Doorgaan naar hoofdcontent

Vernieuwd opstaan

  Geloof vraagt om eerlijk zondebesef

 Het was één van de twee vragen die gisteren middag onderdeel van gesprek waren. Bijzonder want dit gesprek vond plaats in onze kerk, met andere gemeenteleden. Dat zorgt voor mooie gesprekken, nieuwe inzichten maar ook is het een kans om andere leden van Zijn gemeente beter te leren kennen. 


Geloofsreis




Waar staan wij zonder zondebesef? Voor mij was dat juist het onderdeel wat mijn bracht aan Zijn kruis. Het diepe besef van wie ik ben: In staat tot alle kwaad! Juist dat maakte mij klein. Het gaf mij inzicht dat ik een hechtingsprobleem heb. Omdat ik afgesneden ben van Hem die mij maakte. Er was een kloof tussen mij en mijn Hemelse Vader. Het zicht op wie ik werkelijk was (!) maakte duidelijk hoe die kloof ontstaan was. Door mezelf! Elke dag was ik bezig die kloof groter te maken. Heel lang zag ik niet hoe ik die kloof kon overbruggen. Ja dat wilde ik wel! Weet je wat ik deed? Ik legde het bij God neer. Als Hij iets groots zou doen, dan zou ik gered kunnen worden. Dat was ook wat ik altijd geleerd had. God doet het! Wat was ik bang hierdoor. Want het gaf mij nog grotere vragen over mezelf. Wie ben ik, dat God mij zou redden?


Bij het kruis



Ik lag daar onder het kruis. Van schuld en schaamte vervuld. Wachtend tot God mij op zou richtten. Bijzonder dat ik daar bleef liggen. Zo klein mogelijk want ik was te min, slecht, niets. Ik lag wel op de juiste plaats. Het enige wat ik moest doen om gered te worden? Dat was net als de Israëlieten in de woestijn. Op zien naar het kruis, waaraan Jezus was gestorven. Daar aan de voet van dat kruis moest ik niet blijven hangen in mezelf en mijn zonde. Maar mocht ik beseffen wat voor groots God gedaan heeft. Zijn kind, Zijn geliefde Zoon, stuurde Hij naar aarde voor mensen zoals ik. Juist voor mensen die inzien dat ze van zichzelf zondig, kwaad en tot vreselijke dingen in staat zijn. Want dat zijn de mensen die buigen, die neerknielen of vallen onder Zijn voeten. En uit roepen: 

Heer wees mij zondaar genadig!

Opstaan door Zijn bloed



Van ons zelf alleen zouden we daar blijven liggen. Heel vaak kniel ik daar weer neer. Diep bewogen om wat ik misdaan heb, of om wie ik in mijn diepste natuur ben. Het wonderlijke is dat ik niet meer kan blijven liggen. Want telkens wanneer ik neerkniel is Hij daar. Dan richt Hij mij op en laat Hij mij zien hoe Hij mij ziet. Vernieuwd door Zijn bloed, een nieuwe schepping. Zijn geliefde kind. Dat wil ik jullie als lezer ook meegeven. Blijf niet buigen en je eigen schuld dragen. Leg dat maar in Zijn handen. Dan mag je opstaan door Zijn bloed. God is inderdaad degene die het allemaal doet. Zonder Hem?! Konden we niet eens buigen, ons zelf leren kennen of zelfs maar ademen. Maar we mogen in beweging komen. Genezen door het bloed van Zijn Zoon, het grootste cadeau voor mij, en voor jou!

Reacties

  1. Wat een mooie boodschap. Net nadat ik was geknield en opgestaan las ik je blog. Het gaf ruimte .

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat mooi Lineke! Het is zo waardevol om te mogen voelen en weten. Moest het delen...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…