Sterke vrouw?!

Vandaag was ik bezig met een Bijbel journaling uitdaging. Deze gaat over vrouwen in de Bijbel. Wat was het een schitterend begin. De eerste uitdaging werd gelegd bij Spreuken 31. Nu kan ik zeggen dat ik dit een schitterend hoofdstuk vind. Maar dat is anders geweest!

Sterk door eigen kracht

Dit hoofdstuk was mij al van jongs af aan bekend. Als kind maakte het nooit zo'n indruk. Totdat ik zelf een huishouden moest gaan runnen. Al snel werd ik ook moeder. Continu was ik bezig vanuit mijn eigen kracht. Dat maakte dat ik mezelf vond falen. Want....ik moest het toch allemaal kunnen!

Ik keek naar andere mensen, vergeleek mezelf.

 Gewogen, gewogen, maar door mezelf te licht bevonden. Elke keer zag ik dat ik het niet haalde, ik redde het niet. Soms verdronk ik er zelfs bijna in. Want ik haalde wel al het hooi op mijn vork. Dit moest ik gewoon kunnen. Als ik nu minder moeilijk deed, minder in mijn hoofd bezig was, maar het gewoon moest gaan doen. Ja dat zou de enige manier zijn. Zo ging ik mezelf begraven onder al dat werk, alle taken. En echt ze waren goed, mensen waren blij. Maar ik kon steeds minder. Het beeld wat ik van andere had, dat controleerde ik niet. Nee ik moest werken, mijn handen mochten niet stilstaan, en mijn man en kinderen, ze zouden mij moeten kunnen prijzen.

Maar helaas wat liep dit anders. Ik was keihard aan het knokken, maar faalde echt wanneer ik keek naar Spreuken 31. Die vrouw die daar beschreven werd, dat was ik bij lange na niet! Dat was pijnlijk, het werd een weg van eigen werken. Gaan op eigen kracht. Als ik dat zou behalen, wat dacht ik te bereiken dan? Geen idee. Maar ik kwam er nooit! Die vrouw van Spreuken, dat zou ik nou nooit worden.

Alles keerde om

Eigenlijk moet ik eerst nog eerlijker worden. Want de hele Bijbel, alles wat God aan ons mensen kan geven, nee dat zou wel nooit voor mij een waarheid worden. Daar had ik niet alleen bovenstaande reden voor. Er waren er nog veel meer! Allemaal omdat ik met eigen ogen naar mezelf keek. Maar voor die ogen zat een bril. Gekleurde glazen door alle ervaringen, door pijn, door woorden die zovaak herhaald werden. Tot ik zelfs wanneer ik maar probeerde om naar mezelf te kijken, mezelf niet meer vinden kon. Juist toen ik mezelf niet meer zag, kwam daar heel zachtjes een stem:

Lieverd je doet het zo goed!

Letterlijk zat ik op de puinhoop van mijn leven. Mijn toenmalige man was weg, ik zat alleen met 2 kindjes. Ons huis was verkocht en ik had geen idee waarheen te moeten. Ik had gelukkig binnen 3 dagen werk mogen vinden. Maar wat deed ik nou goed? Daar schoof ik de stem terzijde. Van Hem die de enige was die op dat moment de waarheid tegen mij sprak. Nee ik deed het niet goed vond ik!

Dat schreeuwde ik ook uit!

Kijk dan, zie wat ik heb gedaan. Toch bleef die stem komen. Elke keer als ik uitgeput was, wanhopig of moedeloos. Langzaam kwam die stem verder binnen. Wat had ik die stem vaak genegeerd, voordat ik Hem toeliet. Lieverd je doet het zo goed! Tot ik instortte en zo ging huilen, omdat ik het voelde, dit is waarheid.

God houd van mij!

Zoals ik ben. Nooit zal Hij van mij meer vragen dan ik kan.

 Zo mocht ik mijn leven met Hem beginnen. Hij leerde mij wat een sterke vrouw zijn werkelijk inhoud. Want hoeveel kracht vraagt het van ons vrouwen wel niet om eerlijk toe te geven:Ik kan het niet alleen Mijn kracht begon telkens wanneer ik riep, fluisterde, huilde, bad en later rustig aangaf:

Heere ik kan niet zonder U

Ik heb U nodig!

Wilt U het doen door mij

Help mij Heere!

Mijn zwakte mag Uw

kracht worden Heere