Doorgaan naar hoofdcontent

Relaxt in deze wereld

Wat is het toch in de mens dat het altijd als eerste moet zorgen voor zichzelf.
Op verschillende manieren.
Het kan mij verbazen!!

Inhalig met eten, bang tekort te komen, haantje de voorste als er iets gedeeld word, toeteren als je net twee tellen te lang stil blijf staan voor het stoplicht, net even voor je proppen op de rotonde, rennen om voor je bij de kassa te staan, urenlange rijen als er een nieuwe telefoon uit kom.

Waarom zit dit in ons?

Het is het meest opgevallen bij mij toen ik terug kwam van bidden en vasten.
Bij beide keren!
Daar ben je aan de ene kant zo bezig met jezelf, met krijgen wat je nodig hebt, met het vervullen van een verlangen.
Maar als ik kijk hoeveel er daar stil gestaan word bij anderen.
Hoe er echt samengeleefd word!
Met 400, 500 of meer mensen bij elkaar, en het gewoon gezellig maken als er een plaspauze is.
Geen dringen, geen ruzie.
Of bij de sappauzes, met 5 kannen sap, flinke rijen ervoor maar het maakt niet uit of iemand voor dringt, al gebeurd het eigenlijk niet doet het mij niks.

En dan kom je terug, het lijkt wel of je terug komt op aarde en dat je er echt even af geweest bent, maar toch weet ik dat dit niet zo is.
Maar dan is het contrast zo groot.
Ik rij, ja zelfs de eerste keer, heerlijk relaxt terug.
Misschien iets te relaxt voor mijn mede weg gebruikers.
Heerlijk sociaal, ruimte makend voor anderen, gezellig kletsend met mijn passagiers, ondertussen contact houdend met de kindjes aan het thuisfront.

Bijzonder hoe heerlijk dat relaxte gevoel, maar hoe kwetsbaar in deze wereld vol met druk, ik probeer het vast te houden, maar betekend dat juist niet loslaten?
En dan word er over mij gezegd dat ik zelfs al heel relaxt van mezelf ben.
Misschien in uitten, maar ik beken, niet altijd in mijn hoofd hoor!
Hoe relaxt ben jij?

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…