Doorgaan naar hoofdcontent

Rouwen is een werkwoord

Achter elke traan van verdriet,
schuilt de glimlach van herinneringen.
       Foto gemaakt door Sandra Keereweer Vier het leven fotografie


Mijn wereld is veranderd, en daarin moet ik een nieuwe koers leren varen. Dat uit zich in vele verschillende vormen. Nieuwe rituelen maken voor bijvoorbeeld de Moederdag, die ik voor het eerst heb meegemaakt zonder een moeder te hebben. Maar ook in vele andere dingen loop ik ertegenaan dat er een gat geslagen is. Dat het anders gaat, dat ze gemist word. Eigenlijk al heel snel merkte ik dat het daadwerkelijk een groot verschil was in mezelf.

Leven zonder moeder


Mensen vragen aan mij nu weleens: Hoe is het nu zonder moeder? Twee maanden geleden is zij overleden. Ik merk dat ik nog steeds geen antwoord kan geven. Ik heb rust en vrede, vooral omdat ze zolang heeft gevochten. Omdat ik haar de rust gunt die ze nu mag hebben. Er is voor haar geen betere plek dan in de armen van onze Vader in de Hemel. Maar andere momenten mis ik haar hier bij mij, of raken woorden, liederen of verhalen mij diep. Dan lopen de tranen, vanuit mijn hart, zomaar over mijn wangen. Door simpele dingen kan ik eraan denken. Aan de dingen die wij samen mochten meemaken, mochten delen. Aan wat ik met haar heb kunnen bespreken nog. Maar ook aan wat haar allemaal overkwam, hoe dapper ze toch werkelijk was of hoe moeilijk dingen toch wel waren. Alles is nog zo nieuw, zo onbekend. Hoe is het leven zonder moeder? Twee weken geleden gaf ik het volgende antwoord, wat zorgde voor gelach:

Het is wiebelig!

Op zoek naar hou vast


En wiebelig? Dat mag ook. Al die gevoelens, emoties en dingen in mijn lichaam die bezig zijn, rouwen is heel hard werken. Het hoort er allemaal bij. Eind april ging ik samen met mijn man een weekend in Groningen. Heerlijk samen eropuit te trekken en tijd te hebben voor elkaar. Midden in de stad vonden wij een geweldige boekwinkel. Wie ons kent? Die weet dat wij daar niet voorbij kunnen! We hebben flink ingeslagen. Tussen onze aanwinsten had ik het boek wat ik heel graag wilde van Manu Keirse. Alleen dan voor een mooi prijsje waar ik blij van werd. Het boek heet: Helpen bij verlies en verdriet. Een gids voor het gezin en de hulpverlener. Ik begon erin, wilde weten hoe ik het beste om kon gaan met alles wat ik voel in mezelf.

Mezelf leren helpen


Ik wil niet aan mijn gevoelens voorbij gaan, niet nu. Die tijd is voorbij! En dit is daarin zo'n stap voor mij. Om met compassie te leven naar mezelf. Ik kocht dit boek omdat ik mezelf wil helpen, en wanneer het mij niet lukt, het mij misschien lukt om op een juiste manier dingen over te brengen naar anderen. Want ik merk dat het werken van mijn lichaam en geest echt een belasting is voor mezelf. En dan heb ik het over mijn verlies. Maar ook mijn kindjes zijn hun oma verloren en mijn man een schoonmoeder. Iedereen rouwt, op een eigen manier, om een eigen 'iets' waar ze tegen aanlopen dat het veranderd is. Niet meer hetzelfde is.

Ik vond wat voor mij werkt


Ik merk dat het mij goed doet als er oren gevonden worden voor mijn verhaal. Al is het voor de duizendste keer dat ik iets vertel. Of wanneer ik wat uitschiet, of emotioneel reageer, dat er dan gevraagd word wat ik als moeilijk ervaar. Ik merk dat ik mijn rust zoek, dingen doe waar ik energie van krijg en die mij blij maken, maar eigenlijk weinig afspreek met mensen. Ook merk ik op dat ik moe ben, en dat het mij nu pas opval hoe zwaar mijn lichaam en geest eigenlijk al die jaren dat mijn moeder al ziek was, hard aan het overwerken was. Hoeveel het eigenlijk was. En ik merk dat het mij lukt om mijn emoties er te laten zijn. Gewoon zoals ik ze ervaar en voel. Het is goed en het mag.

Verder leven met wat er (nog) wel is


Ik leef niet zonder moeder. Wel letterlijk misschien omdat ze niet meer bij 'ons/mij' is. Wat ik nu mag ervaren is dat liefde nooit sterft. Dat mag ik met mij meenemen, koesteren en op momenten dat ik haar mis? Ik heb heel veel mogen leren, lessen die ik mee mag nemen. Er is zoveel meer dan alleen de verdrietige en pijnlijke kant van het gemis. De medaille van verlies en afscheid nemen, ook die heeft twee zijden. En het is wiebelig, want het kan nog wat makkelijk wisselen van welke kant er naar boven komt. Waardevolle herinneringen ik mag er soms door worden overvallen.Dan mag ik ze omarmen en er dankbaar voor zijn. Rouw is voor mij meer geworden dan alleen verdriet en gemis. Een mooie uitspraak uit het boek van Manu Keirse is waardevol geworden voor mij:

Laat dankbare herinneringen verder leven in verdriet zoals de vogels zingen in de regen. 

