Verscholen
Zit je dan afwachtend wat er gaat komen
Tranen
Door wat er al gebeurd is
Angst
Die terug keert in je dromen
Onzekerheid
Straks gaat het echt heel erg mis
Stop
De dingen om je heen
Bescherming
Waar is nog iemand waar je op kan bouwen?
Overleven
Moet je nu helemaal alleen
Beschadigt
Je lichaam, je hart en je vertrouwen
Wie
Staat er voor jou op
Zet
Jij je deur maar open
Wie
Zet deze ellende stop
Blijf
Altijd hopen!
Het houd niet op, niet vanzelf!
Er gebeurd zoveel achter voordeuren, er is zoveel pijn, zoveel verdriet.
Soms vinden slachtoffers de moed, het lef om een tipje van wat er achter de voordeur afspeelt te vertellen.
Iets wat heel eng is.
Want weet je, met die mensen achter de voordeur ben je verbonden, je hoort bij hen, door bloedband of door een keuze, maar je hoort bij elkaar.
En dan spreek ik nog niet over de angst.
De angst, wat als degene achter de voordeur, die jou pijn doet, op welke manier dan ook, erachter komt dat jij praat over wat er gebeurd.
Zonder praten is het al gevaarlijk....
En dan nog een ander gevaar!
Dan vind zo iemand het lef, om wel die voordeur op een kiertje te openen, en dan?
Zo iemand, riskeert heel veel!
Wat gebeurd er dan mee?
Mijn ervaring:
Te vaak gebeurd het dat er dingen beloofd worden, je krijgt hoop, je kijkt uit naar iets, elke dag opnieuw.....
Maar het komt nooit!
Weer een wond, nog meer schade in dat kleine beetje vertrouwen wat er nog over is.
Daarnaast een nog hogere drempel om ooit nog die deur ook maar een stukje open te durven zetten.
Dan is er nog meer lef nodig, of iemand die er nog beter doorheen weet te prikken.
Je loopt er alleen mee rond, laat de buitenwereld zien wat het verwacht.
Een lach!
Maar van binnen stopt je hart niet meer met huilen.
Vele mensen lopen er zo, ooit was ik er één van.
Op wonderlijke wijze ben ik hiervan bevrijd!
Maar elk mens die zo rondloopt, is er één teveel.
Cijfers van huiselijk geweld, kindermishandeling, kopp kinderen (kinderen van ouders met psychische problemen).
577.000 kinderen onder de 18 zijn Kopp kind
200.000 - 230.000 mensen en/of kinderen krijgen te maken met huiselijk geweld
119.000 kinderen worden mishandeld
In Nederland word statistisch gezien 1 kind in elke klas mishandeld of heeft ernstige problemen thuis.
Van alle slachtoffers word maar de helft, of nog niet eens de helft geholpen.
Wat je kan doen als iemand begint te praten, iets van achter de voordeur in het openbaar brengt:
*laat merken dat ze alles mogen vertellen
*laat weten dat niemand dit verdiend ook hij/zij niet!
*laat weten dat je hen serieus neemt
*schaad hun vertrouwen niet!
-als je afspraken maakt, kom ze na
-doe niets achter hun rug om
-geef slachtoffer een rol en een stem bij je vervolg stappen (slachtoffer is te vaak al buiten spel geplaatst)
*luisteren, luisteren en luisteren
*laat persoon of kind weten en merken dat je er bent voor hem/haar, langdurig
Het is zo belangrijk dat als dit op je pad komt dat je iets doet!
Elk klein verschil kan zoveel schade voorkomen, soms lijkt het klein, maar het kan zoveel invloed op het leven van de ander hebben.
Er zijn vele organisaties die hierbij ook willen en kunnen helpen denk aan:
Steunpunt huiselijk geweld www.huiselijkgeweld.nl/index
Voor een veilig thuis www.vooreenveiligthuis.nl
kopp-kind www.kopp-kind.nl/volwassenen
Omdat iets doen beter is dan niets doen!
Ooit stond ik zelf met al mijn ervaring van huiselijk geweld en angst, ik werd geconfronteerd met een situatie.
Ik kwam aan op het adres waar ik moest werken, ging lekker aan de slag.
Bij binnenkomst merkte ik dat er iets was, het voelde anders, maar niets waar ik een vinger op kon leggen.
Tot na een half uur, er ontstond een woordenwisseling, waarbij de ergste dingen langs kwamen.
De één wilde de ander van het balkon af duwen.....
Dat punt ging mij te ver, ik had echt zoiets, kan mij niet schelen wat er gebeurd maar dat gaat niet gebeuren, niet als ik er bij en ook niet als ik er niet bij ben.
Meneer heb ik naar buiten gestuurd en met mevrouw ben ik in gesprek geraakt.
Bovenstaande dingen heb ik gedaan, ik heb haar gezegd dat wat ik nu zag heel erg is.
Dat ze dat niet verdiend!
Niemand mag zo met haar omgaan.
