Doorgaan naar hoofdcontent

Niet 1 maar 2 dappere vrouwen

In April 2014 had ik weer een werkoverleg, een paar weken daarvoor ontvingen alle uitgenodigde een mail met daarin het thema voor de training die we dan doen. En het thema was: meldcode huiselijk geweld. Wat vond ik het eng om te gaan. In de auto heb ik de hele weg er naar toe gebeden. Alles in mij schreeuwde, GA NIET! Bel toch af. Wat moet je nog leren van huiselijk geweld? Jij weet het allang..... Blijf daar weg.

En toch vond ik de kracht om naar binnen te lopen, in de Nieuwe Westerkerk in Capelle was het, dus niet heel ver weg. Er waren al wat collega's, maar eigenlijk nog niemand die ik kon, ja de leidinggevende en 2 planners, maar die waren bezig. Nou ben ik best een sociaal iemand, dus liep ik naar een groepje meiden. Stelde mezelf voor, luisterde naar de gesprekken, over welke omgeving we werken, hilarische momenten of verdrietige momenten die we tegen komen in ons werk. En uiteindelijk wilde ze wat meer weten van mij, tja Petrina wat ga je vertellen en wat niet, ach laat los eerlijk zijn en komt goed. Dus ik vertelde dat ik gescheiden was en 2 kindjes heb. Ik zag echt 10 paar grote ogen op mij gericht. Jij gescheiden?? Wat erg zeg.  Alles in mij schreeuwde: neeeeeeeeeee niet nu dit onderwerp, nog voor de training, maar goed we gingen gewoon verder. Ja zei ik, dat is erg lastig en soms zwaar. We praten er over, en daar kwam de vraag, waarom ben je eigenlijk gescheiden? Wil je dat vertellen, het hoeft niet hoor. Ik deed het en vertelde deeltjes van het verhaal, uit zelf bescherming, als ik alles ging vertellen dan kon ik de training helemaal afschrijven. Dus ik vertelde wat dingen. Uiteindelijk sloot ik luchtig af en vele van het groepje gingen heerlijk verder naar andere onderwerpen. Maar 1 vrouw niet, die nam mij even apart en gaf aan: je bent zo dapper! Ik moet je zeggen, geen idee waarom want ik ken je niet, jij bent echt een dappere en sterke vrouw.

En daar brak de sterke dappere vrouw die zich voorgenomen had, kom we gaan niet huilen daar, huilen doe je maar als je weer thuis bent.

We raakte in gesprek, herkende veel bij elkaar van onze jeugd. Bij de training zat zij op de achterste rij, en ik ook vrij achterin, met hetzelfde idee. Maar we hebben het doorstaan! Uiteindelijk kon ik het niet droog houden maar was het huilen geen probleem meer voor mij. Ik durfde ook dat deel van mezelf te laten zien en liet het er zijn. Het is verschrikkelijk, huiselijk geweld! En hoe mooi, met mijn ervaring kan ik mensen daar bij helpen. Ik voel het, ik merk het en weet ook hoe ik dingen kan doorbreken en nu leerde ik ook nog wat de organisatie kan betekenen als ik het signaleer. Als ik het tegenkom sta ik niet alleen.

Niet alleen meer Petrina!

Uiteindelijk spraken ik en de andere vrouw nog af, en nog vaker en vaker, we hadden zoveel gespreksstof. Nou zit ik daar ook niet echt om verlegen weet ik, maar er was een diepe band gelegd die avond. Een lieve vriendin en mooie collega rijker ging ik uiteindelijk weg bij deze moeilijke training. Wat een gebedsverhoring!

Wat doet de vriendschap ons beide goed, herkenning en erkenning. Respect voor elkaar en beide bijzonder mooie talenten.

Ik ben nog zo blij dat ik toen niet geluisterd heb naar mijn vlucht gedachten, dat ik inderdaad dapper en sterk was en de pijn niet uit de weg ging.

(mooie afsluiter in mijn week over het thema vriendschap)

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…