Vernieuwd opstaan

  Geloof vraagt om eerlijk zondebesef

 Het was één van de twee vragen die gisteren middag onderdeel van gesprek waren. Bijzonder want dit gesprek vond plaats in onze kerk, met andere gemeenteleden. Dat zorgt voor mooie gesprekken, nieuwe inzichten maar ook is het een kans om andere leden van Zijn gemeente beter te leren kennen. 

Geloofsreis

Waar staan wij zonder zondebesef? Voor mij was dat juist het onderdeel wat mijn bracht aan Zijn kruis. Het diepe besef van wie ik ben: In staat tot alle kwaad! Juist dat maakte mij klein. Het gaf mij inzicht dat ik een hechtingsprobleem heb. Omdat ik afgesneden ben van Hem die mij maakte. Er was een kloof tussen mij en mijn Hemelse Vader. Het zicht op wie ik werkelijk was (!) maakte duidelijk hoe die kloof ontstaan was. Door mezelf! Elke dag was ik bezig die kloof groter te maken. Heel lang zag ik niet hoe ik die kloof kon overbruggen. Ja dat wilde ik wel! Weet je wat ik deed? Ik legde het bij God neer. Als Hij iets groots zou doen, dan zou ik gered kunnen worden. Dat was ook wat ik altijd geleerd had. God doet het! Wat was ik bang hierdoor. Want het gaf mij nog grotere vragen over mezelf. Wie ben ik, dat God mij zou redden?

Bij het kruis

Ik lag daar onder het kruis. Van schuld en schaamte vervuld. Wachtend tot God mij op zou richtten. Bijzonder dat ik daar bleef liggen. Zo klein mogelijk want ik was te min, slecht, niets. Ik lag wel op de juiste plaats. Het enige wat ik moest doen om gered te worden? Dat was net als de Israëlieten in de woestijn. Op zien naar het kruis, waaraan Jezus was gestorven. Daar aan de voet van dat kruis moest ik niet blijven hangen in mezelf en mijn zonde. Maar mocht ik beseffen wat voor groots God gedaan heeft. Zijn kind, Zijn geliefde Zoon, stuurde Hij naar aarde voor mensen zoals ik. Juist voor mensen die inzien dat ze van zichzelf zondig, kwaad en tot vreselijke dingen in staat zijn. Want dat zijn de mensen die buigen, die neerknielen of vallen onder Zijn voeten. En uit roepen: 

Heer wees mij zondaar genadig!

Opstaan door Zijn bloed

Van ons zelf alleen zouden we daar blijven liggen. Heel vaak kniel ik daar weer neer. Diep bewogen om wat ik misdaan heb, of om wie ik in mijn diepste natuur ben. Het wonderlijke is dat ik niet meer kan blijven liggen. Want telkens wanneer ik neerkniel is Hij daar. Dan richt Hij mij op en laat Hij mij zien hoe Hij mij ziet. Vernieuwd door Zijn bloed, een nieuwe schepping. Zijn geliefde kind. Dat wil ik jullie als lezer ook meegeven. Blijf niet buigen en je eigen schuld dragen. Leg dat maar in Zijn handen. Dan mag je opstaan door Zijn bloed. God is inderdaad degene die het allemaal doet. Zonder Hem?! Konden we niet eens buigen, ons zelf leren kennen of zelfs maar ademen. Maar we mogen in beweging komen. Genezen door het bloed van Zijn Zoon, het grootste cadeau voor mij, en voor jou!