Doorgaan naar hoofdcontent

Rouwen is een werkwoord

Achter elke traan van verdriet,
schuilt de glimlach van herinneringen.
       Foto gemaakt door Sandra Keereweer Vier het leven fotografie


Mijn wereld is veranderd, en daarin moet ik een nieuwe koers leren varen. Dat uit zich in vele verschillende vormen. Nieuwe rituelen maken voor bijvoorbeeld de Moederdag, die ik voor het eerst heb meegemaakt zonder een moeder te hebben. Maar ook in vele andere dingen loop ik ertegenaan dat er een gat geslagen is. Dat het anders gaat, dat ze gemist word. Eigenlijk al heel snel merkte ik dat het daadwerkelijk een groot verschil was in mezelf.

Leven zonder moeder


Mensen vragen aan mij nu weleens: Hoe is het nu zonder moeder? Twee maanden geleden is zij overleden. Ik merk dat ik nog steeds geen antwoord kan geven. Ik heb rust en vrede, vooral omdat ze zolang heeft gevochten. Omdat ik haar de rust gunt die ze nu mag hebben. Er is voor haar geen betere plek dan in de armen van onze Vader in de Hemel. Maar andere momenten mis ik haar hier bij mij, of raken woorden, liederen of verhalen mij diep. Dan lopen de tranen, vanuit mijn hart, zomaar over mijn wangen. Door simpele dingen kan ik eraan denken. Aan de dingen die wij samen mochten meemaken, mochten delen. Aan wat ik met haar heb kunnen bespreken nog. Maar ook aan wat haar allemaal overkwam, hoe dapper ze toch werkelijk was of hoe moeilijk dingen toch wel waren. Alles is nog zo nieuw, zo onbekend. Hoe is het leven zonder moeder? Twee weken geleden gaf ik het volgende antwoord, wat zorgde voor gelach:

Het is wiebelig!

Op zoek naar hou vast


En wiebelig? Dat mag ook. Al die gevoelens, emoties en dingen in mijn lichaam die bezig zijn, rouwen is heel hard werken. Het hoort er allemaal bij. Eind april ging ik samen met mijn man een weekend in Groningen. Heerlijk samen eropuit te trekken en tijd te hebben voor elkaar. Midden in de stad vonden wij een geweldige boekwinkel. Wie ons kent? Die weet dat wij daar niet voorbij kunnen! We hebben flink ingeslagen. Tussen onze aanwinsten had ik het boek wat ik heel graag wilde van Manu Keirse. Alleen dan voor een mooi prijsje waar ik blij van werd. Het boek heet: Helpen bij verlies en verdriet. Een gids voor het gezin en de hulpverlener. Ik begon erin, wilde weten hoe ik het beste om kon gaan met alles wat ik voel in mezelf.

Mezelf leren helpen


Ik wil niet aan mijn gevoelens voorbij gaan, niet nu. Die tijd is voorbij! En dit is daarin zo'n stap voor mij. Om met compassie te leven naar mezelf. Ik kocht dit boek omdat ik mezelf wil helpen, en wanneer het mij niet lukt, het mij misschien lukt om op een juiste manier dingen over te brengen naar anderen. Want ik merk dat het werken van mijn lichaam en geest echt een belasting is voor mezelf. En dan heb ik het over mijn verlies. Maar ook mijn kindjes zijn hun oma verloren en mijn man een schoonmoeder. Iedereen rouwt, op een eigen manier, om een eigen 'iets' waar ze tegen aanlopen dat het veranderd is. Niet meer hetzelfde is.

Ik vond wat voor mij werkt


Ik merk dat het mij goed doet als er oren gevonden worden voor mijn verhaal. Al is het voor de duizendste keer dat ik iets vertel. Of wanneer ik wat uitschiet, of emotioneel reageer, dat er dan gevraagd word wat ik als moeilijk ervaar. Ik merk dat ik mijn rust zoek, dingen doe waar ik energie van krijg en die mij blij maken, maar eigenlijk weinig afspreek met mensen. Ook merk ik op dat ik moe ben, en dat het mij nu pas opval hoe zwaar mijn lichaam en geest eigenlijk al die jaren dat mijn moeder al ziek was, hard aan het overwerken was. Hoeveel het eigenlijk was. En ik merk dat het mij lukt om mijn emoties er te laten zijn. Gewoon zoals ik ze ervaar en voel. Het is goed en het mag.