Ze vertelde nog veel meer, huilde en stortte haar hart uit.
Toen ben ik afspraken met haar gaan maken, wat te doen.
Dit kan niet, nooit!
Dat straalde ik uit, maar als het niet mag moet ik er iets mee doen.
Sowieso moet ik dit rapporteren, ik ben aan het werk, ik ben professional in deze situatie.
Samen met mevrouw afgesproken dat als meneer terug kwam ik met hem in gesprek zou gaan.
Dat ik op mijn werk een melding zou doen van huiselijk geweld, wat de nodige volgende stappen weer zou activeren.
Meneer kwam terug en toen ik zei, dat wat er gebeurde voordat ik hem wegstuurde echt veel te ver ging.
Dat het niet kan en niet mag, naar geen enkel mens en zeker niet zijn vrouw, was er ruimte om te praten.
Het werd een heel heen een weer gewijs, nee hij, pfff zij dit.
Dat schoot even niet op, toen heb ik ze aangesproken en gezegd, en nu klaar.
Ik wil niet weten waarom de ander iets wel of niet verdiend!
Het maakt mij niet uit, er is namelijk niets wat goed praat dat je iemand van balkon wilt duwen!
Nooit!
Daar wil ik het over hebben......
Daarnaast wil ik horen wat jullie zelf verkeerd gedaan hebben.
Waar ging het mis dat deze ruzie zo groot werd, dat het een gevaar werd voor een mensenleven.
Na dit gesprek heb ik gebeld naar mijn werk, uitgelegd wat er gebeurde, wat mevrouw verteld heeft, hoe ernstig ik de situatie inschat.
Ik belde waar meneer en mevrouw allebei bij waren, nooit achter mensen hun rug om handelen, openheid is het beste.
Mijn leidinggevende hoorde dit, gaf mij een compliment!
Ze was verbaasd over hoe ik opgetreden had, heeft de juiste hulpverlener gekoppeld aan dit gezin.
Ik heb een cliënt incident melding moeten maken.
Na mijn werkdag belde mijn leidinggevende nog even om hierover te praten.
Dit is wat er in mijn werk wel vaker voorkomt, oudermishandeling.
Het is schokkend, wat je tegenkomt en hoort van collega's.
Maar het enige wat helpt!
Sta op en doe iets!
Iedereen verdiend veiligheid, respect en met liefde behandeld te worden.
Gezien te worden als een mens.
Ruimte om te mogen leven!
Zit je dan afwachtend wat er gaat komen
Tranen
Door wat er al gebeurd is
Angst
Die terug keert in je dromen
Onzekerheid
Straks gaat het echt heel erg mis
Stop
De dingen om je heen
Bescherming
Waar is nog iemand waar je op kan bouwen?
Overleven
Moet je nu helemaal alleen
Beschadigt
Je lichaam, je hart en je vertrouwen
Wie
Staat er voor jou op
Zet
Jij je deur maar open
Wie
Zet deze ellende stop
Blijf
Altijd hopen!
Het houd niet op, niet vanzelf!
Er gebeurd zoveel achter voordeuren, er is zoveel pijn, zoveel verdriet.
Soms vinden slachtoffers de moed, het lef om een tipje van wat er achter de voordeur afspeelt te vertellen.
Iets wat heel eng is.
Want weet je, met die mensen achter de voordeur ben je verbonden, je hoort bij hen, door bloedband of door een keuze, maar je hoort bij elkaar.
En dan spreek ik nog niet over de angst.
De angst, wat als degene achter de voordeur, die jou pijn doet, op welke manier dan ook, erachter komt dat jij praat over wat er gebeurd.
Zonder praten is het al gevaarlijk....
En dan nog een ander gevaar!
Dan vind zo iemand het lef, om wel die voordeur op een kiertje te openen, en dan?
Zo iemand, riskeert heel veel!
Wat gebeurd er dan mee?
Mijn ervaring:
Te vaak gebeurd het dat er dingen beloofd worden, je krijgt hoop, je kijkt uit naar iets, elke dag opnieuw.....
Maar het komt nooit!
Weer een wond, nog meer schade in dat kleine beetje vertrouwen wat er nog over is.
Daarnaast een nog hogere drempel om ooit nog die deur ook maar een stukje open te durven zetten.
Dan is er nog meer lef nodig, of iemand die er nog beter doorheen weet te prikken.
Je loopt er alleen mee rond, laat de buitenwereld zien wat het verwacht.
Een lach!
Maar van binnen stopt je hart niet meer met huilen.
Vele mensen lopen er zo, ooit was ik er één van.
Op wonderlijke wijze ben ik hiervan bevrijd!
Maar elk mens die zo rondloopt, is er één teveel.
Cijfers van huiselijk geweld, kindermishandeling, kopp kinderen (kinderen van ouders met psychische problemen).
