Doorgaan naar hoofdcontent

Cadeau

7 Juni 2013



Heel dapper belde ik aan, voor de 2de afspraak bij de coach die mij gaat helpen weer krachtig en blij in mijn vel te krijgen. Precies op tijd, want toen ik aanbelde sloeg de klok, half 2! Tja dat is wie ik ben. Nerveus stond ik te wachten tot de deur openging. Maar al die zenuwen moest ik verbloemen, en toen de deur openging, deed ik vriendelijk en sociaal geaccepteerd tegen hem. Nee ik moest maar niet die gevoelens laten zien en zeker niet zeggen hoe zenuwachtig ik ben, ik moet normaal doen en mij gedragen zoals het hoort, dan komt alles goed! We lopen naar de zolder en praten ondertussen over de reis naar hem toe. In de spreekkamer probeer ik mezelf te ontspannen en fijn te gaan zitten, als hij naar mij toe komt en mij een cadeau overhandigt. Ik weet mij geen houding te geven. Een cadeau voor mij? Wat zal het zijn? Iemand die mij nog maar 1x heeft gezien heeft gewoon iets voor mij….. Door alle paniek vergeet ik de coach te bedanken, of te laten zien hoe blij ik er van bent. Het enige wat ik laat zien is verwarring, angst voor het onbekende en een radeloosheid omdat ik mij geen houding weet te geven hiermee. Als ik het pakje openmaak komt er een boekje tevoorschijn, blij in 3 ½ maand. Nou dat is wel wat ik nodig heb. Zou dat kunnen? Ik sla het boekje open en lees de allereerste opdracht:


Maak een kopie van je billen.

Klap boekje dicht. Ik?? Nee dat kan ik niet. Ook al ben ik kwijt wie ik ben, en wat bij mij past, voel ik. Dit kan ik niet. Of is dat juist omdat ik geen idee heb wie ik ben. Al die jaren heb ik gekeken naar anderen, wat gebeurd er bij een ander, bij het maken van die keuze? Wil ik dat? Nee oké nooit doen. En wat gebeurd er als je dat zegt? Wil ik dat? Oké dan is dat normaal.  Voortdurend was ik aan het zoeken. En hoofd opdracht voor mezelf hierbij was dan ook: zorg dat je niet opval, niet raar doet. Met een psychisch zieke moeder is het opletten, veel mensen hebben voor mij al het stempel klaar, dat kind van die gekke moeder. Nee het zou niet gebeuren dat iemand mij iets raars zou zien doen, of zou horen zeggen. Stel je voor!! Dan krijgen ze nog gelijk ook.

En dan deze opdracht om blij te worden. Kan ik uit mijn controle stappen. De controle die mij eigenlijk nekt. De controle die ervoor zorgt dat ik niet vrij meer leeft? Zou ik wel ooit blij kunnen worden? Ik durf niet. Ondertussen is het gesprek met de coach allang begonnen en tja daar moet ik aandachtig mee aan de slag, want ik wil veranderen, ik wil ook genieten van mijn leven. Nou  stop nu, let op en werk aan jezelf. Anders word het helemaal nooit iets met je. Maar mijn gedachten gaan verder. Dit cadeau is aan de juiste gegeven. Het heeft een enorm grote uitwerking bij mij. En geeft mij het inzicht, je word blij door de dingen die je doet voor jezelf. Door eens iets anders te doen als wat je altijd gewend bent. En nee niet allemaal nu direct kopieën maken van jullie billen. Maar het kan ook in de kleine dingen, even tijd maken voor jezelf en dan voornamelijk voor het kind wat in je zit. Ik ging op zoek naar dat waar ik blij van werd, en merkte juist die impulsieve ideeën buiten mijn planning om geven mij een geweldig gevoel, een vreugde en plezier. Mijn hele leven bestond uit denken aan anderen, zorgen voor anderen, was het niet voor mijn kindjes, dan wel in mijn werk of mijn huishouden. Alle ruimte voor mezelf was weg, of zag ik niet. Totdat ik bedacht als ik tussen de middag eet, waarom eet ik dan in de auto? Waarom maak ik niet een wandeling tijdens mijn lunch, en geniet ik van de rust en al het moois in de natuur. Of nog leuker, waarom haal ik mijn kindjes tussen de middag niet op om dan met z’n drietjes te eten in de speeltuin. Brood was al gesmeerd, en drinken hadden ze ook al voor het overblijven, dan konden ze daarna nog spelen. Hoe druk ik het had, er was ruimte. Ruimte om uit het vaste patroon te stappen. En juist dat geeft energie. Ik zag het niet meer, maar nu was mijn beeld weer helder.

Zou het dan toch mogelijk zijn? Zal het lukken om blij en goed in mijn vel te komen?

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Wat doet pijn met jou?

De dingen die ik heb meegemaakt zouden mijn huidige leven ernstig negatief kunnen beïnvloeden, of mij zelfs belemmeren. 

Lange tijd had ik last van iets wat vast herkenbaar is voor veel mensen: Ik wilde het beter doen dan de generaties voor mij, maar kwam erachter dat ik onbedoeld, zonder opzet, weer andere missers maakte. Waardoor mijn kinderen vast ook weer in hetzelfde patroon kunnen stappen en het weer anders willen doen als dat ik heb gedaan of misschien nog doe. Daarnaast zijn er in mijn leven heftige situaties voorgevallen, die diep hebben ingehakt in mijn persoonlijkheid, mijn veiligheid en mijn beeld over mezelf.


Keuze als ouder
Zaterdag had ik een praktijkdag van mijn studie. Daar hoorde ik hoe herkenbaar het is dat het draait om de keuze die je maakt. Het enige waar je als ouder(s) dit mee kan doorbreken is: Accepteren dat we als moeder, gedaan hebben wat we toen het beste vonden. We hebben keuzes gemaakt vanuit liefde, met goede bedoelingen. Maar we maken ook fouten. Ook …

Dankbaar in gebrokenheid

Hangt de hoogte van mijn vreugde
af van de diepte van mijn dankbaarheid?
(Ann Voskamp, Gebroken leven)
Uiteindelijk dankte Jezus, brak Hij en deelt Hij zichzelf uit. De gebrokenheid raakte Jezus volledig en Hij zelf laat mij zien waarom de gebrokenheid er is, en welke weg ik ermee kan gaan. Een weg van dankbaarheid (Psalm 50:23).


Gebrokenheid waarom?
Ik denk dat het woord gebrokenheid altijd een deel van lijden met zich meeneemt. Gebroken, er is iets stuk gegaan, opengescheurd of opengebroken en dat kan veel pijn doen. Hoe kan je verder leven met gebrokenheid? Als je hart verscheurd werd, je toekomst of je droom uit elkaar gespat is? Dan denk ik aan Jezus die op aarde kwam. Weet je waarom Hij kwam? Hij kwam om gebroken te worden! Het bloed uit Zijn wonden red ons! Van nature wil ik lijden voorkomen, of zo snel mogelijk oplossen. Als ik erover nadenk dat Jezus juist hiervoor kwam en er niet voor weg vluchtte, dan word Zijn offer voor mijn leven, nog veel groter! Wij leven in een gebro…