Verder leven met wat er (nog) wel is


Ik leef niet zonder moeder. Wel letterlijk misschien omdat ze niet meer bij 'ons/mij' is. Wat ik nu mag ervaren is dat liefde nooit sterft. Dat mag ik met mij meenemen, koesteren en op momenten dat ik haar mis? Ik heb heel veel mogen leren, lessen die ik mee mag nemen. Er is zoveel meer dan alleen de verdrietige en pijnlijke kant van het gemis. De medaille van verlies en afscheid nemen, ook die heeft twee zijden. En het is wiebelig, want het kan nog wat makkelijk wisselen van welke kant er naar boven komt. Waardevolle herinneringen ik mag er soms door worden overvallen.Dan mag ik ze omarmen en er dankbaar voor zijn. Rouw is voor mij meer geworden dan alleen verdriet en gemis. Een mooie uitspraak uit het boek van Manu Keirse is waardevol geworden voor mij:

Laat dankbare herinneringen verder leven in verdriet zoals de vogels zingen in de regen. 

Reacties

  1. Wat een mooi en bijzonder maar zeker ook kostbaar proces.
    Wat ben je een mooie open vrouw, dank je wel voor wie je bent.
    Sterkte lieverd.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bedankt joh, ik herken me hier gedeeltelijk in.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mijn moeder is inmiddels 29 jaar geleden overleden, ik was toen 26 en hoogzwanger, maar ook nu mis ik haar nog steeds. Zeker bij momenten die ik met haar wil delen en wanneer ik haar advies en steun heel erg zou kunnen gebruiken.
    Marianne

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja er komen telkens weer nieuwe dingen die je zou willen delen, samen doen etc... Veel sterkte ook daarbij! Het blijft een lege plek in je leven.

      Verwijderen
  4. Prachtig omschreven! Het verliezen van je moeder is echt één van de heftigste dingen die je kan overkomen... Goed dat je zo sterk bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een open en eerlijk verhaal! Mooi dat je mag terugkijken op zoveel fijne herinneringen. Dat vind ik echt een zegen. Ik heb zelf bijvoorbeeld aan mijn vader maar heel weinig goede herinneringen. Wat een mooie uitspraak op het eind!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Overwin - Bloghop april 2018

Laat je niet overwinnen door het kwade,
maar overwin het kwade met het goede.
Romeinen 12:21


In maart deed ik mee aan de bloghop met de volgende blog: Ervaringen van God in mijn leven. Met deze blog heb ik de Bloghop van christelijke bloggers gewonnen. Dat betekent dat ik daardoor het nieuwe thema voor de maand april mag bedenken. Hierbij heb ik mij laten inspireren door de blog waarmee ik heb gewonnen.
Op mijn 12de gaf God mij de tekst, uit Romeinen 12 en dan vers 21, drukte die op Zijn manier op mijn hart. En deze tekst heb ik mijn leven vaak mogen gebruiken. Als toetsteen hoe te handelen. Want het goede doen dat is niet zo heel moeilijk als alles goed gaat. Als alles gaat zoals ik wil. Maar ook dan mag ik weten dat er goed en kwaad verborgen zit in alles. Onzichtbaar, maar daardoor niet ver van mij af.
Nog moeilijker is het om het goede te doen in tijden van onrecht, pijn en moeilijke situaties. Om dan mezelf niet mee te laten slepen. Deze tekst heeft mij geholpen in vele situatie…

Strijd tussen goed en kwaad

Eerder deze week schreef ik een blog over rein en onrein.
Ingewikkelde stof, bij het woord rein, denk ik aan: zuiver, aan iets puurs, niet bevlekt.
De dingen die we doen, die laten zien of we rein of onrein zijn.
Je kan er meer over lezen in de blog: Rein of onrein
We worden niet onrein door de dingen buiten ons, maar de dingen die in ons gebeuren.
Die vanuit ons hart op borrelen.
En elke dag hebben wij de keuze om te volgen de dingen van ons hart, de stem die het goede met ons voor heeft.
Zo heeft niemand het excuus straks, dat hij/zij niet wist wat God wilt dat wij doen.
Want we zijn met Zijn stem, in ons, geboren.
Hier moet ik aan denken als ik bezig ben met mijn Bijbelstudie.
De Goede Herder, kent Zijn schapen, en Zijn schapen kennen Hem.
Herken jij de Goede Herder (nog)?
En weet jij hoe Hij spreekt tot jou?

Hoe herken jij Zijn stem?
Vaak heb je in je leven te maken met twee stemmen in je hoofd.
De stem van

- Afwijzing, eenzaamheid, angst, negativiteit, onvermogen
- Vergeving, gen…