denken dat we de waarheid achter ons hebben.
Met de hand op de Bijbel zijn zoveel mensen diep geraakt in hun mens zijn....
Is dat God die vraagt om dat te doen? Om je Bijbel te gebruiken om een mens, van vlees en bloed, pijn te doen met Zijn woorden?

Gelukkig gaat het soms nog onbewust. Maar de reactie is hetzelfde. Afgelopen week merk ik het weer heel erg op.

Er is een jij en 'wij' en daar hoor jij niet bij....
Vele mensen uit de kerk voelen zich genoodzaakt om een duidelijke verklaring neer te leggen over wat de Bijbel wel of niet zou zeggen over mensen die net zo goed gemaakt zijn door onze Maker. Zo is er weer zo'n onderscheid bij gekomen, vroeger ging het over het 'ware' geloof en dwaalleer. Nu gaat het over geaardheid en identiteit. Het werkt als een meetlat, die ook nog eens uit de Bijbel gehaald is. En ten diepste zit er in de pijn een kostbaar geheim.

Niemand wil veroordeeld worden...
Wij oordelen zonder het …