Het is enorm belangrijk om in de opvoeding één lijn te hebben.
Dan denk je weleens, als je gescheiden bent dan is dat makkelijk.
Even was dat voor mij ook een valkuil, want dan dacht ik, zo ik doe het alleen.
Maar dat is absoluut niet waar. eigenlijk kan ik wel zeggen, niets was minder waar.
Als ouders blijf je altijd met de kindjes verbonden, en de kans op twee verschillende lijnen uit te komen is groter.
2 Jaar was ik de kindjes op aan het voeden zonder partner naast mij.
Daar had ik een rol in gevonden, een manier van hoe dat goed en fijn was voor ons.
Ondanks de gebrokenheid en het gemis.
Want ik begrijp heel goed waarom God van ons vraagt eerst te trouwen, en daarna pas kinderen te krijgen.
Dat kindjes Zijn zegen op het huwelijk (kunnen en mogen) zijn.
Wij zijn niet gemaakt om alleen of los van elkaar kindjes op te voeden.
Dat is een pittige taak.
Een bemoediging wil ik dan ook brengen aan alle ouders die het alleen doen, of die allebei een eigen deel op zich nemen!
Hou vol, voor hen, zorg goed voor jezelf en goed voor je kindjes.
Nu is mijn situatie al een tijd veranderd.
Dat zorgde ook voor verandering in de lijnen.
Een zoeken naar een nieuwe lijn.
Complex als het is, met een nieuwe partner, komt er zomaar een nieuwe lijn aan.
Wat is het mooi om daarover te mogen praten.
Want een relatie aangaan als je kindjes hebt, dat maakt je als ouder kwetsbaar.
Uiteindelijk is het belangrijk om een balans te vinden in wat voor jezelf goed is, maar zeker ook daarbij de kindjes niet uit het oog te verliezen.
Wat is het een zegen als je dan mag ervaren dat God erbij is.
Dat Hij ook hierbij wilt helpen.
En dat we hier als nieuw gezin, als bonus gezin (iets wat ik zo noem omdat ik het nooit gedacht had dat dit voor mij nog weg gelegd was), over mogen en zeker ook kunnen praten is bijzonder.
Het zorgt dat we weer opnieuw nadenken over hele belangrijke dingen.
Want wat willen we onze kindjes meegeven?
Is hoe wij het gewend waren de beste manier?
Of was het een manier om te overleven, omdat er eerder geen andere mogelijkheid leek?
Vele gesprekken gingen, maar gaan nog steeds over onze taak als ouders.
Want niets is zo belangrijk als, met elkaar op een lijn liggen.
De kindjes, zij verdienen het!
Want alleen dat geeft rust en duidelijkheid.
Het geeft hen een veilig gevoel als ze voelen en weten, wij staan achter elkaar.
Zolang we in gesprek blijven en de kinderen voor oog houden, weet ik zeker.
Wij vinden de lijn wel.
Het pad, waarlangs God ons sturen wil.
Waarvoor Hij ons precies de kracht, inzicht en liefde geeft die nodig is.
Want zonder Hem, zullen wij falen, maar met Hem zal het verkeerde ten goede gekeerd worden.
Met Hem is overwinning.
En niet te vergeten, wil Hij een licht op ons pad, op onze lijn zijn.
Dan denk je weleens, als je gescheiden bent dan is dat makkelijk.
Even was dat voor mij ook een valkuil, want dan dacht ik, zo ik doe het alleen.
Maar dat is absoluut niet waar. eigenlijk kan ik wel zeggen, niets was minder waar.
Als ouders blijf je altijd met de kindjes verbonden, en de kans op twee verschillende lijnen uit te komen is groter.
2 Jaar was ik de kindjes op aan het voeden zonder partner naast mij.
Daar had ik een rol in gevonden, een manier van hoe dat goed en fijn was voor ons.
Ondanks de gebrokenheid en het gemis.
Want ik begrijp heel goed waarom God van ons vraagt eerst te trouwen, en daarna pas kinderen te krijgen.
Dat kindjes Zijn zegen op het huwelijk (kunnen en mogen) zijn.
Wij zijn niet gemaakt om alleen of los van elkaar kindjes op te voeden.
Dat is een pittige taak.
Een bemoediging wil ik dan ook brengen aan alle ouders die het alleen doen, of die allebei een eigen deel op zich nemen!
Hou vol, voor hen, zorg goed voor jezelf en goed voor je kindjes.
Nu is mijn situatie al een tijd veranderd.
Dat zorgde ook voor verandering in de lijnen.
Een zoeken naar een nieuwe lijn.
Complex als het is, met een nieuwe partner, komt er zomaar een nieuwe lijn aan.
Wat is het mooi om daarover te mogen praten.
Want een relatie aangaan als je kindjes hebt, dat maakt je als ouder kwetsbaar.
Uiteindelijk is het belangrijk om een balans te vinden in wat voor jezelf goed is, maar zeker ook daarbij de kindjes niet uit het oog te verliezen.
Wat is het een zegen als je dan mag ervaren dat God erbij is.
Dat Hij ook hierbij wilt helpen.
En dat we hier als nieuw gezin, als bonus gezin (iets wat ik zo noem omdat ik het nooit gedacht had dat dit voor mij nog weg gelegd was), over mogen en zeker ook kunnen praten is bijzonder.
Het zorgt dat we weer opnieuw nadenken over hele belangrijke dingen.
Want wat willen we onze kindjes meegeven?
Is hoe wij het gewend waren de beste manier?
Of was het een manier om te overleven, omdat er eerder geen andere mogelijkheid leek?
Vele gesprekken gingen, maar gaan nog steeds over onze taak als ouders.
Want niets is zo belangrijk als, met elkaar op een lijn liggen.
De kindjes, zij verdienen het!
Want alleen dat geeft rust en duidelijkheid.
Het geeft hen een veilig gevoel als ze voelen en weten, wij staan achter elkaar.
Zolang we in gesprek blijven en de kinderen voor oog houden, weet ik zeker.
Wij vinden de lijn wel.
Het pad, waarlangs God ons sturen wil.
Waarvoor Hij ons precies de kracht, inzicht en liefde geeft die nodig is.
Want zonder Hem, zullen wij falen, maar met Hem zal het verkeerde ten goede gekeerd worden.
Met Hem is overwinning.
En niet te vergeten, wil Hij een licht op ons pad, op onze lijn zijn.

Reacties
Een reactie posten
Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:
schrijfgelukjes@gmail.com