Een waardevolle ontdekking over mijn lijden

"Mijn lijden, het is mijn schat geworden!"


Echt nooit had ik gedacht dit te gaan schrijven. Maar steeds meer besef ik dit nu. Dwars door het lijden heen mocht ik zoveel ervaren en meemaken. Naast het diepe verdriet en de angst die ik doorstond. Was daar altijd de hoop voor de toekomst. Jazeker! Toch ben ik dankbaar dat het niet enkel dat lichtje ver weg was. Iets waar ik nog op moest blijven wachten. Nee telkens weer liet Hij mijn hart overstromen, omdat die hoop soms zo dichtbij was. In het begin viel die hoop soms in mijn innerlijke put van wanhoop. Maar telkens werd mijn wanhoop er iets minder door. Wat wist God mij op wonderlijke manieren te bereiken. Maar ook, wat een schatten van mensen heb ik mogen ontmoeten. Zoveel mensen op mijn pad, waarmee ik weet dat we niet alleen verbonden zijn op een horizontale manier. Van mens tot mens. Maar veel sterker nog, verbonden mee weet door God. Het werden schatten, van onmisbare waarde. Een ieder met een talent op een ander vlak. Maar stuk voor stuk waren ze in mijn lijden van onmisbare waarde. Gewoon door zichzelf te zijn. Misschien herkennen ze zich nu zelfs niet, wanneer ze dit zouden lezen. Maar echt, door deze mensen kreeg ik weer hoop.

Berscherming zoeken 

Want in mijn moeilijke jaren ging ik mezelf beschermen. Mijn manier was om mezelf aan te passen. Verstopte zovaak mijn gevoelens, mijn wil. Dat het zelfs erg lastig was om die weer terug te vinden. Ik zocht bescherming en vond die in mezelf. Het was nodig om te overleven, het was mijn manier geworden. Zo ging ik in verschillende delen van mijn leven het beeld wat ik erover had bijstellen. Telkens opnieuw de pijn ervaren, of teleurgesteld worden, daar kon ik niet meer mee omgaan. 'Makkelijker' leek het om minder van die omgeving te verwachten. Dat had een wisselwerking een andere kant op, want naast dat ik het beeld voor de omgeving ging aanpassen, deed ik dat ook voor mezelf. Waar ik minder ging verwachten van mijn omgeving, werd dat wat ik van mezelf verwachtte veel belangrijker. Situaties die er voorvielen betrok ik direct op mezelf, en kwam door iets in mij dat vast niet meer te veranderen was. Dat maakte de pijn, angst of teleurstelling van de omgeving ook nog eens beter te begrijpen! Na mijn scheiding, vond ik de Schat die er altijd al voor mij was. Maar kwamen er ook nog heel veel mooie mensen op mijn pad. Zij brachten hoop in mijn leven. Alleen maar omdat ze laten zien wie ze waren, maar ook hoe ze mij vinden. Ze brachten liefde in mijn leven en konden mij daarmee weer bereiken. Mijn Schat in de Hemel maar ook de mensen om mij heen, ze hebben mij bevrijd. Want terwijl ik bescherming zocht, vond ik die in mezelf, maar toen die bescherming niet meer nodig was: Had ik mezelf erin gevangen gehouden.

Contrast

Wat een verschillen werden er zichtbaar. Soms werd in mijn leven toch wel  bizar zichtbaar welke strijd er zich afspeelt. De strijd om leven en dood. Juist daardoor werden dingen een contrast, vormden ze eigenlijk twee verschillende werelden.

Een
donkere wereld
en een lichte
wereld stonden lang naast
elkaar

Durf
ik deze
tot één wereld
te voegen met Hem
bovenaan

Donker
en Licht
ze hebben gestreden
winnen kan er maar
Een



Wat was er geduld nodig, wat mocht veel ik ontvangen, de schatten ze zijn verzameld in mijn hart. Daar waar het eerst zo donker was, werd steeds meer op de deur geklopt. Met hoop, liefde en vertrouwen kwam God elke keer weer naast mij, bij mij. Net zolang tot ik de deur open durfde te zetten. Eerst moest ik kijken, hoe lang zouden ze aan de deur blijven komen. Is het wel écht voor mij? Wat er toen gebeurde? Dat was echt bijzonder.  Lijkt het niet alsof een lamp feller is, enkel omdat de omgeving meer duister is? Zo werkte het bij mij ook. De schat die ik vond, op mijn donkerste moment, kwam zo licht en zo groot in mijn leven. Nee in mijn donkere tijd was het niet een lichtje ver weg. Daar aan het einde van de tunnel. Ondanks al mijn negatieve gedachten, kwam er dwars door dat duister telkens weer die boodschap, maakte de schat zich weer zichtbaar. Telkens wanneer het donker weer terug wilde komen, was daar weer het licht. Was het makkelijk? Was ik nooit meer bang? Nee het was niet makkelijk, en ik was daarna nog zovaak bang. Maar er was iets in mij, waardoor ik de juiste keuzes kon maken. Wanneer het moeilijk was, dan was God dichtbij. Juist wanneer angst mijn leven wilde overnemen, sprak Zijn stem vol vertrouwen:

Hou vol lieverd, je doet het zo goed

Wanneer het leven zo weinig te bieden heeft, of zo weinig heeft gegeven. Wanneer het letterlijk zo donker om je heen is Weet dan, in jouw lijden is een Schat te vinden. Hij?! Hij weet zo goed wat lijden is. Ooit doorstond hij voor ons, alle zonden die we gedaan hebben, maar droeg hij ook al onze pijn, jou ziekte, of al de afwijzing die je hebt ervaren. Toch staan ondanks dat lijden, Zijn armen voor jou open. Juist omdat Hij zo weet wat jij moest ervaren, is Zijn liefde voor jou, zo diep! Voor mij werd het waarheid, en ik hoop dat je ook vanuit je hart mee kan zingen. Juist wanneer het donker geweest is, of nu nog is:

De zon komt op, maakt de morgen

wakker;

mijn dag begint met een lied voor U.

Heer, wat er ook gebeurt

en wat mij mag overkomen,

laat mij nog zingen als de avond valt.

Loof de Heer, o mijn ziel.

O mijn ziel, prijs nu zijn heilige Naam.

Met meer passie dan ooit;

o mijn ziel, verheerlijk zijn heilige

Naam.

(Opwekking 733- Tienduizend redenen)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Met deze blog wil ik mee doen aan de bloghop van Maart-April. Het thema hiervoor is bedacht door de bloghost: Lineke Mooibroek en meer hierover is te vinden op haar blog: Kostbaar en geliefd