Cadeau

7 Juni 2013

Heel dapper belde ik aan, voor de 2^de afspraak bij de coach die mij gaat helpen weer krachtig en blij in mijn vel te krijgen. Precies op tijd, want toen ik aanbelde sloeg de klok, half 2! Tja dat is wie ik ben. Nerveus stond ik te wachten tot de deur openging. Maar al die zenuwen moest ik verbloemen, en toen de deur openging, deed ik vriendelijk en sociaal geaccepteerd tegen hem. Nee ik moest maar niet die gevoelens laten zien en zeker niet zeggen hoe zenuwachtig ik ben, ik moet normaal doen en mij gedragen zoals het hoort, dan komt alles goed! We lopen naar de zolder en praten ondertussen over de reis naar hem toe. In de spreekkamer probeer ik mezelf te ontspannen en fijn te gaan zitten, als hij naar mij toe komt en mij een cadeau overhandigt. Ik weet mij geen houding te geven. Een cadeau voor mij? Wat zal het zijn? Iemand die mij nog maar 1x heeft gezien heeft gewoon iets voor mij….. Door alle paniek vergeet ik de coach te bedanken, of te laten zien hoe blij ik er van bent. Het enige wat ik laat zien is verwarring, angst voor het onbekende en een radeloosheid omdat ik mij geen houding weet te geven hiermee. Als ik het pakje openmaak komt er een boekje tevoorschijn, blij in 3 ½ maand. Nou dat is wel wat ik nodig heb. Zou dat kunnen? Ik sla het boekje open en lees de allereerste opdracht:

Maak een kopie van je billen.

Klap boekje dicht. Ik?? Nee dat kan ik niet. Ook al ben ik kwijt wie ik ben, en wat bij mij past, voel ik. Dit kan ik niet. Of is dat juist omdat ik geen idee heb wie ik ben. Al die jaren heb ik gekeken naar anderen, wat gebeurd er bij een ander, bij het maken van die keuze? Wil ik dat? Nee oké nooit doen. En wat gebeurd er als je dat zegt? Wil ik dat? Oké dan is dat normaal.  Voortdurend was ik aan het zoeken. En hoofd opdracht voor mezelf hierbij was dan ook: zorg dat je niet opval, niet raar doet. Met een psychisch zieke moeder is het opletten, veel mensen hebben voor mij al het stempel klaar, dat kind van die gekke moeder. Nee het zou niet gebeuren dat iemand mij iets raars zou zien doen, of zou horen zeggen. Stel je voor!! Dan krijgen ze nog gelijk ook.

En dan deze opdracht om blij te worden. Kan ik uit mijn controle stappen. De controle die mij eigenlijk nekt. De controle die ervoor zorgt dat ik niet vrij meer leeft? Zou ik wel ooit blij kunnen worden? Ik durf niet. Ondertussen is het gesprek met de coach allang begonnen en tja daar moet ik aandachtig mee aan de slag, want ik wil veranderen, ik wil ook genieten van mijn leven. Nou  stop nu, let op en werk aan jezelf. Anders word het helemaal nooit iets met je. Maar mijn gedachten gaan verder. Dit cadeau is aan de juiste gegeven. Het heeft een enorm grote uitwerking bij mij. En geeft mij het inzicht, je word blij door de dingen die je doet voor jezelf. Door eens iets anders te doen als wat je altijd gewend bent. En nee niet allemaal nu direct kopieën maken van jullie billen. Maar het kan ook in de kleine dingen, even tijd maken voor jezelf en dan voornamelijk voor het kind wat in je zit. Ik ging op zoek naar dat waar ik blij van werd, en merkte juist die impulsieve ideeën buiten mijn planning om geven mij een geweldig gevoel, een vreugde en plezier. Mijn hele leven bestond uit denken aan anderen, zorgen voor anderen, was het niet voor mijn kindjes, dan wel in mijn werk of mijn huishouden. Alle ruimte voor mezelf was weg, of zag ik niet. Totdat ik bedacht als ik tussen de middag eet, waarom eet ik dan in de auto? Waarom maak ik niet een wandeling tijdens mijn lunch, en geniet ik van de rust en al het moois in de natuur. Of nog leuker, waarom haal ik mijn kindjes tussen de middag niet op om dan met z’n drietjes te eten in de speeltuin. Brood was al gesmeerd, en drinken hadden ze ook al voor het overblijven, dan konden ze daarna nog spelen. Hoe druk ik het had, er was ruimte. Ruimte om uit het vaste patroon te stappen. En juist dat geeft energie. Ik zag het niet meer, maar nu was mijn beeld weer helder.

Zou het dan toch mogelijk zijn? Zal het lukken om blij en goed in mijn vel te komen?