Doorgaan naar hoofdcontent

Relaxt in deze wereld

Wat is het toch in de mens dat het altijd als eerste moet zorgen voor zichzelf.
Op verschillende manieren.
Het kan mij verbazen!!

Inhalig met eten, bang tekort te komen, haantje de voorste als er iets gedeeld word, toeteren als je net twee tellen te lang stil blijf staan voor het stoplicht, net even voor je proppen op de rotonde, rennen om voor je bij de kassa te staan, urenlange rijen als er een nieuwe telefoon uit kom.

Waarom zit dit in ons?

Het is het meest opgevallen bij mij toen ik terug kwam van bidden en vasten.
Bij beide keren!
Daar ben je aan de ene kant zo bezig met jezelf, met krijgen wat je nodig hebt, met het vervullen van een verlangen.
Maar als ik kijk hoeveel er daar stil gestaan word bij anderen.
Hoe er echt samengeleefd word!
Met 400, 500 of meer mensen bij elkaar, en het gewoon gezellig maken als er een plaspauze is.
Geen dringen, geen ruzie.
Of bij de sappauzes, met 5 kannen sap, flinke rijen ervoor maar het maakt niet uit of iemand voor dringt, al gebeurd het eigenlijk niet doet het mij niks.

En dan kom je terug, het lijkt wel of je terug komt op aarde en dat je er echt even af geweest bent, maar toch weet ik dat dit niet zo is.
Maar dan is het contrast zo groot.
Ik rij, ja zelfs de eerste keer, heerlijk relaxt terug.
Misschien iets te relaxt voor mijn mede weg gebruikers.
Heerlijk sociaal, ruimte makend voor anderen, gezellig kletsend met mijn passagiers, ondertussen contact houdend met de kindjes aan het thuisfront.

Bijzonder hoe heerlijk dat relaxte gevoel, maar hoe kwetsbaar in deze wereld vol met druk, ik probeer het vast te houden, maar betekend dat juist niet loslaten?
En dan word er over mij gezegd dat ik zelfs al heel relaxt van mezelf ben.
Misschien in uitten, maar ik beken, niet altijd in mijn hoofd hoor!
Hoe relaxt ben jij?

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Wat doet pijn met jou?

De dingen die ik heb meegemaakt zouden mijn huidige leven ernstig negatief kunnen beïnvloeden, of mij zelfs belemmeren. 

Lange tijd had ik last van iets wat vast herkenbaar is voor veel mensen: Ik wilde het beter doen dan de generaties voor mij, maar kwam erachter dat ik onbedoeld, zonder opzet, weer andere missers maakte. Waardoor mijn kinderen vast ook weer in hetzelfde patroon kunnen stappen en het weer anders willen doen als dat ik heb gedaan of misschien nog doe. Daarnaast zijn er in mijn leven heftige situaties voorgevallen, die diep hebben ingehakt in mijn persoonlijkheid, mijn veiligheid en mijn beeld over mezelf.


Keuze als ouder
Zaterdag had ik een praktijkdag van mijn studie. Daar hoorde ik hoe herkenbaar het is dat het draait om de keuze die je maakt. Het enige waar je als ouder(s) dit mee kan doorbreken is: Accepteren dat we als moeder, gedaan hebben wat we toen het beste vonden. We hebben keuzes gemaakt vanuit liefde, met goede bedoelingen. Maar we maken ook fouten. Ook …

Dankbaar in gebrokenheid

Hangt de hoogte van mijn vreugde
af van de diepte van mijn dankbaarheid?
(Ann Voskamp, Gebroken leven)
Uiteindelijk dankte Jezus, brak Hij en deelt Hij zichzelf uit. De gebrokenheid raakte Jezus volledig en Hij zelf laat mij zien waarom de gebrokenheid er is, en welke weg ik ermee kan gaan. Een weg van dankbaarheid (Psalm 50:23).


Gebrokenheid waarom?
Ik denk dat het woord gebrokenheid altijd een deel van lijden met zich meeneemt. Gebroken, er is iets stuk gegaan, opengescheurd of opengebroken en dat kan veel pijn doen. Hoe kan je verder leven met gebrokenheid? Als je hart verscheurd werd, je toekomst of je droom uit elkaar gespat is? Dan denk ik aan Jezus die op aarde kwam. Weet je waarom Hij kwam? Hij kwam om gebroken te worden! Het bloed uit Zijn wonden red ons! Van nature wil ik lijden voorkomen, of zo snel mogelijk oplossen. Als ik erover nadenk dat Jezus juist hiervoor kwam en er niet voor weg vluchtte, dan word Zijn offer voor mijn leven, nog veel groter! Wij leven in een gebro…