Doorgaan naar hoofdcontent

Zwarte piet

Zwarte piet wel of niet?!
Het rommelt al jaren aan beide fronten.
De één is voor en de ander tegen, en in plaats van met elkaar praten, vechten we voor onze belangen.
Maar vooral vechten we tegen (elkaar).
In deze kwestie spelen we ook nog eens mooi de ander de zwarte piet toe.
Spreken we de andere partij aan op fouten, terwijl aan beide zijden, zowel de tegen als de voor groep, dingen gezegd worden die ver over grenzen gaan.
Deze discussie, het laat zien hoe onze maatschappij veranderd is.
Zeggen niet beide partijen enkel, ik wil, ik vind, ik voel?!
Doen ze niet allebei precies dat waarvan ze de ander beschuldigen....
Het lijkt alsof we de ander niet durven te begrijpen.

Zwarte piet, wel of niet?!
Ik ga geen antwoord geven.
Dat wil ik ook niet in deze blog, daar blijf ik vanaf.
Als ik er zo, zonder er ooit mee bemoeit te hebben, naar kijk, dan denk ik alleen maar, is dit Nederland?
Wat een rijkdom hebben we toch, wat een rust hebben we toch eigenlijk, als dit een punt is van discussie.
Niet iets van leven of dood.
Al proberen we de ander wel dood te maken, mond dood in dit verhaal.
Zien we het eigenlijk wel, wij Nederland?

Iedereen heeft tijd, maakt tijd, vind tijd, om te discussiëren over zwarte piet!
Rechters buigen zich erover, de overheid bemoeit zich ermee, televisie, scholen, vaders en moeders, mensen overal vandaan.
We vinden dat we onze mond moeten open doen, onze rechten moeten laten gelden.
Iedereen moet horen wat we vinden.
Daar blijft het niet alleen bij.
Eigenlijk willen we vooral dat iedereen overtuigt word door onze mening.
Dat er gedaan word wat we willen.
Maar denk eens na.
Daardoor ontploft de boel telkens weer.




Het lijkt of niemand voor rede vatbaar is.
Er kan geen normaal gesprek, zonder verwijt, zonder wijzen en gesnauw, over gevoerd worden.
Waar ik eerst aangaf, wat zijn we eigenlijk rijk, dat we zoveel rust hebben waardoor zwarte piet (wel of niet) zo belangrijk is geworden, denk ik nu:wat een armoede in dit land!
Is het zo moeilijk te luisteren naar elkaar?
Naar het verhaal, naar de wonden, naar de behoefte achter gesproken woorden.
Een land waar geen oorlog lijkt te zijn, daar word oorlog gemaakt.
Worden slachtoffers gemaakt, aan beide zijde.
Terwijl het zo niet nodig is.
Volgens mij, maakt de kleur van de pieten in de discussie niet eens meer zoveel uit.
Gaat het meer om onze houding richting mensen die anders denken, anders voelen!

Luisteren!
Het is zo'n belangrijk, maar ook zo'n moeilijk onderwerp.
Zeker in dit soort zaken.
Maar als je het kan, als het je lukt, dan is de strijd voorbij.
Er mag verschil van mening blijven, in een land van vrijheid van meningsuiting.
Maar moet het verschil gemaakt worden door haat en nijd?
Met een beetje respect, en met in je hoofd het idee dat de ander een mens is met gevoel, dan zouden we misschien niet tot 1 gedachten komen, maar dan kunnen we denk wel voorbij het pijnpunt in dit verhaal.
Iedereen schreeuwt, omdat niemand luistert...
Wie durft voorbij zijn/haar eigen mening te kijken naar de ander?
De drijfveren, de gevoelens waardoor de ander tot een bepaalde mening komt.
Durven we verder te kijken?
Los te laten wat wij vinden, omdat het niet alleen om ons gaat, maar om een samenleving met heel veel mensen.
Zullen we een staakt het vuren uitroepen, en gewoon stoppen met over en weer dingen te roepen.
Laten we beginnen met een voorbeeld te zijn voor de doelgroep van het sinterklaasfeest.


Onze kinderen, de toekomst voor de maatschappij, wat krijgen ze hier voor voorbeeld van mee?
Laten we stoppen met schreeuwen, maar beginnen met vragen.
Oprecht belangstelling tonen, begrip proberen te krijgen.
We hoeven het niet eens te zijn, maar oorlog voeren met elkaar, dat is toch zeker niet de bedoeling van Sinterklaas....

