Doorgaan naar hoofdcontent

Sterke vrouw?!

Vandaag was ik bezig met een Bijbel journaling uitdaging. Deze gaat over vrouwen in de Bijbel. Wat was het een schitterend begin. De eerste uitdaging werd gelegd bij Spreuken 31. Nu kan ik zeggen dat ik dit een schitterend hoofdstuk vind. Maar dat is anders geweest!


Sterk door eigen kracht


Dit hoofdstuk was mij al van jongs af aan bekend. Als kind maakte het nooit zo'n indruk. Totdat ik zelf een huishouden moest gaan runnen. Al snel werd ik ook moeder. Continu was ik bezig vanuit mijn eigen kracht. Dat maakte dat ik mezelf vond falen. Want....ik moest het toch allemaal kunnen!

Ik keek naar andere mensen, vergeleek mezelf.

 Gewogen, gewogen, maar door mezelf te licht bevonden. Elke keer zag ik dat ik het niet haalde, ik redde het niet. Soms verdronk ik er zelfs bijna in. Want ik haalde wel al het hooi op mijn vork. Dit moest ik gewoon kunnen. Als ik nu minder moeilijk deed, minder in mijn hoofd bezig was, maar het gewoon moest gaan doen. Ja dat zou de enige manier zijn. Zo ging ik mezelf begraven onder al dat werk, alle taken. En echt ze waren goed, mensen waren blij. Maar ik kon steeds minder. Het beeld wat ik van andere had, dat controleerde ik niet. Nee ik moest werken, mijn handen mochten niet stilstaan, en mijn man en kinderen, ze zouden mij moeten kunnen prijzen.

Maar helaas wat liep dit anders. Ik was keihard aan het knokken, maar faalde echt wanneer ik keek naar Spreuken 31. Die vrouw die daar beschreven werd, dat was ik bij lange na niet! Dat was pijnlijk, het werd een weg van eigen werken. Gaan op eigen kracht. Als ik dat zou behalen, wat dacht ik te bereiken dan? Geen idee. Maar ik kwam er nooit! Die vrouw van Spreuken, dat zou ik nou nooit worden.





Alles keerde om


Eigenlijk moet ik eerst nog eerlijker worden. Want de hele Bijbel, alles wat God aan ons mensen kan geven, nee dat zou wel nooit voor mij een waarheid worden. Daar had ik niet alleen bovenstaande reden voor. Er waren er nog veel meer! Allemaal omdat ik met eigen ogen naar mezelf keek. Maar voor die ogen zat een bril. Gekleurde glazen door alle ervaringen, door pijn, door woorden die zovaak herhaald werden. Tot ik zelfs wanneer ik maar probeerde om naar mezelf te kijken, mezelf niet meer vinden kon. Juist toen ik mezelf niet meer zag, kwam daar heel zachtjes een stem:

Lieverd je doet het zo goed!

Letterlijk zat ik op de puinhoop van mijn leven. Mijn toenmalige man was weg, ik zat alleen met 2 kindjes. Ons huis was verkocht en ik had geen idee waarheen te moeten. Ik had gelukkig binnen 3 dagen werk mogen vinden. Maar wat deed ik nou goed? Daar schoof ik de stem terzijde. Van Hem die de enige was die op dat moment de waarheid tegen mij sprak. Nee ik deed het niet goed vond ik!

Dat schreeuwde ik ook uit!

Kijk dan, zie wat ik heb gedaan. Toch bleef die stem komen. Elke keer als ik uitgeput was, wanhopig of moedeloos. Langzaam kwam die stem verder binnen. Wat had ik die stem vaak genegeerd, voordat ik Hem toeliet. Lieverd je doet het zo goed! Tot ik instortte en zo ging huilen, omdat ik het voelde, dit is waarheid.

God houd van mij!

Zoals ik ben. Nooit zal Hij van mij meer vragen dan ik kan.
 Zo mocht ik mijn leven met Hem beginnen. Hij leerde mij wat een sterke vrouw zijn werkelijk inhoud. Want hoeveel kracht vraagt het van ons vrouwen wel niet om eerlijk toe te geven:Ik kan het niet alleen Mijn kracht begon telkens wanneer ik riep, fluisterde, huilde, bad en later rustig aangaf:

Heere ik kan niet zonder U
Ik heb U nodig!
Wilt U het doen door mij
Help mij Heere!
Mijn zwakte mag Uw

kracht worden Heere


Reacties

  1. Wauw weer een mooie blog, van een mooie sterke vrouw! Ik moest bij het lezen direct denken aan opwekking 763 Heer ik heb U nodig! Dank je wel Petrina voor deze mooie blog.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat een lieve reactie, dank je wel Johanneke!

      Ik heb het nummer opgezocht, wat een schitterende tekst die heel mooi hierbij past! Wauw

      Verwijderen
  2. Dank je wel voor je mooie blog. Dank je wel voor je openheid en de herkenning die het geeft.

    Dank je wel voor je bemoediging hierdoor.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Met liefde geschreven en getekend! Gods zegen

      Verwijderen
  3. Dank je wel voor je blog. We hoeven niet zonder Hem door het leven. Hij is er. Wat een ontdekking is dat.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is zo'n groot cadeau Ariëlla! Dank je wel voor deze mooie reactie

      Verwijderen
  4. Prachtig verwoord Petrina. Wat een liefdevolle Vader hebben we toch. Nu je door hem zo bemoedigd bent, geef je dit door via je blog. Daar hebben we allemaal wat aan. Dankjewel!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wauw wat een mooie reactie Anne! Het is zo moeilijk om voor mezelf te houden. Deel het dan ook met liefde!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…