Doorgaan naar hoofdcontent

Kostbaar moment

Was het ander half jaar erg uitstappen uit mijn veilige bootje.
Nu is het al bijna zover, en gaan mijn vriend en ik trouwen.
Deze tijd samen is zo'n mooi proces geworden.
Waar het eerst eng was, spannend ook wel om weer van iemand te gaan houden.
En zeker ook om liefde in mijn leven toe te kunnen laten.
Iets wat ik niet goed aan kon in het begin.
Afgelopen jaren samen van alles doorstaan.
Wat voor mij een heel bijzonder moment was, van mijn vriend richting mij, is toch wel een gesprek.
Ja een heel gewoon gesprek, samen op de bank.
Maar wat er in gebeurde was zo bijzonder!

Mijn vriend vertelde, dat hij zag hoe ik in mijn leven bergen had beklommen.
Had overwonnen, maar dat de volgende er al weer aan kwam.
Hij zag hoe sterk ik was geworden hierdoor.
Dat ik het alleen kan!
Maar vooral: dat ik het ondanks onze relatie, ook alleen bleef doen.
Dat klopt.
Want echt het is zo lastig geweest voor mij om dingen los te laten.
Mensen die mij goed kennen weten hoe goed ik andere mensen kan vragen om iets voor mij te doen...
Mijn vriend eindigde toen met iets moois:
Ja Petrina, je kan alleen bergen beklimmen, maar mag ik alsjeblieft met je mee?
Zullen we vanaf nu samen gaan klimmen?
Zowel de bergen in zijn leven als die van mij.
Dat moment, daar brak mijn 'onafhankelijkheidsgevoel' richting hem.

Het was oefenen, en trainen hoor.
Van alleen klimmen, naar samen klimmen.
Het was vallen, maar toch samen opstaan en naar ons doel blijven kijken.
Ook het tempo op elkaar afstemmen, de route samen vinden, elkaar bemoedigen en steunen.
Maar ik merk dat we elkaar hierdoor telkens weer konden vinden in de communicatie.
Want ja ik kan alleen bergen beklimmen, maar hé, samen is toch echt fijner.
En vooral:

Samen met mijn lieve vriend ben ik een veel betere bergbeklimmer!

Afgelopen tijd zijn we een team geworden.
Wat ik in onze relatie ervaar maakt mij zo dankbaar en zo rijk.
We werden een team!
En onze leider, is de Heere in de Hemel.
Met z'n drieën zijn we klaar voor de reis, en weet ik, we komen op onze bestemming!

View from Zwoelferhorn Cross. St. Gilgen, Salzburg, Austria.:

Reacties

  1. Mooi:)! Heel veel geluk en liefde toegewenst samen! En Gods rijke zegen over jullie leven(s)!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat is erg mooi! Gods zegen voor jullie allebei! En wel genieten hè, samen. Van al die mooie vergezichten die er ook zijn (ondanks of juist dankzij de bergen).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja samen genieten van de uitzichten, de grote en de kleine dingen. Het is zo waardevol om ze te kunnen delen. Om iemand te hebben die je blik ergens bij kan bepalen wat je zelf nog niet opgevallen was... Kostbaar!

      Dank je wel voor je wensen!

      Verwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Zoekend naar het Licht (deel 2)

Verlangend naar het Licht
In mijn leven was ik al heel jong op zoek naar het Licht. Maar de manier waarop Hij aan mij werd gepresenteerd maakte mij bang. Niet alleen voor wie ik ben, maar vooral voor het feit dat het Licht er niet voor mij zou zijn. Door dingen die gebeurt zijn in mijn leven voelde ik mij niet geliefd, niet gezien door mensen waar ik mijn vertrouwen op gesteld had. Dat maakte dat er diepe duisternis in mijn leven kwam.

Mijn leven in duisternis
Vooral wat ik leerde over de Redder, Jezus. Gods verlossingswerk, dat was alleen voor de mensen die door God, ver van tevoren, uitgekozen waren. Dat God het verlossingswerk door mensen heen wilt werken, maar dat het iets is wat je mag ontvangen. Je kan er zelf niets aan doen. Nou als mensen waar ik van hield, waar ik zo goed mijn best voor deed, mij niet zagen...... Waarom zou God dan naar mij om zien?Dit te bedenken, als jonge vrouw, maakte mij zo eenzaam. Geen verbinding merken met mensen om mij heen, maar ook geloven dat het…

Zoekend naar het Licht (deel 1)

Dolend in het duister
Na de zondeval is er een breuk gekomen in de relatie tussen God en de mensen. Daarom leven wij in duisternis, doordat we geestelijk dood zijn gegaan. God was de bron van leven.

Omdat wij al langere tijd in duisternis leven, zijn wij ons gaan aanpassen aan deze staat van zijn. We zijn steeds meer onwetend over de ellende waarin wij verkeren. Daardoor kunnen wij zelfs zekerheid gaan zoeken in deze onzekere en onveilige wereld. Hiermee bedoel ik de wereld in ons zelf en ook letterlijk de wereld waarin wij leven. Zo zijn wij al snel houvast aan het zoeken of creëren in bijvoorbeeld:

CarrièreGeldPrestatieGoedkeuringControleBezittingenStatusEer (je goede naam)RelatiesGezondheid Zolang dit goed gaat? Biedt het ons een zekerheid, en zie je niet hoe kwetsbaar je werkelijk bent. Op het moment dat het door je vingers glipt dan voel je hoe het duister om je hart kan grijpen. Dan voel je wel weer je werkelijke staat van het aardse leven. 
Alle bovenstaande punten hebben nameli…

Is er iets onmogelijk voor Hem?!

Zie, Ik ben de HEERE de God van alle vlees; zou Mij enig ding te wonderlijk zijn?
Jeremia 32:27
Observatie van de tekst
Wauw wat een gebed van Jeremia tot God, in hoofdstuk 32 vanaf vers 16, wat een verheerlijking van wie Hij is en wat Hij kan. Ook belijdt Jeremia oprecht de misstappen van Zijn volk en hij omschrijft de situatie zoals deze is. Jeremia geeft aan dat wat God voorzegt had ook geschied is. De Heere zelf antwoord Jeremia hierop dat Hem niets te wonderlijk is.

Hoe bijzonder is dit?! Het doet mij denken aan Job, en hoe hij sprak tot God, en tegen zijn vrienden.

Voor God is niets onmogelijk, daar wordt in mijn kanttekeningen verwezen naar vers 17, het gebed van Jeremia:

Ach HEERE HEERE, zie, Gij hebt de hemelen en de aarde gemaakt, door Uw grote kracht, en door Uw uitgestrekten arm; geen ding is U te wonderlijk.

En in het vers van vandaag bevestigd God wat Jeremia aanhaalt. Als belofte om ook in deze angstige zaak op te mogen vertrouwen.

Want wees eerlijk? Als God de hemel en …