Al jaren gaat het over dit onderwerp, al zolang word er over gesproken, zullen we het eens anders gaan doen dan voorheen?
Niet meer met modder smijten naar elkaar.
Een mooie les voor dit onderwerp is ook:

Hoe strakker je iets vasthoud, hoe meer er kapot gaat.

Angst zorgt dat er geknepen word in de hand.
Het zorgt ervoor dat we zo vasthouden, verdedigen en aanvallen, terwijl er vertrouwen mag zijn.
Er hoeft geen strijd te zijn.
Wanneer je durft te vertrouwen, dan kan je loslaten.
Dat vraagt moed, kracht en een innerlijke overtuiging en weten dat het goed is.
Een veilig gevoel is er voor nodig.
Weet wat dan zo bijzonder is?
Als je dat probeert, dan zal je zien:

Er blijft meer van deze traditie over als je het niet kapot knijpt, omdat je het zo nodig vast wilt houden!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Tussen een oud en nieuw gezin!

Tussen oud en nieuw!
Dat is het nieuwe thema van de bloghop. Deze keer mocht Marc Volgers, van de blog Gloriaenkyrie.wordpress.com, het thema bedenken. Afgelopen weken was ik er voortdurend mee bezig. Wat kan ik hierover bijdragen? We leven tussen het oude en het nieuwe. Zoals Marc zelf omschreef, zijn we nog geen volmaakte schepping. Is er nog steeds gebrokenheid en lijden. Maar een oude schepping zijn we ook niet meer. Dit zijn allemaal delen waar ik eigenlijk heel veel over zou kunnen schrijven. Toch kwam er maar niets.

Ik zocht het op de verkeerde plek. Het graven in mezelf, als schrijfster, kan soms wel mooie dingen opleveren. Maar veel vaker heb ik gemerkt, dat de onderwerpen die mij 'opeens' in lijken te vallen kracht bevatten. Vaak loop ik dan al een tijdje tegen  onderwerpen aan in mijn leven. Wanneer ik dit deel doe ik vaak nieuwe inzichten op, vind ik (h)erkenning of mag ik rust ervaren. Het onderwerp waar ik afgelopen periode aan werk, tegen aanloop en in groei wi…

Gevulde kerstdagen

de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de HEER kijkt naar het hart.’  Waar is jouw hart deze dagen mee gevuld? Weet je, zelfs wanneer je alle dagen iets hebt, wanneer je met familie eet, van alles onderneemt. Dan nog.... kan het leeg zijn! Wanneer je deze dagen alleen vult met alles wat op aarde is? Dan is het een aardse kerst. Durf jij het te vullen met iets Hemels? 
Dan pas vier je kerst met een Goddelijke inhoud. Hoe klein dat Hemelse nog voor je is, zet je hart er maar voor open. Want 2017 jaar geleden kwam Hij ook zo op de aarde. Klein en kwetsbaar, net zoals het misschien voor jouw nu nog voelt. De wereld had niets voor Hem klaarstaan, ook al had God allang de wereld voorbereid. De Redder kwam, en wanneer wij geen plek hebben in ons leven, dan is Hij er al wel. Hij kwam wel op de aarde, maar nog niet in jouw persoonlijke leven. Dan betekent dit grote geschenk nog niets voor jou. Maar wanneer je ruimte maakt, voor dat kleine en dat kwetsbare, dan mag je weten wat God heeft beloo…

Mijn gelezen boeken in 2017

Wat een heerlijk jaar ligt er achter mij, zeker als ik kijk naar de boeken die ik heb gelezen dit jaar. Het blijft voor mij zo'n rijkdom om heerlijk in een andere wereld te kunnen stappen. Of om inzichten te krijgen doormiddel van zelfhulp of studieboeken. Afgelopen jaar heb ik ontzettend veel gelezen. Studieboeken voor mijn examens, boeken gerelateerd aan mij studie voor mijn essay's, maar ook boeken waar ik zelf voor gekozen heb. Als ik kijk naar mijn gelezen boekenlijst (in google keep), dan valt mij op dat ik veel gelezen heb om te zorgen voor persoonlijke groei. Ook dit jaar zal ik een gedeelte delen van de boeken die ik gelezen heb.




Adem in adem uit - Judith Stoker Een eerlijk boek dat jou als lezer laat zien dat er voor alles een tijd is. Het voelt als thuiskomen. Een boek waar iedereen herkenning in zal vinden. De manier van schrijven zorgt dat het een boek is van vele gezichten. Een lach en een traan verschenen beurtelings op mijn gezicht. Dit was werkelijk een boek da…