Doorgaan naar hoofdcontent

Omgaan met kwetsbaarheid

In Juli schreef ik een blog over diep verdriet, je kan het lezen via volgende klikbare link: Omgaan met diep verdriet
Daar wil ik even op verder.
Afgelopen tijd spreek ik veel mensen, luister ik vooral veel naar mensen die te maken hebben met een groot lijden, pijn en verdriet en verwerken van nare ofwel traumatische gebeurtenissen.
Stuk voor stuk mensen die ontzettend dapper zijn.
Dapper door keer op keer over hun muur te laten kijken naar hun pijn.
Ze durven mij mee te nemen naar een plekje in hun hart waar het nog donker is, of waar ze erg bang en eenzaam waren.
Een plek, waar ze zichzelf niet veilig voelen, maar toch, toch nemen ze mij mee daar naar toe.
Dat vind ik bijzonder, maar dat is vooral heel kwetsbaar.
Het vertrouwen dat iemand daarmee geeft, daar moet heel voorzichtig mee omgegaan worden.
Juist een hart dat verwond is, is zo kwetsbaar.
Ik vind het mooi om op deze manier contact met mensen te hebben.
Hen te mogen laten voelen, ja ik ben meegegaan naar die plek, maar ik zal je er niet door loslaten.
Je bent door wat je liet zien niet minder, maar juist meer geworden.
Hierdoor kan je groeien.
Ja ik wil je opbouwen, en respecteer jouw wonden, maar ook jouw 'zijn' als mens.
Maar vooral zal ik respecteren hoe jij hiermee omgaat.

Kwetsbaarheid een belangrijk thema.
Durf jij te zijn wie je bent?
Hoe jij je werkelijk voelt?
Heel vaak hoor ik dat mensen eindelijk durven te 'zijn', maar dat ze dan juist geraakt worden.
Want als je jezelf niet bent, dan raken opmerkingen of gebeurtenissen je sowieso al minder.
Maar vooral, de wereld is niet meer zo eigen, staat niet meer zo open voor wie je bent.
Je moet maar mee in het ideaal beeld, of de normen en waarden binnen je groep.
Voor alles wat gebeurd staat ondertussen een bepaalde tijd.
Verwerken, rouwen?
Waarom doe je niet gewoon blij?
Ja zelfs in kerken word dit wel verteld tegen elkaar, als gemeenteleden.
Pijnlijk en kwetsend....
Ja er staat dat we om alles verheugd mogen zijn in God.
In God verheugd zijn, dat is onze zielstaat als we Zijn kind mogen zijn.
Maar het is niet altijd de staat van ons hart.
We leven nog in een gebroken wereld.
Ons hart, het is gebroken, word gebroken of zal gebroken gaan worden.
En dan, weet dan:

Je mag altijd je verdriet bij God neerleggen.


Zalig zijn zij die treuren (om de gebrokenheid van deze wereld/ de zonde/ de ongerechtigheid) want zij zullen getroost worden.
Er mag ruimte zijn voor jouw verdriet.
Zolang als je verdriet ook duurt.
Soms menen we dat in de fase van verdriet, rouw of verwerking er meer onder zit.
Of dat de persoon die er onder te lijden heeft, er anders mee om zou moeten gaan.
Het duurt toch wel lang, of de reactie is toch wel erg slachtofferig volgens velen.
Of anders nog het gedrag in deze periode is er vaak één van aantrekken (hulp nodig hebben) en toch weer afstoten.
En dat word neer gelegd bij de persoon die al lijdt.
Die het zwaar heeft, die in een proces zit.
Maar vooral iemand die kwetsbaar is geweest, zichzelf heeft laten zien.
Het hart heeft bloot gegeven.
Weet je hoe kwetsbaar dit hart is?
Dat wat gewond is, kan dieper verwond worden door uitspraken, of reacties hierop.

Laten we niet te snel komen met meningen, conclusies of kritiek naar deze mensen.
Iemand die kwetsbaar durft te zijn, roept om zachtmoedigheid.
Durf jij moedig te zijn?
Om ondanks wat dat wat diegene die kwetsbaar is, verteld of doet, toch zacht te blijven?
Laten we komen zoals Jezus naar ons toe kwam.
Met liefde, openheid en bewogenheid.
Maar vooral met zachtmoedigheid.
Ondanks alle pijn die ik Hem persoonlijk heb aangedaan, of die de hele wereld Hem aandeed.
Ja ondanks dat, is Hij zachtmoedig en liefdevol voor mij.
Wanneer Hij kwam, opende mensen hun harten, en gaven ze Hem daarmee ruimte om hun hart, en daardoor hun hele leven te veranderen.
Laten we alsjeblieft deze mensen bij God brengen.
Daar zijn ze veilig.
En laten we onze oordelen achterwege laten.
Het oordeel van God is zo anders, zoveel groter dan wij ooit kunnen bedenken.
Bedenk:


Wat er ook gebeurd, hoe iemand ook doet, hij/zij is kostbaar in Gods ogen.


It just happens.:

Laten we zo met verwondde mensen omgaan.

Als kostbare schatten!

Een zegenbede (van st Patrick) voor hen die gewond en/of gebroken zijn, dat het je mag bemoedigen om te weten dat Hij bij je is:

De Heer zij vóór u, om u de juiste weg te wijzen.
De Heer zij áchter u, om u in de armen te sluiten en om u te beschermen voor gevaar.
De Heer zij ónder u, om u op te vangen als u dreigt te vallen.
De Heer zij ín u, om u te troosten wanneer u verdriet hebt.
De Heer zij óm u héén, als een beschermende muur, als anderen over u heen vallen.
De Heer zij bóven u, om u te zegenen.
Zó zegene u de almachtige God,- vandaag, morgen, en tot in eeuwigheid. Amen.

Reacties

  1. Mooi geschreven over de gebrokenheid en Gods aanwezig zijn in onze kwetsbaarheid. Thanks. Geweldig hè, die zegenbede!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja die zegenbede sprak onze dominee een keer uit. En vond dit zo'n mooie voor mensen die met gebrokenheid leven... Heerlijk om te weten dat waar we ook zijn, Hij erbij is!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi dat die mensen jou hun verhaal toevertrouwen!
    Jezelf zijn is voor veel mensen lastig, ook in de kerk. Is het ook voor mij lang geweest, maar het gaat steeds beter.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi blog Petrina. Ik ben het met je eens en toch.. voorbeeld: Ik had een lieve vriendin die ik ontmoette in een rouwperiode van haar leven. Jarenlang steunde ik haar. In het begin was zij ook lief voor mij. Zij kwam echter steeds vaster te zitten in haar verdriet. De gesprekken draaiden steeds meer alleen om haar en ik kon mijn verhaal niet meer kwijt. Wanneer ik iets zei, was het bij haar altijd 'erger'. Ik leverde in tot ik knapte. Een vastgelopen rouwproces is heel erg. Ik wens het niemand toe...ook de omgeving niet. Heb haar in gedachten aan de Heer, die zij niet kent gegeven. Soms kan je iemand niet helpen hoe graag je ook wil.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…