577.000 kinderen onder de 18 zijn Kopp kind
200.000 - 230.000 mensen en/of kinderen krijgen te maken met huiselijk geweld
119.000 kinderen worden mishandeld
In Nederland word statistisch gezien 1 kind in elke klas mishandeld of heeft ernstige problemen thuis.
Van alle slachtoffers word maar de helft, of nog niet eens de helft geholpen.
Wat je kan doen als iemand begint te praten, iets van achter de voordeur in het openbaar brengt:
*laat merken dat ze alles mogen vertellen
*laat weten dat niemand dit verdiend ook hij/zij niet!
*laat weten dat je hen serieus neemt
*schaad hun vertrouwen niet!
-als je afspraken maakt, kom ze na
-doe niets achter hun rug om
-geef slachtoffer een rol en een stem bij je vervolg stappen (slachtoffer is te vaak al buiten spel geplaatst)
*luisteren, luisteren en luisteren
*laat persoon of kind weten en merken dat je er bent voor hem/haar, langdurig
Het is zo belangrijk dat als dit op je pad komt dat je iets doet!
Elk klein verschil kan zoveel schade voorkomen, soms lijkt het klein, maar het kan zoveel invloed op het leven van de ander hebben.
Er zijn vele organisaties die hierbij ook willen en kunnen helpen denk aan:
Steunpunt huiselijk geweld www.huiselijkgeweld.nl/index
Voor een veilig thuis www.vooreenveiligthuis.nl
kopp-kind www.kopp-kind.nl/volwassenen
Omdat iets doen beter is dan niets doen!
Ooit stond ik zelf met al mijn ervaring van huiselijk geweld en angst, ik werd geconfronteerd met een situatie.
Ik kwam aan op het adres waar ik moest werken, ging lekker aan de slag.
Bij binnenkomst merkte ik dat er iets was, het voelde anders, maar niets waar ik een vinger op kon leggen.
Tot na een half uur, er ontstond een woordenwisseling, waarbij de ergste dingen langs kwamen.
De één wilde de ander van het balkon af duwen.....
Dat punt ging mij te ver, ik had echt zoiets, kan mij niet schelen wat er gebeurd maar dat gaat niet gebeuren, niet als ik er bij en ook niet als ik er niet bij ben.
Meneer heb ik naar buiten gestuurd en met mevrouw ben ik in gesprek geraakt.
Bovenstaande dingen heb ik gedaan, ik heb haar gezegd dat wat ik nu zag heel erg is.
Dat ze dat niet verdiend!
Niemand mag zo met haar omgaan.
Ze vertelde nog veel meer, huilde en stortte haar hart uit.
Toen ben ik afspraken met haar gaan maken, wat te doen.
Dit kan niet, nooit!
Dat straalde ik uit, maar als het niet mag moet ik er iets mee doen.
Sowieso moet ik dit rapporteren, ik ben aan het werk, ik ben professional in deze situatie.
Samen met mevrouw afgesproken dat als meneer terug kwam ik met hem in gesprek zou gaan.
Dat ik op mijn werk een melding zou doen van huiselijk geweld, wat de nodige volgende stappen weer zou activeren.
Meneer kwam terug en toen ik zei, dat wat er gebeurde voordat ik hem wegstuurde echt veel te ver ging.
Dat het niet kan en niet mag, naar geen enkel mens en zeker niet zijn vrouw, was er ruimte om te praten.
Het werd een heel heen een weer gewijs, nee hij, pfff zij dit.
Dat schoot even niet op, toen heb ik ze aangesproken en gezegd, en nu klaar.
Ik wil niet weten waarom de ander iets wel of niet verdiend!
Het maakt mij niet uit, er is namelijk niets wat goed praat dat je iemand van balkon wilt duwen!
Nooit!
Daar wil ik het over hebben......
Daarnaast wil ik horen wat jullie zelf verkeerd gedaan hebben.
Waar ging het mis dat deze ruzie zo groot werd, dat het een gevaar werd voor een mensenleven.
Na dit gesprek heb ik gebeld naar mijn werk, uitgelegd wat er gebeurde, wat mevrouw verteld heeft, hoe ernstig ik de situatie inschat.
Ik belde waar meneer en mevrouw allebei bij waren, nooit achter mensen hun rug om handelen, openheid is het beste.
Mijn leidinggevende hoorde dit, gaf mij een compliment!
Ze was verbaasd over hoe ik opgetreden had, heeft de juiste hulpverlener gekoppeld aan dit gezin.
Ik heb een cliënt incident melding moeten maken.
Na mijn werkdag belde mijn leidinggevende nog even om hierover te praten.
Dit is wat er in mijn werk wel vaker voorkomt, oudermishandeling.
Het is schokkend, wat je tegenkomt en hoort van collega's.
Maar het enige wat helpt!
Sta op en doe iets!
Iedereen verdiend veiligheid, respect en met liefde behandeld te worden.
Gezien te worden als een mens.
Ruimte om te mogen leven!
Reacties
Een reactie posten
Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:
schrijfgelukjes@gmail.com