Reacties

  1. Wat een mooi en bijzonder maar zeker ook kostbaar proces.
    Wat ben je een mooie open vrouw, dank je wel voor wie je bent.
    Sterkte lieverd.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bedankt joh, ik herken me hier gedeeltelijk in.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mijn moeder is inmiddels 29 jaar geleden overleden, ik was toen 26 en hoogzwanger, maar ook nu mis ik haar nog steeds. Zeker bij momenten die ik met haar wil delen en wanneer ik haar advies en steun heel erg zou kunnen gebruiken.
    Marianne

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja er komen telkens weer nieuwe dingen die je zou willen delen, samen doen etc... Veel sterkte ook daarbij! Het blijft een lege plek in je leven.

      Verwijderen
  4. Prachtig omschreven! Het verliezen van je moeder is echt één van de heftigste dingen die je kan overkomen... Goed dat je zo sterk bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een open en eerlijk verhaal! Mooi dat je mag terugkijken op zoveel fijne herinneringen. Dat vind ik echt een zegen. Ik heb zelf bijvoorbeeld aan mijn vader maar heel weinig goede herinneringen. Wat een mooie uitspraak op het eind!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Zoekend naar het Licht (deel 2)

Verlangend naar het Licht
In mijn leven was ik al heel jong op zoek naar het Licht. Maar de manier waarop Hij aan mij werd gepresenteerd maakte mij bang. Niet alleen voor wie ik ben, maar vooral voor het feit dat het Licht er niet voor mij zou zijn. Door dingen die gebeurt zijn in mijn leven voelde ik mij niet geliefd, niet gezien door mensen waar ik mijn vertrouwen op gesteld had. Dat maakte dat er diepe duisternis in mijn leven kwam.

Mijn leven in duisternis
Vooral wat ik leerde over de Redder, Jezus. Gods verlossingswerk, dat was alleen voor de mensen die door God, ver van tevoren, uitgekozen waren. Dat God het verlossingswerk door mensen heen wilt werken, maar dat het iets is wat je mag ontvangen. Je kan er zelf niets aan doen. Nou als mensen waar ik van hield, waar ik zo goed mijn best voor deed, mij niet zagen...... Waarom zou God dan naar mij om zien?Dit te bedenken, als jonge vrouw, maakte mij zo eenzaam. Geen verbinding merken met mensen om mij heen, maar ook geloven dat het…

Zoekend naar het Licht (deel 1)

Dolend in het duister
Na de zondeval is er een breuk gekomen in de relatie tussen God en de mensen. Daarom leven wij in duisternis, doordat we geestelijk dood zijn gegaan. God was de bron van leven.

Omdat wij al langere tijd in duisternis leven, zijn wij ons gaan aanpassen aan deze staat van zijn. We zijn steeds meer onwetend over de ellende waarin wij verkeren. Daardoor kunnen wij zelfs zekerheid gaan zoeken in deze onzekere en onveilige wereld. Hiermee bedoel ik de wereld in ons zelf en ook letterlijk de wereld waarin wij leven. Zo zijn wij al snel houvast aan het zoeken of creëren in bijvoorbeeld:

CarrièreGeldPrestatieGoedkeuringControleBezittingenStatusEer (je goede naam)RelatiesGezondheid Zolang dit goed gaat? Biedt het ons een zekerheid, en zie je niet hoe kwetsbaar je werkelijk bent. Op het moment dat het door je vingers glipt dan voel je hoe het duister om je hart kan grijpen. Dan voel je wel weer je werkelijke staat van het aardse leven. 
Alle bovenstaande punten hebben nameli…

Is er iets onmogelijk voor Hem?!

Zie, Ik ben de HEERE de God van alle vlees; zou Mij enig ding te wonderlijk zijn?
Jeremia 32:27
Observatie van de tekst
Wauw wat een gebed van Jeremia tot God, in hoofdstuk 32 vanaf vers 16, wat een verheerlijking van wie Hij is en wat Hij kan. Ook belijdt Jeremia oprecht de misstappen van Zijn volk en hij omschrijft de situatie zoals deze is. Jeremia geeft aan dat wat God voorzegt had ook geschied is. De Heere zelf antwoord Jeremia hierop dat Hem niets te wonderlijk is.

Hoe bijzonder is dit?! Het doet mij denken aan Job, en hoe hij sprak tot God, en tegen zijn vrienden.

Voor God is niets onmogelijk, daar wordt in mijn kanttekeningen verwezen naar vers 17, het gebed van Jeremia:

Ach HEERE HEERE, zie, Gij hebt de hemelen en de aarde gemaakt, door Uw grote kracht, en door Uw uitgestrekten arm; geen ding is U te wonderlijk.

En in het vers van vandaag bevestigd God wat Jeremia aanhaalt. Als belofte om ook in deze angstige zaak op te mogen vertrouwen.

Want wees eerlijk? Als God de hemel en …